tag:blogger.com,1999:blog-59668375742644637612012-01-31T18:29:50.785+01:00Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.comBlogger2441100tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-62769839788384783512012-01-31T18:29:00.001+01:002012-01-31T18:29:50.789+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-9nofjih_qHw/TygkvnStLMI/AAAAAAAAA94/M1eJ1MHZ5Cc/s1600/135244_338.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="291" src="http://2.bp.blogspot.com/-9nofjih_qHw/TygkvnStLMI/AAAAAAAAA94/M1eJ1MHZ5Cc/s400/135244_338.jpg" width="400" /></a></div><span style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px; text-align: left;"><br /></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="background-color: white; color: #333333; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 18px; text-align: left;">یا رب٬ تو کلید صبح در چاه انداز/ ای ظلمت شب٬ با من بیچاره بساز!</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-6276983978838478351?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-80574469501623662882012-01-29T20:09:00.000+01:002012-01-29T20:17:06.982+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><i>«اگر جوهر آدمی آن است که موجودی قائم به ذات می‌باشد - یعنی موجودی تعیین‌کننده‌ی ارزش‌ها و هدف‌هایی که اهمیت اصلی آن‌ها در همین است که خود٬ آزادانه آن‌ها را خواسته است - در این صورت چیزی بدتر از آن نخواهد بود که با انسان طوری مقابله شود که گویی قائم به ذات نیست٬ بلکه در حد شی٬ در عداد سایر اشیا است و دست‌خوش تاثیر عوامل و موجبات. موجودی اسیر دست محرکات خارجی که گزینش‌های او در اختیار عواملی است که یا از طریق تهدید و یا از راه تطمیع٬ به وعد و وعید٬ بر او فرمان می‌رانند. این‌گونه تلقی از انسان نشان‌گر آن است که او را موجودی مختار نمی‌دانیم. به گفته‌ی کانت: «هیچ‌کس نمی‌تواند مرا اجبار کند تا به سعادتی مطابق سلیقه‌ی او تن در دهم. پدرسالاری بدترین نوع استبداد است که می‌توان تصورش را کرد». زیرا که مقتضی برخوردی با انسان است که با آزادی او منافات دارد. گویی انسان‌ها٬ در دست منِ مصلحِ خیرخواه٬ به منزله موادی هستند که باید آن‌ها را به شکل دل‌خواه خود٬ و نه دل‌بخواه آنان٬ دربیاورم».</i></div><div style="text-align: justify;"><i>چهار مقاله درباره آزادی؛ مفاهیم دوگانه آزادی/ آیزایا برلین/ ترجمه محمدعلی موحد٬ نشر خوارزمی</i></div><div style="text-align: justify;"><i><br /></i></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-zVqszq0Es1s/TyWZI2KQzWI/AAAAAAAAA9w/SzJl1KDiEcY/s1600/578ec154a558748955187e8041059e7585d3adf4.jpeg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="238" src="http://1.bp.blogspot.com/-zVqszq0Es1s/TyWZI2KQzWI/AAAAAAAAA9w/SzJl1KDiEcY/s320/578ec154a558748955187e8041059e7585d3adf4.jpeg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">ماجراهای انتشار عکسی نیمه برهنه از گلشیفته فراهانی در فضای اینترنت٬ فعلن از کفر ابلیس هم مشهورتر است. انتشار وسیع این عکس‌ها و هیاهوهایی که پیرامون آن در موافقت و مخالفت به وجود آمد٬ البته از یک بُعد٬ می‌تواند - و باید - به کمک ما بیاید. آن‌هم در این زمینه که اساسن می‌تواند مشخص کننده نسبت ما با مقوله «حقِ ناحق بودن» باشد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">مفاهیم تساهل٬ مدارا٬ حق دیگربودگی و ... البته چند سالی است که در میان برخی از روشنفکران و گروه‌های سیاسی٬ مورد توجه قرار گرفته است. اما این مفاهیم کمتر در عرصه عمومی مورد بحث و مداقه قرار گرفته بود.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">نفوذ بسیار شبکه‌های اجتماعی درمیان ایرانیان هم٬ مزید بر علت شد که دامنه اظهارنظرها پیرامون این موضوع٬ طیف وسیعی را در بر گیرد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">در این میان٬ کم نبودند - و &nbsp;نیستند - افرادی که داعیه منتقد بودن/ مخالفت با حکومت را دارند٬ به نکوهش گلشیفته پرداختند و در مواردی حتا٬ با لحنی تند٬ به وی تاختند. &nbsp;</div><div style="text-align: justify;">هدف این نوشتار٬ البته بررسی چرایی حرکت گلشیفته فراهانی٬ توجیه آن یا بحث پیرامون اخلاقی بودن/ اخلاقی نبودن آن نیست. نگارنده برخلاف عقیده خود٬ حتا این مساله را مفروض می‌دارد که حرکت گلشیفته «غیراخلاقی» بوده است. نکته در جای دیگری است: برای «ما»یی که جمهوری‌اسلامی را مورد نقد قرار می‌دهیم که چرا به حوزه خصوصی اشخاص بی‌احترامی می‌کند٬ چرا تلاش دارد همگان را به اجبار به بهشت رهنمون سازد٬ چرا شهروندان را در انتخاب سببک زندگی آزاد نمی‌؛ذارد و ... تا چه حد احترام به عقیده و کنش دیگران٬ حتا اگر از نظر ما «غیراخلاقی»٬ «نابه‌هنجار» و «نابه‌هنگام» باشد٬ مفروض است؟</div><div style="text-align: justify;">این مساله از آن‌جا اهمیت دارد که متوجه باشیم٬ آزادی تنها در مفهوم آزادی سیاسی معنا پیدا نمی‌کند: آزادی بیان در نقد تابوهای جامعه - هم‌چون دین٬ رسوم و سنت‌های قدیمی٬ قهرمانان تاریخی و ... - آزادی انتخاب سبک زندگی٬ آزادی انتخاب کردن. نکردن دین و مذهب٬ آزادی انتخاب پوشش و ... همه از ملزومات جامعه‌ای هستند که قرار است دموکراتیک باشد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">دولت و حکومت در چنین جوامعی٬حقی برای اعمال نفوذ و قدرت خود٬ به عنوان «خیر مطلق» و تحمیل سبکی از زندگی و ... برای «سعادت‌مند» کردن انسان‌ها٬ ندارد. حتی اگر حاکمان٬ یا گروه‌های سیاسی ذی‌نفوذ٬ یا اکثریتی از جاعه معتقد به نوع و سبک خاصی از زندگی٬ پوشش٬‌رفتار اجتماعی و ... باشند٬ حق تحمیل آن بر اقلیت را ندارند.&nbsp;محدودیت در این‌باره نیز به بهانه‌هایی چون خیر عمومی٬ پاسداری از اخلاق اجتماعی و ... نیز نمی‌ةواند محلی از اعراب داشته باشد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">در واقع خواننده باید به این نکته توجه کند که اتفاقن بحث پیرامون آزادی‌های شخصی٬ بسیار مهم‌تر و البته چالش‌برانگیزتر از آزادی‌های سیاسی است. شاید به همین دلیل باشد که تاکنون کمتر اظهارنظری از فعالان سیاسی٬ و به خصوص فعالان جنبش سبز٬ در این زمینه‌ها دیده‌ایم. مسایلی چون حقوق بی‌خدایان٬ ادیان و آیین‌هایی که به هر دلیل - موجه یا ناموجه - از سوی مراجع تقلید مسلمان به رسمیت شناخته نمی‌شود٬ هم‌چون بهاییت٬ حقوق آنان که به دین٬ خدا یا روز داوری معتقد نیستند٬‌افرادی که دین خود را تغییر می‌دهند٬ حقوق زنان٬ و آزادی‌های اجتماعی چون تاسیس فروشگاه‌های مخصوص مشروبات الکلی٬ نحوه رفتار با زنانی که قرار است با مایو در کنار دریا باشند٬ فیلم‌ها و تولیدات هنری اروتیک یا دربرگیرنده صحنه‌های همراه با سکس و ... کمتر مورد بحث و توجه قرار گرفته‌اند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">نقطه عزیمت بحث درباره حرکت گلشیفته نیز دقیقن از همین جاست که آغاز می‌شود. فرض می‌گیریم - فرض محال - که تمامی ایرانیان متفق‌الوق بر این باورند که حرکت گلشیفته - و اساسن حرکت‌های این‌چنینی - «غیراخلاقی» است. آیا در این صورت٬ این افراد - و یا حکومت برآمده از سبزها - این حق را برای خود قایل است که با چنین مواردی برخورد کند؟ آیا حق آزادی‌های فردی٬ هر چند به نظر برخی «غیراخلاقی»٬ «دور از سعادت» و «مخالف &nbsp;عفت»٬‌در این دولت حفظ خواهد شد؟&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">صورت بندی ساده‌تر و بی‌پیرایه‌تر موضوع این‌گونه است: در حکومتی که مدنظر دوستان است٬ آیا من نوعی این حق را دارم که از اخلاقیات حاکم فاصله بگیرم و آن‌گونه که خود تمایل دارم٬ زندگی کنم؟</div><div style="text-align: justify;">بحث اساسی این نوشتار٬ پس آن نیست که دیگران نیز٬ با داغ و درفش٬‌بر حقانیت این نوع از رفتار یا سبک زندگی٬ مهر تایید بزنند: بحث در این است که آیا این حق را برای دیگران قایل هستیم که برخلاف ما فکر و در نتیجه عمل کنند؟ و آیا اگر ما به عنوان مخالف این رفتارها٬ در قدرت باشیم٬ آنان را مجازات نخواهیم کرد؟&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پی‌نوشت: در تمامی این نوشتار٬ فرض بر این بوده است که این رفتارها٬ تزاحمی با آزادی‌های دیگران ندارد و حقی از آن‌ها را ضایع نمی‌کند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&gt;&gt;&gt; دیگران هم در این‌باره نوشته‌اند:</div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://www.mborjian.com/2012/01/blog-post_28.html" target="_blank">مسعود برجیان:&nbsp;حق ارتکاب گناه</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://parsanevesht.blogspot.com/2012/01/blog-post_28.html" target="_blank">پارسانوشت:&nbsp;به بهانه برهنگی گلشیفته</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://sameddin-ziaee.blogspot.com/2012/01/blog-post.html" target="_blank">سام‌الدین ضیایی:&nbsp;به بهانه‌ی تصویر گلشیفته و آن‌چه ازروشنفکران تصور می‌رفت!</a></u></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-8057446950162366288?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-36504745336003103222012-01-28T14:35:00.003+01:002012-01-28T15:52:07.257+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://radiofang.com/" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;" target="_blank"><img border="0" height="115" src="http://2.bp.blogspot.com/-Sqt0q0X903E/TyP5oDhCE8I/AAAAAAAAA9o/HvuJjAbTrM4/s400/radiofang_avatar_wp_nb11.jpg" width="400" /></a></div><br />پیش‌نوشت: <u><a href="http://radiofang.com/?p=181" target="_blank">شماره پانزدهم رادیوفنگ </a></u>را هیچ رقمه از دست ندهید!<br />در این آینه کثافت شدید ما به چشم می‌خورد. شنیدن این برنامه‌ها به پس‌مانده‌های شکلاتی و چریک‌های فدایی فیس‌بوک توصیه نمی‌شود. چنان‌چه پس از شنیدن این گزارش احساس کردید به شما توهین شده است٬ما به هدف خود رسیده‌ایم. بنابراین لطفن مخالفت و اعتراض خود نسبت به محتوای آن را با ما در میان نگذارید٬ که عملی دشمن شادکن خواهد بود.<br /><br />دشمن من‌‌ام<br />دشمن خودِ تویی<br />دشمن ما همه‌ایم<br />تهیه این دستورالعمل از سخت‌ترین تجربه‌ای حرفه‌ی مرده‌شور سان من بوده است<br />برترین جهادها<br />جهادِ نفس<br />آن هم تنها<br />میان مرغان ماهی‌خوار<br />در این نبرد شما جز خودتان<br />تنها به یک یا چند اَبَربرچسب نیازمندید<br />به یاد داشه باشید که از تاریخ تا گاندی و از دوبوار تا خیابان<br />همه‌چیز چماقی در دست هویت شماست<br />تا مرزهای‌تان را بگسترید<br />نجارپیامبرانِ ناشی و زیر دستی<br />چون جهانبگلو و دباشی<br />این چماق‌ها را از قبل برای‌تان خوش تراشیده‌اند<br />کاراکتر پدر<br />زیبنده‌ی نقشِ اول نمایشِ مبارزه نیست<br />مبارزه نیست<br />آقای چپ!<br />پایان کظم غیظ.<br />جانوران بسیاری برای تعیین مرزهای قلمروی خود <br />گوشه و کنار آن ادرار می‌کنند<br />درنگ‌تان مباد<br />بر هر درخت و اندیشه و حقیقتی٬ لکه‌ای از خود بنشانید<br />شکارچیان موفق گروهی به طعمه حمله می‌برند؛<br />قبیله‌ای برای خود دست و پا کنید<br />یا با حفظ سمت<br />به عضویت چندین قبیله درآیید.<br />رییس‌ها می‌آیند و می‌روند<br />اما قبیله به دو چیز ماندنی است:<br />مناسک و اوراد.<br />در‌آیین‌ها و رقص‌های معنوی‌تان<br />به گرد چیزهای مختلفی حلقه بزنید:<br />روزنامه٬ قلم٬ کتاب٬ اپل٬ داس و چکش٬ چیزِ تروفو٬ صندوق رای<br />بیرون حلقه زیرلب اورادتان را زمزمه کنید:<br />[خلخالِ زن یهودی٬ بازار آزاد٬ بازار آزاد٬ بدنِ زن٬ بدنِ زن٬ بدنِ زن٬ بدنِ زن٬ دیالکتیک٬ دیالکتیک٬ دیالکتیک]<br />اما در این عبادت چنان غرق نشوید<br />که خشک مغز به نظر برسید.<br />متعهد باشید<br />اما خود را اسیر قبیله نشان ندهید<br />زیاد «کول» نیست<br />«کول» باشید<br />تولد آدم‌های ندیده و نشناخته را تبریک بگویید و سر به سرشان بگذارید<br />[گوجی گوجی٬ مملکته داریم٬ پَ نَ پَ٬ کا.گ.ب]<br />ما در دهکده‌ای جهانی زنگی می‌کنیم<br />و در این ده<br />شما‌ آزادید<br />که خود را<br />مانند صمد‌ آقا<br />یا باقرزاده<br />هر کدام که میپ‌سندید<br />بیاریایید<br />کول بودن کافی نیست<br />احساساتی باشید:<br />عاشق شوید<br />عاشق برف<br />عاشق توکا<br />عاشق مرگ<br />عاشق شیمبورسکا<br />گریه کنید<br />گازوییل تمام می شود<br />گریه کنید<br />مصر انقلاب می‌شود<br />گریه کنید<br />ایران تحریم می شود<br />گریه کنید<br />مامور انتظامی هستید<br />گریه کنید<br />فیلم ایرانی برنده می شود<br />گریه کنید.<br />آه٬ که دنیا از بس از سرِ شکم با ما سخن گفت<br />همه جا را گاز اشک‌آور گرفته است<br />گریه کنید:<br />فاطمه٬ فاطمه<br />می‌دونی بشر بره و شاپرک برگرده٬ یعنی چی؟<br />می‌دونی میره و بر می‌گرده٬ یعنی چی؟<br />گریه کنید<br />و به یاد داشته باشید<br />که تنها صداست که می‌ماند<br />پس اشک امری فرعی است<br />هق‌هق بزن لامصب!<br />در ادامه این بیانیه آمده است که:<br />&nbsp;«از همراهان جنبش می‌خواهیم<br />در چهارشنبه‌ای ابتذال<br />هر شب سر ساعت ۹ زباله‌های خود را دم در بگذارند<br />در شب‌های جمعه<br />به زیر لحاف رفته<br />و خود را خیلی «نرم»٬ «برانداز» کنند!<br />در سایر روزها و شب‌ها<br />از طریق دل‌نوشته»<br />به عنف ما تجاوز کنید٬<br />اَی سگ تو دلاتون<br />با اون دل نوشته‌هاتون.<br />آگاهی چشم اسفندیار هر الاغی که هست٬ باشد<br />به کمان مد روزتان<br />دکان دو نبشی است<br />که هیچ شعبه‌ای ندارد.<br />تیری است تشنه نگاه<br />و نخون!<br />دردهای بی‌شماری هست<br />که سیاهه‌برداری‌شان<br />می‌تواند موضوع تازه‌تان باشد<br />اما در جست‌وجوی تازه‌ها<br />چنان افراط نکنید<br />که از سلیقه زمانه جدا بمانید<br />که زیر آفتاب هیچ چیز تازه نیست.<br />آه دزدمونا٬ قرص‌های من کجاست؟<br /><br />ساموئل میرانتین٬ خبرنگار واحد حاشیه خبر<br />بن‌بست سبز امید</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-3650474533600310322?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-48322575547820079022012-01-27T13:53:00.004+01:002012-01-27T13:57:33.832+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-So3Xu-uJuuQ/TyKfK812pnI/AAAAAAAAA9Q/OZQkDm8G2Uo/s1600/FunShad.Com-20090928-9908279ebbf1f9b250ba689db6a0222b.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="http://1.bp.blogspot.com/-So3Xu-uJuuQ/TyKfK812pnI/AAAAAAAAA9Q/OZQkDm8G2Uo/s320/FunShad.Com-20090928-9908279ebbf1f9b250ba689db6a0222b.jpg" width="320" /></a></div>در میان همه بحث‌هایی که پیرامون عکس و فیلم منتشر شده از گلشیفته فراهانی انجام گرفت٬ و در میان همه بحث‌هایی که گلشیفته را به مثابه یک دارایی نگاه می‌کرد - که حق عرضه کردن بدن خویش را دارد/ندارد - و مابین همه استدلال‌های تکراری و نخ‌نما٬ که پیش از این چندین بار هم مشخص شده که نه تنها برای تغییر عقیده٬ بلکه حتی برای دقایقی به فکر واداشتن طرف مقابل هم٬ کاربردی ندارد٬ <u><a href="http://www.mborjian.com/" target="_blank">مسعود برجیان</a></u> در بلاگ خود<a href="http://www.mborjian.com/2012/01/blog-post_18.html" target="_blank"> <u>مطلبی</u></a> را مطرح کرد٬ که به نظرم فراگیر شدن بحث پیرامون آن٬ به قول خودش٬ می‌تواند نشان دهنده مبانی «سکولاریسم ایرانی» باشد. او نوشت:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;«نکته‌ی دیگری که در ماجرای برهنگی دختر مصری غایب بود، کشیده شدن پای جنبش سبز به میان مباحث و در مقیاسی گسترده‌تر، پرسش از نوع حکومت مطلوب جنبش سبز بود. اینکه آیا در چنان حکومتی، شنا کردن آزادانه‌ی زنان در دریا مجاز است؟ آیا استخرها همچنان مردانه و زنانه خواهد بود؟ آیا مشروب‌فروشی‌ها اجازه فعالیت خواهند داشت؟ آیا مرام آیت‌الله طالقانی که نمازگزاران مسجد هدایت را از حمله به مشروب‌فروشی روبه‌روی مسجد باز می‌داشت و مردم را از دخالت در زندگی آزادانه‌ی شخصی دیگران برحذر می‌داشت، اجرا خواهد شد؟ آیا اگر مجله‌ای عکسی اینچنین چاپ کرد، دفترش به آتش کشیده خواهد شد؟ آیا تفاوت سبک زندگی‌ها به رسمیت شناخته خواهد شد؟ آیا همجسنگرایان اجازه‌ی آشکار ساختن گرایش جنسی خود را دارند؟ آیا ایران فردا همچون ترکیه‌ی امروز خواهد بود؟ آیا عیسی به دین خود، موسی به دین خود، پایه‌ی مواجهه با تنوع‌ها و تفاوت‌ها و تضادها قرار خواهد گرفت؟»</div><div style="text-align: justify;">اهمیت این مطلب آن‌جاست که دیگر٬ تنها پای بحث‌های نظری صرف و تکرار طوطی‌وار مطالب تئوریک٬ راه‌گشا نخواهد بود: پرسش‌شونده در مقابل یک &nbsp;عمل انجام شده قرار گرفته است: آیا حق برهنگی٬ حق انتخاب سبک دیگری از زندگی - به هر میزان دور از ذهنیت و آرمان‌های دوستان - حق انتخاب سبک دیگری از زندگی جنسی و به طور کلی حق انتخاب دیگربودگی٬ در حکومت ایده‌آل دوستان وجود دارد؟ پاسخ به این پرسش‌ها و پرسش‌های این چنینی است که می‌تواند میزان تعلق خاطر سبزها به مفهوم «آزادی» را مشخص کند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-4832257554782007902?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-67435251268475012602012-01-26T12:49:00.002+01:002012-01-26T12:49:31.016+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت: این یادداشت نخستین بار در <u><a href="http://www.roozonline.com/persian/opinion/opinion-article/archive/2012/january/25/article/-eff2ebf7a5.html" target="_blank">روز‌آن‌لاین</a></u> منتشر شده است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۱ـ تا زمان برگزاری انتخابات مجلس نهم٬ قریب به یک ماه و نیم زمان باقی مانده است. در باب اهمیت انتخابات مجلس نهم٬ تاکنون بارها داد سخن سر داده شده است: نخستین انتخابات پس از کودتایی که ۲۲ خرداد سال ۸۸ رخ داد و جمهوری‌اسلامی پس از سال‌ها٬ عریان و واضح٬ سرکوب خیابانی را در شدیدترین شکل خود٬ برگزید. هم‌چنان که رهبر جمهوری‌اسلامی٬ به مصداق قاعده انقلاب فرزندان خود را می‌خورد٬ دستور تصفیه بسیاری از نیروهای نسل اول انقلاب را داد.</div><div style="text-align: justify;">علاوه بر تمامی آنانی که در خیابان یا زندان‌ها توسط جمهوری‌اسلامی به قتل رسیدند و زندانیان سیاسی و عقیدتی ـ که البته از هر دو نظر٬ جمهوری‌اسلامی سابقه و ید طولایی دارد ـ این‌بار نه تنها نیروهایی که تا چندی پیش خودی محسوب می‌شدند در زندان هستند، بلکه مهدی کروبی و میرحسین موسوی نیز در شرایطی هستند که از نظر نهادهای بین‌المللی ربایش محسوب می‌شود.</div><div style="text-align: justify;">قاعدتا با این شرایط٬ حضور در چنین انتخاباتی٬ محلی از اعراب ندارد. انتخابات در جمهوری‌اسلامی٬ اگر تا پیش از این منافذی هر چند کوچک برای تغییراتی جزیی فراهم می‌کرد٬ این‌بار خبری از چنین مساله‌ای هم نیست. لشکر سلم و تور اصول‌گرایان٬ در حال دریدن یکدیگر برای تصاحب کرسی‌های مجلس و پیش‌دستی کردن در عرض ارادت و خشوع و خضوع به پیشگاه رهبر جمهوری‌اسلامی هستند.</div><div style="text-align: justify;">سرکوب‌های ممتد و طولانی جمهوری‌اسلامی در سی و دو سال گذشته٬ باعث شده است که نیروهای اپوزیسیون نیز٬ عملا یا پایگاه قابل توجهی در داخل کشور نداشته باشند یا آنکه توانایی اجرایی کافی برای بسیج نیروهای خود را ندارند. البته نباید فراموش کرد که در پیش گرفتن تاکتیک‌های خیال‌پردازانه و مبتنی بر توهم و آنچه که مایل به دیدن آن بودند ـ و نه آن‌چیزی که در عالم واقع وجود داشت ـ نیز در از دست دادن تاثیر بر عرصه سیاست داخلی ایران٬ نقش داشته است.</div><div style="text-align: justify;">خوب یا بد٬ با توجه به جمیع شرایط در حال حاضر٬ هم‌چنان اصلاح‌طلبان تنها نیروهایی هستند که به عنوان موجوداتی دو زیست در جغرافیای جمهوری‌اسلامی٬ رشته‌هایی هر چند نازک در پیوند با حاکمیت دارند که حاشیه امنیتی٬ هر چند بسیار کوچک٬ برایشان فراهم می‌کند و هم به دلیل نزدیک به ۳۰ سال فعالیت در عرصه سیاسی٬ از توان اجرایی و لجیستکی بیشتری برای پیش‌برد طرح‌های دموکراسی‌خواهانه٬ برخوردارند.</div><div style="text-align: justify;">۲ـ عرصه سیاست٬ عرصه سیر در خیالات نیست٬ بلکه مبتنی بر استفاده از تجربه‌های پیشین و برنامه‌ریزی برای اتفاقات محتمل آینده است. تحلیل و تصمیم‌گیری براساس آرزوها٬ نیروی سیاسی را به واکنش‌های انفعالی و شکست در برنامه‌ها می‌رساند. این همان اتفاقی است که در چند ماه گذشته برای بسیاری از اصلاح‌طلبان ـ و در راس آن‌ها٬ سیدمحمد خاتمی ـ ‌رخ داده است. شکی نیست که جنبش سبز٬ جنبشی انتخاباتی بوده و استفاده از فرصت انتخابات در هر رژیم توتالیتر٬ می‌ تواند مورد توجه دموکراسی‌خواهان آن کشور قرار گیرد. اما نکته آن است که نمی‌توان و نباید نام آرزوها و امیدهای خود را تحلیل گذاشت و سپس با باور کردن این مساله٬ بر پایه آن به کنش سیاسی پرداخت. از همان روز نخستی که خاتمی و دیگر اصلاح‌طلبان٬ شروط خود را برای حضور در انتخابات اعلام کردند٬ تقریبا همگان متفق‌القول بودند که هیچ نشانی در حاکمیت برای پذیرفتن این شروط وجود ندارد.</div><div style="text-align: justify;">خاتمی و دیگر همراهانش با تاکید یک‌جانبه بر انتخابات و شروط خود٬ سوی دیگر قضیه را فراموش کردند. هرگز پاسخی به این سئوال داده نشد که اگر حاکمیت٬ این شروط را قبول نکرد٬ چه باید کرد؟ جواب البته روشن٬ اما به همان اندازه نامشخص بود: شرکت نمی‌کنیم!</div><div style="text-align: justify;">این کار البته دو ضرر عمده داشت ـ و دارد: نخست آنکه کنش سیاسی اصلاح‌طلبان در انتخابات پیش‌رو را به چیزی جز قهر سیاسی تبدیل نمی‌کند. همان قهری که اصلاح‌طلبان پیش از آن با عنوان انفعال آن را نفی کرده بودند. از سوی دیگر٬ باعث این نمی‌شد که در آستانه انتخابات٬ با در دست گرفتن کاسه چه کنم٬ در پی اکسیری برای تاثیرگذاری بر انتخابات باشند.</div><div style="text-align: justify;">دوستان آن‌قدر بر آرزوهای خود به عنوان تحلیل تاکید کردند که از یاد بردند حاکمیتی که به طور رسمی از اسفند سال ۸۱ پروژه اخراج اصلا‌ح‌طلبان از حاکمیت را رقم زده و با صرف هزینه‌های گزاف در خرداد ۸۸ آن را به ثمر رسانده٬ صرفا با چند سخنرانی و بیانیه٬ حاضر نیست از پروژه خود دست بکشد.</div><div style="text-align: justify;">اصلاح‌طلبان حتی توجه نکردند که رهبر جمهوری‌اسلامی مدت‌هاست پروژه حذف هاشمی‌رفسنجانی را نیز کلید زده؛ آنان باز هم تصور کردند شاید لابی‌های فردی که قادر به دفاع از خود و فرزندانش نیز نیست٬ و اساسا حتی در تعلق وی به جنبش سبز نیز شک و شبهه فراوانی وجود دارد٬ می‌تواند هم‌چون اکسیری برای آنان عمل کند.</div><div style="text-align: justify;">عدم آمادگی لازم برای حالتی که حاکمیت شروط اصلاح‌طلبان را رد کند٬ باعث آن شده است که هر روز بیانیه‌های شداد و غلاظ در ستایش تحریم فعال از سوی گروه‌های مختلف صادر شود. این بیانیه‌ها با کلی‌گویی٬ پرگویی و لحنی شعارگونه ـ آفاتی که بلاشک در دوره ریاست سیدمحمد خاتمی بر جمهوری‌اسلامی دامن‌گیر نیروهای سیاسی شد ـ خواستار در پیش گرفتن استراتژی تحریم فعال از سوی مردم همیشه در صحنه شده و بر فرمایشی بودن آن تاکید می‌ورزند.</div><div style="text-align: justify;">اما سئوال اساسی در این میان٬ هم‌چنان مطرح است: این تحریم فعال قرار است چگونه و از چه راهی صورت گیرد؟ با کدام پیش‌زمینه و با کدام آمادگی ذهنی؟ و اساسا قرار است چگونه ذهن مردمی را که تا چندی پیش سخنرانی‌ها و نوشته‌های پرملاط درباره لزوم حضور در انتخابات به عنوان تنها راه رسیدن به دموکراسی را می‌خواندند٬ اکنون به سمت تحریم فعال برد؟</div><div style="text-align: justify;">سوگمندانه٬ با وجود گذشت بیش از دو سال از آغاز جنبش سبز٬ برخی نیروهای سیاسی٬ هم‌چنان در محیط ذهنی خودساخته باقی مانده‌اند و تصور می‌کنند که افکار عمومی٬ همچون مومی همواره در دست آن‌هاست و با چند بیانیه٬ می‌توان به آن‌ هر شکلی داد.</div><div style="text-align: justify;">قصه پرغصه انتخابات مجلس نهم٬ نیز اکنون همین‌گونه است: حاکمیت تا جای ممکن با برگ‌های اصلاح‌طلبان بازی کرد و از زبان آنان٬ بر لزوم جضور در انتخابات تاکید ورزید، اما زمانی که تاریخ مصرف تمام شد٬ بازی خویش را از سر گرفت. آیا دوستان قصد درس گرفتن از اشتباهات تاریخی خود را ندارند که از فرط تکرار٬ از کمدی و تراژدی نیز گذر کرده و تنها تاسف را رقم می‌زند؟</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-6743525126847501260?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-49146401061540496232012-01-21T13:56:00.001+01:002012-01-21T14:06:51.303+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Sd9Kp81CIn0/Txq190tpVzI/AAAAAAAAA8M/q3Aig5S_ktI/s1600/407344_2853240763991_1048680967_2862176_289507946_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="110" src="http://2.bp.blogspot.com/-Sd9Kp81CIn0/Txq190tpVzI/AAAAAAAAA8M/q3Aig5S_ktI/s400/407344_2853240763991_1048680967_2862176_289507946_n.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">نمی‌دانم چند سال است که درباره نحوه رفتار خانواده‌ها٬ پس &nbsp;از بازداشت یکی از عزیزان یا نزدیکان‌شان صحبت می‌شود. این بحث از فرط تکرار٬ نه ملال‌آور٬ که گریه‌آور است. هنوز باید درباره بدیهیات بازداشت با دیگران بحث کرد و گفت که هر نوع اطلاع‌رسانی٬ اخلال در روند کار بازجوها٬ و به نفع متهم است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">هر نوع اطلاع‌رسانی درباره وضعیت عزیزانی که در بازداشت هستند٬ از سویی به آن‌ها قوت قلب می‌دهد و از سوی دیگر٬ بازجویان را متوجه این نکته می‌کند که زندانیان‌٬ افراد «بی‌کسی» نیستند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">حالا ممکن است برخی بگویند که در این مدت٬ همه این خبررسانی‌ها٬ یا بی‌تاثیر بوده &nbsp;یا تاثیر آن‌چنانی نداشته - که البته در نمود بیرونی٬ تاثیرات زیادی هم داشته است - باید گفت که حداقل در این زمینه٬ تاثیرات آن در وضعیت زندانی٬ به خوبی قابل مشاهده است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">همه این‌ها را به این دلیل می‌گویم که چند روزی است جمهوری‌اسلامی٬ به هر دلیلی٬ کمر به بازداشت روزنامه‌نگاران بسته است. برای آغاز موج جدید بازداشت‌ها - که طبق معمول روزنامه‌نگاران از آن مستنثی نبوده‌اند - می‌توان دلایل و تحلیل‌های زیادی آورد و نوشت.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">اما نکته قضیه در‌آن است که بعد از همه این سال‌ها می‌بینیم که خانواده‌ها با چندین روز تاخیر خبر بازداشت را می‌دهند٬ آن هم احتمالن این خبر نه توسط آن‌ها٬ که توسط افراد دیگر منتشر شده است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">در‌آخرین نمونه از این دست نیز دیشب متوجه شدم که <a href="http://3rouzpish.blogspot.com/">وبلاگ مرضیه رسولی</a>٬ روزنامه‌نگاری که بازداشت شده است٬ حذف شده یا حداقل برای من قابل دسترسی نیست.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">البته شکی نیست که این حذف٬ احتمالن دلایل خیرخواهانه‌ای هم داشته است٬ اما باید گفت که دردمندانه٬ این اقدام نه سودی برای مرضیه رسولی دارد و نه از بار اتهامات وی می‌کاهد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">تاسف‌انگیز است که به دلیل برخی ملاحظات و معذوریت‌ها٬ نمی‌توان خیلی وارد این مباحث شد٬ اما دوستان٬ به تجربیات افرادی که پیش از این صابون بازداشت به تن‌شان خورده است٬ توجه کنید. بازجوهای وزارت اطلاعات٬ در &nbsp;دادن وعده‌های سر خرمن٬ خبره هستند. ای کاش یک بار هم به جای آزمودن هزار باره آزموده٬ به نظرات دوستان‌مان توجه کنیم.<br /><br />&gt;&gt;&gt; در همین زمینه:&nbsp;<u><a href="http://www.radiofarda.com/content/f12_ifj_condemns_latest_arrests_of_iranian_journalists/24458567.html">فدراسیون روزنامه‌نگاران وضعیت رسانه‌ای در ایران را «تحمل‌ناپذیر» خواند</a></u></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-4914640106154049623?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-61485074777420622582012-01-16T13:16:00.001+01:002012-01-16T13:17:27.345+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-eVg5pfo31Hg/TxQUKT4XmGI/AAAAAAAAA7U/JVKKWwSdRgE/s1600/381060_361557183871384_100000513158489_1438498_478395335_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="128" src="http://2.bp.blogspot.com/-eVg5pfo31Hg/TxQUKT4XmGI/AAAAAAAAA7U/JVKKWwSdRgE/s400/381060_361557183871384_100000513158489_1438498_478395335_n.jpg" width="400" /></a></div><span style="text-align: left;"><br /></span><br /><div style="text-align: right;"><span style="text-align: left;">When I was coming up on the stage, I was thinking what should I say here. Should I say something about my mother, my father, my kind wife, my daughters, my dear friends, my crew…? But now I just prefer to say something about my people. I think they are truly peace loving people</span></div><div style="text-align: left;"><br /></div>عکس از <u><a href="https://www.facebook.com/photo.php?fbid=361557183871384&amp;set=a.124680550892383.20673.100000513158489&amp;type=1">این‌جا</a></u></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-6148507477742062258?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-60717342493880180262012-01-08T12:26:00.001+01:002012-01-08T12:32:35.524+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/xENS0aB8XUo?fs=1" width="459"></iframe></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">امشب</div><div style="text-align: center;">زنی که</div><div style="text-align: center;">خنده‌ی غریبه‌ای را دید</div><div style="text-align: center;">تا صبح</div><div style="text-align: center;">بیدار است<br /><br /></div><div style="text-align: center;">امشب</div><div style="text-align: center;">مردی که</div><div style="text-align: center;">دستِ رییس را بوسید</div><div style="text-align: center;">تا صبح</div><div style="text-align: center;">بیدار است<br /><br /></div><div style="text-align: center;">امشب</div><div style="text-align: center;">کودکی که</div><div style="text-align: center;">سیگارِ اول را کشید</div><div style="text-align: center;">تا صبح</div><div style="text-align: center;">بیدار است ...</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-6071734249388018026?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-58571380654019698342012-01-02T19:56:00.000+01:002012-01-02T19:56:43.405+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: justify;">دیو اقتدارگرایی و مطلق طلبی حکومت ایران، که پیش از این و بی آنکه اعتقادی به جمهور مردم داشته باشد، در لباس جمهوریت رخ نهان کرده بود، در انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن چهره عیان نمود و هر چه دیوان همه دارند را یک جا به نمایش درآورد. تقلب٬ خیانت٬ قتل٬ جنایت و تجاوز را ضمیمه کودتای نظامی سرداران فربه از ثروت های نفتی نمود تا حجت را بر همگان تمام نماید که این دیوِ زنجیرپاره کرده‌ی استبداد دینی به قفس برنمی‌گردد. پیداست که پس از انتخابات ۸۸ در این شهر پرآشوب٬ سمفونیِ اصلاح آواز بی محل تاریخ ‌گذشته‌ای بود که هم خنده‌ی مردمان تلخ کام ایران را برمی انگیخت و هم قهقهه‌ی تمسخرآمیز اصحاب استبداد را. هم از این رو بود که مردم و همراهان بزرگ سبزشان دست از اصلاحاتی که صرفا در حضور انتخاباتی خلاصه میشد کشیدند و به جای آن، مسیر ایستادگی و مقاومت در برابر استبداد را برگزیدند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">اینک اما در سردترین فصل حیات سیاسی معاصر ایران، دوباره سیرک انتخاباتی جدیدی به راه افتاده است. حکومت که مشروعیت خود را از دست رفته می‌بیند به دنبال آن است که به این فضای بسته‌ی خفقان‌آور٬ به خیال خام خویش٬ گرمایی ببخشد تا برای اجرای نمایشنامه مضحک انتخابات، باز تعدادی تماشاچی و بازیگر فراهم نماید. اما کیست که نداند حکومت ایران، انتخابات را نه برای اعمال اراده مردم بلکه برای بزک کردن چهره واقعی استبدادی‌اش به نمایش می گذارد، و کیست که نداند دستاورد این سیرک انتخاباتی قرار است صندوق های از پیش پر شده ای باشند که آمارهای پیشاپیش تعیین شده‌ و دروغین ۶۳ درصدی و &nbsp;یا شاید هم&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;98.2 درصدی را به نمایش نهند؛ و محصول این صندوق ها قرار است نمایندگان گلچین شده ای باشند که به فرمان بیتِ استبداد، قیام و قعود کنند و بر فسادهای سیاسی و اقتصادی فراگیر چشم بپوشند. پر واضح است که قرار نیست با این انتخابات اتفاق خاصی بیفتد جز اینکه چند روزی دستگاههای تبلیغاتی حکوت با توسل به آمارهایی دروغ مدعی حضور "حماسی" مردم شوند تا سرمه بر چشمان فساد ساختاری حکومت بکشند بلکه کمی از آب رفته را به جوی خشک مشروعیت نظام برگردانند. روشن است که در این شرایط جریان‌های اصیل سیاسی هرگز حاضر نمی شوند که بازیگر این نمایش مضحک انتخاباتی شوند و آبروی خود را هزینه گرم کردن تنور سرد این انتخابات نمایند.</div><div style="text-align: justify;">انتخابات ۸۸ و حوادث پس از آن حجت را بر همه فعالین و گروههای سیاسی تمام نمود و نشان داد که ظرفیت اصلاح انتخاباتی نظام کاملا به اتمام رسیده و دیگر ذیل نام اصلاحات نمی توان به عرصه انتخابات بازگشت و از مردم مطالبه‌ی همراهی نمود. مردمی که به دعوت اصلاح طلبان وارد عرصه انتخابات شدند، هزینه سنگینی برای رای‌شان پرداخت نمودند. نمی توان بر آن همه کشته دادن‌ها و زندان رفتن‌ها چشم پوشید و دوباره دست در دست کسانی گذاشت که خون فرزندان این سرزمین را ریختند و در مدت دو سالی که گذشت، هیچ اقدامی برای جبران ظلم و ستمی که بر مردم روا داشتند، نکردند٬ همانگونه که در قبال جنایت‌های پیشین خویش نکردند.</div><div style="text-align: justify;">ازسوی دیگر، با وجود محدودیت‌هایی همچون نظارت استصوابی، یک‌دستی و هم‌دستی مجریان و ناظران انتخاباتی، فضای بسته‌ی سیاسی کشور و عدم امکان فعالیت احزاب و روزنامه ها، امروز برگزاری و تحقق انتخاباتی آزاد و سالم و عاری از تقلب به هیچ عنوان ممکن نیست و بر فرض محال در صورت تحقق، با وجود انسداد سیاسی حاکم در ساختار سیاسی کشور، فربه شدن نهادهای انتصابی، و در مقابل، نحیف شدن نهادهای انتخابی نظام و قدرت گرفتن بی رویه‌ی نهادهای نظامی و شکل گرفتن محفل های متعدد امنیتی و اقتصادی، عملا هیچ کاری از منتخبین مردم برنمی آید همانگونه که از دولت های هفتم و هشتم و مجلس ششم در شرایطی به مراتب بهتر برنیامد. &nbsp;پیداست که مسئولیت شرایط پیش آمده و پیامدهای مربوطه صرفا بر عهده حاکمیتی است که همواره در پی مهندسی انتخابات بوده و نه نیروهای دمکراسی خواهی که مطالبه اصلی شان مراجعه واقعی به صندوق های رای است اما امروز ناگزیر از تحریم انتخابات نمایشی حکومت شده اند.</div><div style="text-align: justify;">لذا همانگونه که میر حسین موسوی درآخرین پیام و در آخرین فرصت از درون زندان محصورش نوشت امیدی به انتخابات و شرکت در آن نیست. و نیز، همانطور که در پیام اخیر مهدی کروبی و همچنین بیانیه ۳۹ زندانی سیاسی &nbsp;نیز منعکس شده است، انتخابات فرمایشی مجلس از هم اکنون محکوم به شکست است و آخرین تیر بر پیکرجمهوری اسلامی خواهد بود و از این پس، با تابوت جنازه‌ای مواجه خواهیم بود که بر دستان اقتدارگرایان &nbsp;سنگینی می کند و روز به روز بر تعفن و فسادش افزوده خواهد شد. در این شرایط، گروههای سیاسی یا کاندیداهای منفردی که به هر نحوی با مشارکت در انتخابات &nbsp;زیر این تابوت را بگیرند چیزی جز بی آبرویی برای خود به ارمغان نخواهند آورد. اما نگرانی آن جاست که این افراد بخواهند از سرمایه و اعتبار جنبش سبز، برای رسیدن به مقاصد انتخاباتی خویش هزینه نمایند. ما شدیدا نسبت به این موضوع هشدار داده و از مجموعه های فعال در قالب جنبش آزادی خواهی مردم ایران می خواهیم که با مرزبندی صریح و بیان مواضعی آشکار، مانع از به حراج گذاشته شدن سرمایه های والای این جنبش شوند.</div><div style="text-align: justify;">همچنین معتقدیم که تنها عدم شرکت در انتخابات کفایت نکرده و می بایست تحریم فعالانه آن به صورت جدی و توسط نیروهای فعال در جنبش سبز دنبال شود به نحوی که عمل تحریم از سطح بیانیه ها فراتر رفته و منجر به نمود عینی در سطح جامعه شود. بدیهی است که موثرترین استراتژی پیش روی نیروهای دموکراسی طلب، مشروعیت زدایی از نمایش انتخاباتی حاکمیتی است که تن به انتخاب و رای مردم نمی دهد. مشروعیت زدایی از حاکمیت و نمایش های انتخاباتی اش نیز، بدون توسل به ابزارهای مقاومت مدنی شدنی نیست. مهمترین عامل در انتخاب روش مناسب برای مقاومت مدنی در مقابل سناریوی انتخابات، به صحنه آوردن شهروندانی است که تن به نمایش انتخاباتی حاکمیت نداده اند. گروه های فعال جنبش سبز می‌توانند با همفکری اعضای فعال، سعی در یافتن کنش هایی کم هزینه برای عینیت دادن به تجمعات مخالفان چنین انتصابات فرمایشی­ای داشته باشند. بروز بیرونی و عینیت دادن به چنین اعتراضاتی، الزاما منوط به راهپیمایی خیابانی نیست و می توان ایده های کاراتری همچون تجمع مخالفان در مکان هایی ویژه (مانند اماکن زیارتی و تفریحی) و یا راه های ابتکاری دیگری یافت تا مانع از آن شد که جمعیت وسیع تحریم کنندگان انتصابات حکومتی در آمارهای ساختگی حکومت گم شوند. دست یابی به کاراترین ایده‌ها، منوط به ایجاد فضایی است که در آن نیروهای فعال جنبش از موضع انفعالی تنها عدم شرکت در انتخابات فاصله بگیرند و به جای آن تحریم فعالانه‌ی انتخابات نمایشی و فرمایشی را در پیش گرفته و از فرصتی که احتمالا با گشایش نسبی فضای سیاسی جامعه در ایام منتهی به انتخابات بوجود می آید برای بروز کنش‌هایی عملی و موثر بهره‌ی کافی و هوشمندانه ببرند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">1- در صورت تمایل به &nbsp;امضا نمودن این نامه و اضافه شدن به این لیست، پس از انتشار این مطلب در وبلاگ خود، آدرس لینک مربوطه را به آدرس ahmadsaidi8808@gmail.com ایمیل نمایید.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">2- اسامی وبلاگ های امضا کننده بیانیه: &nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">1&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">1- &nbsp; &nbsp; &nbsp;وبلاگ اسپینوزا http://spinooza.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">2- &nbsp; &nbsp; &nbsp;وبلاگ افکار فردا http://myv3ewinsky.blogspot.com/</div><div style="text-align: justify;">3- &nbsp; &nbsp; &nbsp;وبلاگ امید فردا &nbsp;http://omidfardadk.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">4- &nbsp; &nbsp; &nbsp;وبلاگ آدام اولوشن &nbsp;http://evolution-adam.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">5- &nbsp; &nbsp; &nbsp;وبلاگ آرام نامه &nbsp;http://araaamnameh.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">6- &nbsp; &nbsp; &nbsp;وبلاگ آرمان سبز http://armaanesabz.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">7- &nbsp; &nbsp; &nbsp;وبلاگ تهیرو http://tohirow.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">8- &nbsp; &nbsp; &nbsp;وبلاگ جنبش سبز و زیبا http://sabzoziba.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">9- &nbsp; &nbsp; &nbsp;وبلاگ جینگیلیمستان http://jigilimaston.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">10- &nbsp; وبلاگ چه باید کرد؟ &nbsp;http://green-khoramdin.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">11- &nbsp; وبلاگ خورشید سبز http://greensun88.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">12- &nbsp; وبلاگ خیزش &nbsp;http://khizesh2009.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">13- &nbsp; وبلاگ درویش &nbsp;http://darvishshirazi.persianblog.ir</div><div style="text-align: justify;">14- &nbsp; وبلاگ رنگ سبز &nbsp;http://salamsabbz.blogdoon.com</div><div style="text-align: justify;">15- &nbsp; وبلاگ ساغر http://saghhar.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">16- &nbsp; وبلاگ سبزه زار http://sabzezaran.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">17- &nbsp; وبلاگ سرنامه (ارژنگ هدایت) &nbsp;http://sarnameh.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">18- &nbsp; وبلاگ سکولاریسم (ایمان خبازی) &nbsp;http://imankhabazi.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">19- &nbsp; وبلاگ سی خرداد http://www.mehdimixer.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">20- &nbsp; وبلاگ سیامک فرید &nbsp;http://belgiran.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">21- &nbsp; وبلاگ علیرضا رضایی &nbsp;http://alirezarezaee1.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">22- &nbsp; وبلاگ فصل آگاهی (احسان سلطانی) http://www.fasleagahi.info</div><div style="text-align: justify;">23- &nbsp; وبلاگ کلاغ سیاه قصه های دور (ابراهیم مهتری) http://yuyop.blogfa.com</div><div style="text-align: justify;">24- &nbsp; وبلاگ گاه نوشته های &nbsp;آکریم &nbsp;http://akarim8808.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">25- &nbsp; وبلاگ گاه نوشته های آلفرد http://1freedomseeker.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">26- &nbsp; وبلاگ گل گاوزبان http://golegavzaban.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">27- &nbsp; وبلاگ محسن موسوی http://mohsenmousavi.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">28- &nbsp; وبلاگ مخلوق http://www.makhlough.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">29- &nbsp; وبلاگ مرثیه‌های خاک (آرش بهمنی) &nbsp;http://arashbahmani61.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">30- &nbsp; وبلاگ مصائب آنا http://passionofanna.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">31- &nbsp; وبلاگ ملودی http://melodi-not.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">32- &nbsp; وبلاگ مهدی سحرخیز http://onlymehdi.saharkhiz.net</div><div style="text-align: justify;">33- &nbsp; وبلاگ میرعلی سبزینه &nbsp;https://miralisabzineh3.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">34- &nbsp; وبلاگ میزان قلم &nbsp;http://www.mizan2.ghalam.org</div><div style="text-align: justify;">35- &nbsp; وبلاگ نسیم آزادی http://nasimeazadi.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">36- &nbsp; وبلاگ نوشته های فرخ توازن &nbsp;http://www.tavazon.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">37- &nbsp; وبلاگ نیا http://brabt.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">38- &nbsp; وبلاگ همبستگی با زندانیان سیاسی http://www.hambastegi83.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">39- &nbsp; وبلاگ وارش &nbsp;http://varesh-tika.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">40- &nbsp; وبلاگ ورق پاره های زندان &nbsp;(امیر رشیدی) &nbsp;http://tornpapersofprison.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">41- &nbsp; وبلاگ یادگاری &nbsp;http://illia-z.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">42- &nbsp; وبلاگ 777 &nbsp; http://777vvvv.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">43- &nbsp; وبلاگ بند 209 &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;http://www.2vominband209.blogfa.com</div><div style="text-align: justify;">44- &nbsp; وبلاگ آینه &nbsp;http://ayeneh50.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">45- &nbsp; وبلاگ کابوک &nbsp;http://kabouk.wordpress.com</div><div style="text-align: justify;">46- &nbsp; &nbsp;وبلاگ رهایی http://rahai6.blogspot.com</div><div style="text-align: justify;">47- &nbsp; وبلاگ حقوق ایرانیان http://iranianrights.com</div><div style="text-align: justify;">48- &nbsp; وبلاگ خورشید نشان http://khorshidneshan.blogspot.com</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-5857138065401969834?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-57066554294858786092012-01-01T15:11:00.002+01:002012-01-01T15:11:18.249+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">ما در سال ۲۰۱۲ یک دوست را برای همیشه کنار گذاشتیم٬ با دوست دیگری دعوای بسیار سختی کردیم٬ یک میهمانی را با اخلاق گند خودمان خراب کردیم.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">سالی که نکوست٬ از روز اولش پیداست/وضعیت پناهنده٬ از نوئلش پیداست!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-5706655429485878609?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-38358550002869265772011-12-26T14:39:00.001+01:002011-12-26T14:39:59.973+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ZAPMHWCEU7w/Tvh5HDBU5sI/AAAAAAAAA2E/QvCqHIJQGQE/s1600/DSC05719.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://2.bp.blogspot.com/-ZAPMHWCEU7w/Tvh5HDBU5sI/AAAAAAAAA2E/QvCqHIJQGQE/s400/DSC05719.JPG" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">چند وقت پیش بود که آرمان امیری مجموعه بحث‌هایی درباره این‌ مساله که چرا جنبش سبز ضعیف شده٬ آغاز کرد و در چهار قسمت به بیان نظارت خود پرداخت (<u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/1.html" target="_blank">قسمت اول</a></u>٬ <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/2.html" target="_blank">قسمت دوم</a></u>٬ <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/3.html" target="_blank">قسمت سوم</a></u>٬ <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/4.html" target="_blank">قسمت چهارم</a></u>). من هم به سهم خودم سعی کردم در همان چهار قسمت٬ خیلی کوتاه به بررسی برخی موارد بپردازم. (<u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/11/blog-post_25.html" target="_blank">قسمت اول</a></u>٬&nbsp;<u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html" target="_blank">قسمت دوم</a></u>٬&nbsp;<u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/11/blog-post_28.html" target="_blank">قسمت سوم</a></u>٬&nbsp;<u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/12/blog-post.html" target="_blank">قسمت چهارم</a></u>).&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">حداقل درباره خود من٬ این نقدها بسیار مختصر بود و در مواردی ناقص و جان مطلب را شاید به درستی بیان نمی‌کرد. در قسمت چهارم این نقد٬ آرمان امیری به بحث «نقد از خود» پرداخته بود و به بحث انتشار برخی اخبار نادرست٬ اشاره کرد. مساله‌ای که من هم سعی کردم به آن بپردازم٬ به خصوص این‌که در این مدت٬ در موارد گوناگون٬ شاهد چگونگی تولید و انتشار این اخبار بودم.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">حالا <u><a href="http://dustefarsi.blogspot.com/2011/12/blog-post.html" target="_blank">نیما در یادداشتی</a></u>٬ علاوه بر وارد کردن نقد به بخشی از نوشته من٬ خواستار توضیحات بیشتری در این‌باره شده.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">من البته با بسیاری از برداشت‌ها و نظرات نیما موافق‌ام٬ به جز قسمتی که سخن از «افشاگری» می‌کند. اساسن موضوع افشاگری نبود و نیست٬ نه قرار است مساله پشت پرده‌ای فاش شود و نه هیچ چیز دیگری٬ تنها با بررسی برخی اخبار متناقض در این مدت٬ می‌توان به چنین نتیجه‌ای رسید.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">از طرف دیگر٬ به نظرم سخن گفتن درباره افرادی که اکنون خودشان در زندان هستند و اطرافیان‌شان٬ دسترسی یا آشنایی با اینترنت ندارند که به مطالب پاسخ دهند٬ خیلی کار اخلاقی‌ای نیست. اما فراموش نکنیم ک در زندان‌های جمهوری اسلامی پس از جنبش سبز٬ کسانی بودند که با تز «هدف وسیله را توجیه می‌کند» به دنبال آن بودند که به هر طریق ممکن٬ «حتا با انتشار اخبار دروغ»‌ به مبارزه علیه جمهوری‌اسلامی بپردازند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">واقعیت آن است که جنبش سبز - در کلیت آن و با توجه به همه افرادی که خود را از طیف «سبز» می‌دانستند یا می‌دانند - در بُعد اخلاقی٬ شکست خورد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">این البته - تاکید می‌کنم که - ربطی به موسوی و کروبی نداشت. حداقل تا زمانی که آنان بیرون بودند٬ من در خاطر ندارم که دست به کار غیراخلاقی در این زمینه بزنند. نکته در اطرافیان آن‌ها بود.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">شاید با چند مثال بتوانم قضیه را روشن‌تر کنم:</div><div style="text-align: justify;">- در روزهای نخست حصر کروبی و موسوی٬ مدام سخن از این بود که از وضعیت آنان «هیچ» خبری در دست نیس. پس از ملاقات موسوی با اعضای خانواده خود٬ که گفته شد در آن یک مقام قضایی هم حضور داشت و درگیری موسوی با وی٬ اعلام شد که «تماس‌های معدود» موسوی با اعضای خانواده خود قطع شده است. این تناقض چه‌طور قابل حل است؟</div><div style="text-align: justify;">- در روزهای اعتصاب غذای زندانیان٬ اخبار حکایت از انتقال زندانیان٬ به سلول های انفرادی داشت. هر کسی که دست به اعتصاب غذا زده باشد٬ می‌داند که از روزهای ۴-۵ اعتصاب غذا٬ اساسن انسان وارد نوعی حالت خلسه می‌شود. در این شرایط و زمانی که بیش از دو هفته از آغاز اعتصاب غذا و چند روز از انتقال آنان به سلول انفرادی می‌گذشت و ملاقاتی هم نداشتند و تلفن‌ها قطع بود٬ بیانیه زندانیان سیاسی٬ چگونه منتشر شد؟</div><div style="text-align: justify;">- مصطفا تاج‌زاده - که نام‌اش بلند باد - مدت‌هاست که در زندان به سر می‌برد. در خبرها مدام می‌خوانیم که او در قرنطینه است و وضعیت دشواری دارد٬ ملاقات‌هایش نامنظم است و ... در این شرایط چگونه است که هر چند روز یک‌بار مقاله٬ یادداشت یا بیانیه‌‌ای درباره ریزترین اتفاقات ایران و جهان از جانب وی منتشر می‌شود؟ یادداشت‌هایی که نشان از اطلاع او از تمامی اتفاقات ریز و درشت ایران و جهان دارد؟</div><div style="text-align: justify;">موارد انی‌گونه زیاد است٬ اما به نظرم هنوز فرصت مناسبی برای طح بسیاری از آن‌ها ایجاد نشده است. شاید بتوان روزی روزگاری مشروح‌تر و مبسوط‌تر به این موارد پرداخت.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">شاید تا آن زمان بد نباشد که این سخن آلبرکامو را فراموش نکنیم: «دروغ گفتن نه تنها آن است که چیزی را که راست نیست بگوییم٬ بلکه و به ویژه٬ آن است که چیزی را راست تر از آنچه هست بگوییم و٬ در مورد دل انسان٬ بیشتر از آن‌چه احساس می‌کنیم بگوییم».</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-3835855000286926577?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-81807734463885589192011-12-25T13:00:00.001+01:002011-12-25T13:00:12.162+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-E6Z4U4PS-6A/TvcQHwOP89I/AAAAAAAAA1I/uCzSrMYDi0g/s1600/395534_2698531376353_1048680967_2788319_2044731810_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-E6Z4U4PS-6A/TvcQHwOP89I/AAAAAAAAA1I/uCzSrMYDi0g/s400/395534_2698531376353_1048680967_2788319_2044731810_n.jpg" width="345" /></a></div><br /><br /><div style="text-align: center;">چه راه دور</div><div style="text-align: center;">چه راه دور بی پایان</div><div style="text-align: center;">چه پای لنگ!</div><div style="text-align: center;">نفس با خستگی در جنگ</div><div style="text-align: center;">من با خویش</div><div style="text-align: center;">پا با سنگ</div><div style="text-align: center;">چه راه دور!</div><div style="text-align: center;">چه پای لنگ</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-8180773446388558919?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-40030373330866944162011-12-24T15:00:00.001+01:002011-12-24T15:00:44.272+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-LxjAYaco_1Q/TvXa--ZMWVI/AAAAAAAAA0Y/9a29DLYwnqw/s1600/hadi-heidari-33.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-LxjAYaco_1Q/TvXa--ZMWVI/AAAAAAAAA0Y/9a29DLYwnqw/s320/hadi-heidari-33.jpg" width="226" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">طرح: هادی حیدری</td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">نزدیک شدن به موعد انتخابات مجلس نهم٬ جنب و جوش گروه‌های سیاسی را افزایش داده است. فارغ از اصول‌گرایان که بدون دغدغه درباره محرومین حضور در انتخابات٬ مشغول آماده‌سازی لشکر سلم و تور خود هستند٬ اصلاح‌طلبان پس از مدت‌ها تلاش و نیافتن راهی برای حضور در انتخابات٬ اعلام می‌کنند که موضع آن‌ها پیرامون انتخابات٬ «عدم شرکت» - و نه تحریم یا تحریم فعال - است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><u><a href="http://www.kaleme.com/1390/09/29/klm-83902/" target="_blank">شورای هماهنگی راه سبز امید</a></u>٬ <u><a href="http://www.kaleme.com/1390/09/22/klm-83296/" target="_blank">شورای هماهنگی جبهه اصلاحات</a></u>٬ <u><a href="http://www.kaleme.com/1390/09/29/klm-83930/" target="_blank">سیدمحمد خاتمی</a></u>٬ <u><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13900928001292" target="_blank">محمد موسوی‌خویینی‌ها</a></u>٬ <u><a href="http://www.kaleme.com/1390/10/02/klm-84228/" target="_blank">جبهه مشارکت ایران اسلامی</a></u>٬ <u><a href="http://www.kaleme.com/1390/10/03/klm-84360/" target="_blank">سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی</a></u> و <u><a href="http://www.kaleme.com/1390/10/02/klm-84321/" target="_blank">جمعی از نمایندگان ادوار مجلس</a></u> تاکنون با اتخاذ چنین موضعی تکلیف خود را درباره انتخابات مشخص کرده‌اند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">شخصن به عنوان فردی که همواره بر موضع «تحریم فعال» در انتخابات پیش‌رو تاکید داشته‌ام٬ به نظرم اصلاح‌طلبان «بدترین» موضع ممکن را اتخاذ کرده‌اند. ترس آنان از به کار بردن واژه تحریم - چرا؟ - از سویی و عدم اجازه حاکمیت برای حضور آنان در صحنه از سوی دیگر٬ باعث شده تا آنان انفعالی‌ترین موضع ممکن را در پیش بگیرند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">موضع‌گیری اصلاح‌طلبان درباره انتخابات همان است که آنان در سال‌های گذشته بارها با لفظ «انفعال» از آن یاد کرده و معتقدان به این تز را مورد شماتت قرار داده بودند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">راهی که امروز اصلاح‌طلبان در پیش گرفته‌اند اما نامی و نتیجه‌ای جز «انفعال» ندارد واین مساله البته دلیلی ندارد جز تحلیل‌های خوش‌بینانه و غیرواقعی از فضای سیاسی کشور.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">هر ناظر سیاسی به راحتی می‌توانست این نکته را دریابد که پس از حصر موسوی و کروبی - به دنبال راه‌پیمایی ۲۵ بهمن ۸۹ - و سپس فروکش کردن اعتراضات خیابانی و عدم اعتراض فراگیر به حصر این دو در داخل کشور٬ حاکمیت حاضر نخواهد بود هزینه‌هایی را که پیرامون این اقدام پرداخته٬ بی اثر کند و اجازه حضور اصلاح‌طلبان در انتخابات را - با فراهم کردن/بدون فراهم کردن <u><a href="http://www.kaleme.com/1390/10/02/klm-84321/" target="_blank">پیش‌شرط‌های مطرح شده</a></u> - بدهد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">البته تلاش برای تحقق این پیش‌شرط‌ها کاری است حسنه و پسندیده٬ اما به شرط آن‌که راه‌های بدیل را هم در نظر داشت. پروژه اخراج اصلاح‌طلبان از حاکمیت - که از انتخابات مجلس هفتم در اسفند سال ۸۱ آغاز شد و در خرداد ۸۸ به اوج خود رسید - برای حاکمیت آن‌قدر پرهزینه بوده است که صرفن با چند سخنرانی و بیانیه٬ آن را تغییر ندهد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">اصلاح‌طلبان مشخص نکردند که با چه ساز و کاری مایل‌اند این پیش‌رط‌ها را به حاکمیت تحمیل کنند٬‌و چه قدرتی خواهد توانست حاکمیت را به پذیرش این مساله ترغیب کند؟ از سویی راه‌های بدیل نیز هرگز معرفی نشد و روی آن‌ها فعالیتی نیز انجام نشد. این دو معنا بیشتر نمی‌تواند داشته باشد: اصلاح‌طلبان بر این گمان بودند که حاکمیت به طور حتم پیش‌شرط‌های آنان را مورد پذیر قرار می‌دهد یا آن‌که هیج راه جایگزینی در مخیله‌شان نمی‌گنجید.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">اقدام قابل پیش‌بینی حاکمیت در عدم پذیرش خواست‌های این گروه٬ اکنون باعث در پیش گرفتن راه انفعال میان آنان شده است. آن‌چه که اصلاح‌طلبان انجام می‌دهند٬ چیزی جز «قهر سیاسی» نیست و انتظار آنان نیز آن است که به زودی گروهی «ناز آنان را خریداری کند» تا بار دیگر وارد عرصه شوند٬ مساله‌ای که به طور حتم رخ نخواهد داد - حداقل در آینده نزدیک.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">این تاکتیک در انتخابات مجلس هفتم به کار گرفته شد و تا حدودی هم جواب داد٬ اما باید توجه کرد که فضای سیاسی کشور اساسن متفاوت از آن زمان است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">حساسیت انتخابات مجلس نهم در آن است که برگزاری بدون مشکل و با شرکت نیمی از افراد واجد حق رای٬ &nbsp;نشان‌دهنده‌ خواهد بود که اولن تعداد معترضان به اتفاقات پس از انتخابات ۲۲ خرداد اندک است٬ در ثانی اکثریتی نسبی از مردم٬ به همین سیستم اجرا و نظارت بر انتخابات اعتماد دارند و بازداشت موسوی و کروبی و تعداد زیادی از روزنامه‌نگاران٬ فعالان سیاسی و حقوق‌بشر٬ دانشجویان٬ فعالان حقوق زنان و ... برای آنان اهمیتی ندارد و...&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">به نظرم هنوز هم نگاهی به <u><a href="http://advar-news.biz/article12955.html" target="_blank">بیانیه ۴ عضو سازمان ادوار تحکیم</a></u> و راه‌کارهایی که آنان درباره انتخابات و نحوه حضور در آن مشخص کرده‌اند٬ با توجه به محدودیت‌هایی که در زندان دارند٬ می‌تواند بهترین شکل نحوه حضور در انتخابات باشد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">پی‌نوشت: برخی از دوستان بارها متعرض شده‌اند که چا این‌قدر از اصلاح‌طلبان می‌نویسید؟ نباید فراموش کنیم که ۳۲ سال سرکوب اپوزیسیون در جمهوری‌اسلامی٬ باعث شده است که عملن اصلاح‌طلبان به عنوان تنها نیروی فعال در عرصه سیاست٬ قادر به حضور همه‌جانبه باشند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پیش از این درباره انتخابات نوشته‌ام:</div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/10/blog-post_24.html" target="_blank">تحریم کردیم٬ بعدش چه؟</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/09/blog-post_28.html" target="_blank">انتخابات مُرد٬ زنده‌باد انتخابات!</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/09/blog-post_12.html" target="_blank">شرکت در انتخابات برای تحریم</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/07/blog-post_28.html" target="_blank">انتخابات آزاد و راه سبز امید</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/07/blog-post_14.html" target="_blank">انتخابات آزاد٬ انتخابات "آزاد" است</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/05/blog-post_30.html" target="_blank">سراب حضور در انتخابات</a></u></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-4003037333086694416?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-55028674634200449052011-12-21T13:58:00.001+01:002011-12-21T13:58:57.107+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">دیروز فهمیدم که امشب شب یلداست (امشبه دیگه؟). البته می‌دونستم که شب یلدا نزدیکه٬ اما تاریخ دقیقش رو نمی‌دونستم. تازه دیروز فهمیدم و بعد حواس‌ام رفت به این که دیگه کم‌کم دارم تبدیل به یه مهاجر/پناهنده می‌شم. جدی!</div><div style="text-align: justify;">توی ایران که بودم٬ این مناسبت‌ها رو از دست نمی‌دادیم. به هر حال هر کدوم بهانه‌ای بود برای انجام دادن کاری٬ دور هم جمع شدنی٬ یا مسایل این‌طوری. مثلن از یکی دو هفته قبل٬ همه می‌دونستیم که تاسوعا و عاشورا چه روزاییه و برای رفتن به مسافرت یا جمع شدن با بقیه٬ حتمن یه برنامه‌ریزی انجام می‌دادیم براش. یا مثلن ۱۶ آذر رو از همون اول مهر می‌دونستم چه روزیه که براش برنامه‌ریزی کنیم.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">اما امسال٬ برای اولین بار٬ تقریبن همه این مناسبت‌ها از ذهن‌ام پریده. نه خود مناسبت٬ بلکه روزش و تاریخش. برای من که هیچ‌وقت توی ایران به تاریخ میلادی مسلط نبودم٬ این یه کمی عجیبه. یادمه تازه که اومدم فرانسه٬ فکرش رو هم نمی‌کردم که یه روزی بتونم این ماه‌های مزخرف میلادی رو حفظ کنم٬ نه ترتیب‌شون رو درست می‌دونستم و نه حتا به طور کامل اسم همه رو. همون‌طور که هفته برام از شنبه شروع می‌شد و جمعه تموم می‌شد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">حالا اما اوضاع عوض شده٬ گرچه شرایط کاری طوریه که پنج‌شنبه و جمعه تعطیلم٬ اما آخر هفته شنبه و یک‌شنبه است و دوشنبه می‌شه شروع هفته. همون‌طور که زندگیم با تاریخ میلادی کار می‌کنه و تاریخ خودمون کلن از ذهن‌ام پریده. حالا برای ۲۴ ساعت قبل از یلدا می‌فهمم که شب یلداست و روزای تاسوعا و عاشورا رو قاطی می‌کنم٬ وقتی با یکی برای آخر هفته قرار می‌ذارم٬ منظورم شنبه و یک‌شنبه است و وقتی می‌گم امروز بیست و یکمه٬ منظورم دسامبره!</div><div style="text-align: justify;">الکی الکی داریم مهاجر می‌شیم!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-5502867463420044905?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-21973462998720738202011-12-19T14:43:00.000+01:002011-12-19T14:45:19.831+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Q8r9oucS8_g/Tu8_P1mAs-I/AAAAAAAAAzg/Q0q_prakl6s/s1600/43.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-Q8r9oucS8_g/Tu8_P1mAs-I/AAAAAAAAAzg/Q0q_prakl6s/s400/43.jpg" width="286" /></a></div><div style="text-align: justify;">چند ساعتی هست که دست‌های‌ام روی کیبورد خشک شده است. می‌دانم از که می‌خواهم بنویسم٬ اما مانده‌ام که چه باید نوشت. به خصوص در این زمانه که حجم نوشته‌های احساسی درباره زندانیان٬ سر به فلک گذاشته است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">پس حواس را جمع می‌کنیم که چه باید نوشت. درباره مسعود باستانی می‌خواهم بنویسم. مسعود باستانی چه ویژگی‌هایی دارد که می‌توان درباره‌شان نوشت؟&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">خبرنگار فعالی بوده٬ به خصوص در حوزه کارگری. زمان اعتصاب غذای اکبر گنجی پر جنب و جوش مشغول خبرگیری و خبررسانی بوده٬ در سایت جمهوریت بوده٬ چندین بار زندان رفت و ... </div><div style="text-align: justify;">ولی آن‌قدر درباره همه این‌ها نوشته‌اند که بعید می‌دانم کسی حرف جدیدی درباره‌شان داشته باشد. یعنی به نظرم خود مسعود هم که زندان بیرون بیاید و این نوشته‌ها را بخواند٬ قاعدتن باید کمی لب ورچیند و بگوید: جدی؟</div><div style="text-align: justify;">مشغول <u><a href="http://www.google.com/search?q=%D9%85%D8%B3%D8%B9%D9%88%D8%AF+%D8%A8%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86%DB%8C&amp;hl=en&amp;prmd=imvns&amp;source=lnms&amp;tbm=isch&amp;ei=4DrvTp69FsWSOvfmlKsI&amp;sa=X&amp;oi=mode_link&amp;ct=mode&amp;cd=2&amp;ved=0CBUQ_AUoAQ&amp;biw=1279&amp;bih=621" target="_blank">سرچ عکس‌های مسعود</a></u> هستم. اولین عکسی که ظاهر می‌شود٬ همان عکس معروف دادگاه است. همانی که ایلنا گرفته٬ شاید عکاس فکر کرده که مسعود سال‌ها برای انتشار اخبار کارگری زحمت کشیده و حالا او به عنوان عکاس خبرگزاری کار ایران باید عکسی جاودانه از او بگیرد. گرفت؟ گرفت به نظرم. یعنی برای من٬ حالت چشم‌های مسعود در این عکس٬ مصداق تام و تمام عبارت «سهل و ممتنع» است: چشم‌ها چه می‌گوید؟ شرم٬ نگرانی٬ خشم٬ معصومیت و ...&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">نمی‌دانم چرا این تنها تصویری است که از مسعود د ذهن من حک شده. اولین بار مسعود را زمان اعتصاب غذای گنجی دیدم. البته آن زمان نمی دانستم که این مسعود است٬ فقط آدمی بود مثل بقیه که بیشتر این‌طرف و آن طرف می‌رفت٬ همین. بعدها بیشتر دیدمش. فکر کنم مفصل‌تر از همه٬ زمان کنگره مشارکت٬ تابستان ۸۵. ۲-۳ ساعتی با هم حرف زدیم به نظرم. عجیب آن است که هیچ از چهره‌اش در خاطر ندارم٬ با این‌که بی‌اغراق کلمه به کلمه حرف‌ها در ذهن‌ام حک شده؛ گلایه بود و امید و نگرانی و خبر و تحلیل و پیغام.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">ولی تصویر؟ هیچ! عجیب است. از دیدارهای بعدی هم تقریبن هیچ تصویری ندارم. حرف می‌زدیم٬ از همه‌جا. شاید هم تصویر قبلن بوده٬ ولی الان نیست. این برای من که اساسن اسم در ذهن‌ام نمی‌ماند و با تصویر دیگران را به خاطر می‌اورم٬ کمی عجیب است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">نه تنها تصویری از او ندارم٬ بلکه حتا تصویری هم از او نمی‌سازم. چند وقت پیش به دوران زندان او فکر می‌کردم. خاطرات زیادی از افراد مختلف درباره مسعود در زندان شنیده‌ام٬ به خصوص در اوین. ولی خب٬ تصویر نیست لامصب!&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">چند وقت پیش که خبر ضرب و شتم مسعود در زندان توسط یک سرباز الاغ منتشر شد٬ باز هم در تصویر سازی ناکام بودم. کلن مسعود برای من تبدیل شده به همان عکس خبرگزاری ایلنا.</div><div style="text-align: justify;">ولی بقیه چه می‌کنند؟ به مهسا فکر می‌کنم که چند تصویر مختلف از مسعود دارد: مسعود همکار٬ مسعود نامزد٬ مسعود شوهر٬ مسعود داماد٬ مسعود زندانی٬ مسعود برای ملاقات٬ مسعود در حال کتک خوردن٬ مسعود مریض٬ مسعود غمگین٬ مسعود خوشحال٬ مسعود در حال اعتصاب و ... با این همه تصویر چه می‌کند؟ ایده‌ای ندارم واقعن. مثلن وقتی غذا درست می‌کند با مسعود شوهر حرف می‌زند٬ وقتی گریه می‌کند مسعود غمگین را می‌بیند٬ وقتی می‌نویسد مسعود همکار را می‌بیند و ... بلبشویی شده است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">نمی‌شود نوشت. هرچه به عکس نگاه می‌کنم٬ می‌بینم که این عکس خودش همه حرف‌هاست. از مسعود باستانی که برای اطلاع‌رسانی بیشتر از دو سال است که بدون مرخصی در زندان است &nbsp;و ما هستیم که هر روز خبرهای بد را درباره‌اش می‌شنویم و شانه‌ای بالا می‌اندازیم. یعنی شاید گاهی همین خبرهای بد هم که نباشد٬ اصلن به یادش نیفتیم. یا شاید حضور مهسا٬ گاهی او را به ما تحمیل کند. یا چی واقعن؟</div><div style="text-align: justify;">نوشتن من احمقانه است٬ در سکوت به عکس نگاه کنیم٬ بهتر است.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پیش از این درباره مسعود نوشته‌ام:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/05/blog-post_13.html" target="_blank">روزمسعودِ میلادِ مسعود</a></u></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">دیگران درباره مسعود نوشته‌اند:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://mahjaad.blogspot.com/2011/12/blog-post.html" target="_blank">مهدی تاجیک: این‌جایی که ماییم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/12/blog-post_6839.html" target="_blank">آرمان امیری: سلام آقای خبرنگار</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://khabhayam2-reyhaneh.blogspot.com/2011/06/33-33.html" target="_blank">ریحانه طباطبایی: برای بهترین برادر</a></u><br />- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/12/blog-post_7820.html" target="_blank">برای تنهایی‌های مهسا</a></u></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">* جمله‌ای که مسعود باستانی روی <u><a href="http://0clock.blogspot.com/" target="_blank">وبلاگش</a></u> نوشته بود: «ساعتی است که می‌خواهم خودم باشم٬ خارج از سانسور سردبیر و چیز دیگر».</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-2197346299872073820?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-31366212225419563012011-12-17T15:58:00.002+01:002011-12-17T15:58:44.430+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: justify;"><u><a href="http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/article/-29f1520aa5.html" target="_blank">احمد زيدآبادي - سه شنبه 30 مرداد 1386</a></u></div><div style="text-align: justify;">اينكه آدمي براي روحيه دادن به خود و ديگران، در اوج ضعف و استيصال از پيروزي قريب‌الوقوع و غلبه بر طرف مقابل سخن بگويد، البته كار مذمومي به نظر نمي‌رسد، اما بي اعتنايي به واقعيات و تنگناها و چشم فرو بستن بر آنها صرفا براي ايجاد روحيه نيز از منطق به دور است.</div><div style="text-align: justify;">واقعيت اين است كه جامعه ايراني در شرايطي بس بغرنج به سر مي‌برد و ما – يعني اصلاح طلبان – فرمولي جادويي براي تغيير اوضاع در دست نداريم. البته نه فقط فرمولي جادويي در دست نداريم، بلكه در ميان تناقض‌هاي بي‌شماري كه بخشي از آنها در ذهن و ضمير ما ريشه دارند و بخشي در واقعيت بيرون، گرفتار شده‌ايم و نمي‌دانيم به كدام سو برويم.</div><div style="text-align: justify;">آيا كسي باوري جز اين دارد؟ هر كس دارد و فكر مي‌كند كه مي‌توان استراتژي منسجم و معقولي را براي عبور از اين بن بست طرحي كرد، بفرمايد تا من يك بار و براي هميشه، اين نوع سخن پراكني را رها كنم.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-jWQ9pjM50hU/TuyuCEYJ98I/AAAAAAAAAyo/-Cy_H9WVBJQ/s1600/373923_2704845375569_1089793243_2979366_2017796054_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="218" src="http://4.bp.blogspot.com/-jWQ9pjM50hU/TuyuCEYJ98I/AAAAAAAAAyo/-Cy_H9WVBJQ/s400/373923_2704845375569_1089793243_2979366_2017796054_n.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">اما اگر همگي به اين باور رسيده‌ايم كه نمي‌توان يك استراتژي روشن و شفاف كه اولا باعث فروپاشي مملكت نشود، ثانيا، خشونتي در پي نداشته باشد، ثالثا منجر به تغييري مسالمت‌آميز براي ظهور دولتي قانونمند، شايسته سالار، پاسخگو و كارامد شود، و رابعا، اكثر اقشار و طبقات اجتماعي آن را بپذيرند و بر مبناي آن عمل كنند، طراحي كرد، پس آيا شايسته نيست، خود زبان به اعتراف بگشائيم و از مخمصه‌اي كه در آن گرفتار شده‌ايم، با مخاطبان خود سخن بگوييم؟</div><div style="text-align: justify;">مي دانم كه برخي از دوستان خواهند گفت كه من خود با راي ندادنم در انتخابات رياست جمهوري، مسئول بخشي از اين بن بست بي‌سابقه‌ام و بايد در اين باره پاسخگو باشم.</div><div style="text-align: justify;">اي كاش واقعا راي من و امثال من همانقدر تاثيرگذار بود كه اين دوستان فكر مي‌كنند!&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">اين دوستان تصور مي‌كنند كه اگر آقاي هاشمي رفسنجاني و يا آقاي معين به رياست جمهوري رسيده بود، اوضاع دلنشين‌تر از وضع كنوني بود.</div><div style="text-align: justify;">من چنين باوري ندارم، البته نه بدين علت كه آقاي معين يا آقاي رفسنجاني را بهتر از آقاي احمدي نژاد نمي‌دانم بلكه بدين دليل كه معتقدم ساختاري كه همراه با شكست اصلاحات در ايران از اول سال 1379 شكل گرفت، به طور جبري به نقطه‌اي مي‌انجاميد كه اكنون با آن مواجهيم، صرف نظر از اينكه چه كسي بر كرسي رياست جمهوري مي‌نشست.</div><div style="text-align: justify;">اي كاش تاريخ مي‌توانست به صورت موازي در دو حالت مختلف حركت كند تا به حاميان پر و پا قرص شركت در انتخابات نشان داد كه رياست جمهوري آقاي معين و يا آقاي رفسنجاني، تنها وضع را پيچيده‌تر مي‌كرد و هزينه تاريخي هولناكي بر دوش اصلاح طلبان مي‌گذاشت. اما دريغ كه تاريخ فقط يك صورت دارد و در باره چگونگي صورت‌هاي بديل آن، تنها مي‌توان به استدلال ذهني توسل جست، اما استدلال‌هاي ذهني در كجاي تاريخ، كسي را مجاب كرده است كه اكنون بكند.</div><div style="text-align: justify;">باري اگر اوضاع بغرنج كنوني، محصول گريزناپذير شكست اصلاحات بوده است و استراتژي منسجمي نيز براي خروج از اين وضع قابل طراحي نيست، بنابراين، ما نبايد آن را به رسميت بشناسيم؟</div><div style="text-align: justify;">بسيار بزرگاني در تاريخ بوده‌اند كه در برخي شرايط خاص، ميدان را براي ايفاي نقش موثر، مناسب نديده‌اند و پا پس كشيده‌اند. آموزه امروز ما اما ظاهرا اين است كه بدون توجه به اوضاع و احوال و آرايش نيروها بايد در وسط ميدان بايستيم و تيرهايي را كه از هر طرف شليك مي‌شود، به جان بخريم تا كار سياسي كرده باشيم!</div><div style="text-align: justify;">شايد براي كساني كه سياست را براي سياست مي‌خواهند و نه براي كسب نتيجه كه بنا به وظيفه عمل مي‌كنند، اين مساله موجه باشد، اما كسي كه سياست را براي بهبود اوضاع مي‌خواهد، قطعا به نتيجه و پيامد كار خود نظر دارد و بر مبناي آن حركت مي‌كند.</div><div style="text-align: justify;">در مجموع من گمان مي‌كنم كه نيروهاي اصلاح طلب ايراني در ده سال پيش به صورتي زودهنگام در صحنه سياسي ايران ظاهر شدند و چوب اين عجله خود را نيز خوردند.</div><div style="text-align: justify;">بر همين اساس، من در سال 76 به شدت مخالف به قدرت رسيدن آقاي خاتمي بودم و بر همين مبنا تحليلي هم براي مجله ايران فردا نوشتم و تاثير چنين رويدادي را بر ارايش سياسي آن روز ايران برشمردم، اما در ميان هيجان و هياهوي آن دوره، چيزي كه خريدار نداشت، همان مطلب بود كه حتي چاپ هم نشد.</div><div style="text-align: justify;">البته پس از راي بالاي مردم به آقاي خاتمي، من نيز به سلك حاميان ايشان در آمدم به اين اميد كه آن راي بالا توازن قدرت در ايران را تغيير دهد، اما خيالي بود خام. از همين رو، به مجرد اينكه مطبوعات دوم خردادي را در سال 79 توقيف كردند، از خاتمي خواستم كه در اعتراض به آن استعفاء دهد تا شايد جاني براي جنبش اصلاحي باقي بماند اما اين نيز در در آن فضا خريداري نيافت.</div><div style="text-align: justify;">جالب آنكه برخي از دوستان اصلاح طلب، درخواست استعفاي آقاي خاتمي را در جهت خدمت به محافظه كاران تفسير كردند، اما محافظه كاران همين درخواست را مستند اتهام براندازي عليه من در دادگاه قرار دادند.</div><div style="text-align: justify;">البته من در اينجا نمي خواهم وسط دعوا نرخ تعيين كنم و مدعي شوم كه هر چه من گفته‌ام و يا مي‌گويم، درست بوده و از آن ديگران غلط. بويژه در مورد شرايط كنوني، نمي‌توان چنين ادعايي داشت كه شرايط بس پيچيده است و اظهار سخني درست در حكم كيميا.</div><div style="text-align: justify;">با اين حال، گمان مي‌كنم كه آنچه در باره يك جنبش سكوت گفته‌ام قابل تامل باشد. البته اگر نخبگان ايراني حاضر به حركتي هماهنگ و مسالمت آميز براي دستيابي به يك خواسته منطقي و قانوني بودند، من پيشنهاد سكوت نمي‌دادم، اما مي‌دانم كه چنين حركت هماهنگي هر چند كه به لحاظ صورت منطقي آن، امكان پذير است (يعني اگر اراده كنند مي‌توانند) اما در عمل و عينيت كه پايه هر استراتژي است، ممكن نيست. (يعني اينكه اراده نمي‌كنند).</div><div style="text-align: justify;">با اين حساب، سكوت به عنوان اعتراض، خود حركتي است.</div><div style="text-align: justify;">اين حركت قاعدتا بي‌اثر نيست بخصوص آنكه من بر اين باورم كه جناح تندرو حاكم براي توجيه بقاي خود، دائما نيازمند خرده بحران است.</div><div style="text-align: justify;">خرده بحران‌ها در واقع مايه نجات تندروها هستند، وگرنه آنها در شرايط عادي، كاركردي ندارند. شرايط عادي حتي بزرگترين تهديد عليه آنهاست، چرا كه شرايط عادي كاركرد عادي از حاكمان مي‌طلبد و تندروها هيچگاه نمي‌توانند وظايف معمول دولت‌ها را كه چيزي جز رونق و رفاه اقتصادي، رفع فساد و فقر و بيكاري، پيشبرد منافع ملي در عرصه خارجي و امثال آن نيست، انجام دهند.</div><div style="text-align: justify;">تندروها به ايدئولوژي تندروانه متكي‌اند و با ساز كردن آن، براي خود نيرو جذب مي‌كنند. شرايط عادي اما دشمن ايدئولوژي است و جايي براي شعارهاي تندروانه آن باقي نمي‌گذارد. از اين رو، تندروها براي باز توليد ايدئولوژي خود از هر چه عادي است مي‌هراسند و نياز دائمي به بحران دارند، البته نه بحراني كه دودمان آنها را به باد دهد، بلكه خرده بحراني كه قادر به كنترل و مديريت آن باشند.</div><div style="text-align: justify;">اگر ده سال پيش به جاي آقاي خاتمي، آقاي ناطق نوري رئيس جمهور شده بود، نظام سياسي به منظور انجام كارويژه‌هاي عادي خود، به سمت اعتدال حركت مي‌كرد و اين مي‌توانست براي نيروهاي اصلاح طلبي كه در لايه‌هاي پنهان جامعه حضور داشتند، فرصتي براي نقش آفريني پايدار و موثر دهد، اما به قدرت رسيدن نابهنگام آقاي خاتمي، دستمايه تندروها براي بحران آفريني و در نتيجه بازتوليد يك ايدئولوژي در حال زوال و جذب نيرو براي آن شد و تمام قوت و قدرت اصلاح طلبان را فرسايش داد وبه تحليل برد به گونه‌اي كه ما امروز در اين نقطه ايستاده‌ايم.</div><div style="text-align: justify;">من گمان مي‌كنم كه جناح تندرو در ماههاي آينده نياز به خرده بحران داخلي دارد تا به وسيله آنها، مشكلات خود را از چشم هوادارانش بپوشاند.</div><div style="text-align: justify;">از اين رو، تصور مي‌كنم كه سكوت اعتراض آميز ما، آنها را از دستيابي به خواستشان باز مي‌دارد.</div><div style="text-align: justify;">به هر حال، چند ماه سكوت كه فاجعه نيست، دست كم به امتحانش مي‌ارزد. مگر ما در حال رقم زدن سرنوشت جهانيم كه اين همه از سكوت وحشت داريم؟</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-3136621222541956301?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-81849855973971403722011-12-13T00:09:00.001+01:002011-12-13T00:09:40.608+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-eJ-7UZdj4b8/TuaJjZWK1wI/AAAAAAAAAyc/BYPkuTdT-hw/s1600/silencw.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="325" src="http://4.bp.blogspot.com/-eJ-7UZdj4b8/TuaJjZWK1wI/AAAAAAAAAyc/BYPkuTdT-hw/s400/silencw.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><u><a href="http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/article/-743ce38b27.html" target="_blank">احمد زیدآبادی - روزآن‌لاین/&nbsp;یکشنبه 28 مرداد 1386</a></u></div><div style="text-align: justify;">ما يعني مجموعه كساني كه نام خود را اصلاح طلب گذاشته‌ايم، در كجاي بازي سياسي در ايران قرار داريم؟</div><div style="text-align: justify;">آيا تا كنون توانسته‌ايم مانع توقيف نشريه‌اي شويم يا نشريه‌اي را از توقيف در آوريم؟ آيا توانسته‌ايم مانع بازداشت فردي شويم و يا او را از زندان در آوريم؟ آيا مي‌توانيم مانع بدرفتاري با متهمان در زندان شويم و اگر كسي بدرفتاري كرد مي‌توانيم آن را به پاي ميز عدالت بكشانيم؟</div><div style="text-align: justify;">تا آنجا كه من به ياد دارم فقط يك بار آقاي كروبي توانست آقاي لقمانيان نماينده مردم همدان در مجلس ششم را از زندان بيرون بكشد و اين ماجرا ديگر تكرار نشده است.</div><div style="text-align: justify;">مورد آقاي لقمانيان قاعدتا نمي تواند موثر بودن ما را توجيه كند چرا كه گفته‌اند النادر كالمعدوم!</div><div style="text-align: justify;">با اين حساب، ما اصلاح طلبان به چه كاري مشغوليم؟ خب البته موارد نقض حقوق بشر و نحوه عملكرد نهادهاي حاكم را با زبان و قلم خود نقد مي‌كنيم و برخي نيز براي ورود به نهادهاي تصميم‌گيري، وارد فعاليت هاي انتخاباتي مي‌شويم.</div><div style="text-align: justify;">آيا اين فعاليت‌ها، كمكي به بهبود اوضاع كرده و يا مي‌كند؟ من در اين باره بسيار ترديد دارم.</div><div style="text-align: justify;">اگر بخواهم با زباني گزنده سخن بگويم، بايد اعتراف كنم كه ما اصلاح طلبان بيش از هشت سال است كه مانند اسب عصاري دور خود مي‌چرخيم و واژه‌ها و عباراتي را مدام تكرار مي‌كنيم. مخاطبان ما هم عموما كساني هستند كه خود از آگاهي لازم در مورد آنچه در جريان است و آنچه بايد در جريان باشد، برخوردارند و به نظرم نمي‌رسد نوشته‌ها و گفته‌هاي ما كمك شاياني به آنها كند. در عين حال، ما به دليل محدوديت‌هاي ساختاري امكان گسترش مخاطبان خود را نداريم و عملا حرف و سخن ما – اگر هم گاهي تازگي داشته باشد – از دايره مشتريان دائم ما فراتر نمي‌رود و همه گير نمي‌شود.</div><div style="text-align: justify;">در اين ميان اما در حالي كه ما به گفتن و نوشتن خويش دلخوشيم، نظام سياسي دو بهره اصلي از رفتار ما مي‌برد. بهره نخست آن، اين است كه با معرفي كردن ما به عنوان دشمني كه مي‌خواهد باورهاي سياسي و اعتقادي حاكم را نابود كند، حاميان ساده دلش را فريب مي‌دهد، و آنها را در حال بسيج نگه مي‌دارد و از توجه به ناكامي‌هاي دولت براي حل مشكلات جامعه منحرفشان مي‌كند.</div><div style="text-align: justify;">هر گاه هم كه اين حاميان ساده دل بر اثر فشارهاي عيني وارده بر مردم اطراف خود زبان به پرسش و انتقاد مي‌گشايند، نظام سياسي ريشه تمام مشكلات و دليل حل نشدن آنها را به همين گفته‌ها و نوشته‌هاي ما نسبت مي‌دهد و خود را از معرض فشار نيروهاي خود در امان مي‌دارد و يا به عبارتي فشار آنها را به سمت ما منحرف مي‌كند.</div><div style="text-align: justify;">بهره دوم اما، استفاده‌اي است كه نظام سياسي در مقابل منتقدان بين‌المللي خود از رفتار ما مي‌كند. هر گاه نهادهاي حقوق بشري از عملكرد دولت ايران انتقاد مي‌كنند، حكومت با استناد به همين حرف‌هايي كه ما مي‌زنيم، وضع آزادي بيان در ايران را بسيار بهتر از كشورهاي همسايه معرفي مي‌كند.</div><div style="text-align: justify;">البته شايد وضع آزادي بيان در ايران از برخي از كشورهاي همسايه اندكي بهتر باشد، اما مشكل ما اين است كه براي نقد و بيان، هيچ حاشيه امنيتي وجود ندارد و عموم منتقدان با پذيرش انواع خطرها و دستكم تحمل بار عظيمي از اضطراب و ناامني به بيان محدود آراء و نظرات خود مبادرت مي‌كنند.</div><div style="text-align: justify;">اگر حاشيه‌اي امن هر چند باريك، براي آزادي بيان و يا هر اقدام مسالمت جويانه ديگري وجود داشت، مي‌توانست خود گامي به پيش باشد، اما همه مي‌دانيم كه هيچ حاشيه امني وجود ندارد و هيچكس با هر نوع ادبياتي و در هر زمينه‌اي نمي‌تواند مطمئن باشد كه ناگهان سر از بازداشت و زندان در نخواهد آورد.</div><div style="text-align: justify;">حال من اين سوال را مطرح مي‌كنم كه آيا بيان يك سلسله مسائل تكراري براي مخاطباني محدود و ثابت آن هم به بهاي به جان خريدن ناامني رواني دائمي براي خود و خانواده، در حالي كه طرف مقابل از آن، دو بهره عمده مي‌برد به صلاح ماست؟</div><div style="text-align: justify;">به گمانم با يك حساب سرانگشتي مي‌توان به اين نتيجه رسيد كه ما با اصرار بر اين روش، عملا به صورت نيرويي در دست رقيب در آمده‌ايم و شايد بتوان گفت كه برخي از محافل آنها ما را به بازي گرفته اند!</div><div style="text-align: justify;">بنابراين آيا بهتر نيست كه ما اعلام كنيم كه در چنين شرايطي تا تاريخ معيني حاضر به انجام هيچ نوع عمل سياسي نيستيم و سكوت مي‌كنيم؟</div><div style="text-align: justify;">اين مساله از يك جهت ديگر نيز داراي اهميت است. دولت آقاي احمدي نژاد به علت تحريم‌هاي رو به گسترش خارجي و تصميم‌‌هاي غير كارشناسي‌اش، در حال اثبات ناكارامدي كامل خود به سخت باورترين نيروهاي نظام است. طبيعي است كه محافلي در داخل اين دولت علاقمندند تا اين ناكارامدي را به حساب منتقدان بنويسند و در صورت ضرورت آنها را قرباني برملا شدن ضعف‌هاي بنيادي دولت كنند.</div><div style="text-align: justify;">با اين حساب، در حالي كه واقعيت در حال زبان گشودن است، ما چه اصراري داريم كه به جاي واقعيت سخن بگوييم و خود را سيبل نيروهاي افراطي نظام كنيم؟</div><div style="text-align: justify;">ما مي‌توانيم از حوزه سياست قهر كنيم و مادامي كه نظام سياسي خود را به ايجاد حاشيه‌اي امن – هر چند محدود – براي فعاليت هاي مسالمت آميز و قانوني نيازمند نديده است، به آن فضا باز نگرديم.</div><div style="text-align: justify;">به هر حال، جمهوري اسلامي بايد براي شهروندان ايراني روشن كند كه مي‌خواهد يك حكومت كاملا بسته باشد يا حكومتي با پذيرش حداقلي از تنوع و تكثر. اگر مورد اول است كه هيچ! خود مي‌داند و زندگي در اين دنياي رو به تغيير و تلاطم، اما اگر دومي است، حاشيه‌اي امنيتي تعريف شده و قانونمندي را مي‌طلبد تا هر فعالي هر آن خود را در معرض بازداشت ناگهاني احساس نكند.</div><div style="text-align: justify;">در واقع نياز ما به فعاليت، كمتر از نياز نظام به فعاليت ما نيست! اين حرف را شگفت مي‌يابيد، اما باور كنيد كه قهر ما از حوزه قدرت آنرا به اثبات خواهد رساند.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-8184985597397140372?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-54682320228628710902011-12-12T18:56:00.000+01:002011-12-12T18:58:13.759+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-p7yYPUAYLng/TuY_7YJFicI/AAAAAAAAAxo/tln42-htJfM/s1600/shoraye-markaziye-daftare-tahkime-wahdat-ois.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-p7yYPUAYLng/TuY_7YJFicI/AAAAAAAAAxo/tln42-htJfM/s1600/shoraye-markaziye-daftare-tahkime-wahdat-ois.jpg" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">تحصن اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم<br />۱۸ تیر سال ۱۳۸۶</td></tr></tbody></table>پیش‌نوشت: این یادداشت پیش از این در «<u style="text-align: justify;"><a href="http://www.mihan.net/press/1390/09/17/%D8%AF%D9%81%D8%AA%D8%B1-%D8%AA%D8%AD%DA%A9%DB%8C%D9%85%D8%9B-%D8%A7%D8%B2-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%88%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%D8%AF%D8%B3%D8%AA-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%86/" target="_blank">سایت میهن</a></u><span class="Apple-style-span" style="text-align: justify;">» منتشر شده است.&nbsp;</span><br /><span class="Apple-style-span" style="text-align: justify;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;">از زمان تاسیس نخستین دانشگاه به سبک عصر جدید در ایران، دانشجویان ایرانی را سر آشتی و سازش با استبداد نبوده است. حتی اولین گروه دانشجویان ایرانی که با هزینه دولت در خارج از ایران تحصیل کردند، بیش از آن‌که در رشته‌های تحصیلی خود به میهن خدمت کنند، با سوغات مفاهیمی چون دموکراسی و آزادی به کشور بازگشتند تا به مبارزه علیه استبداد بپردازند.</div><div style="text-align: justify;">این سنت «بر حکومت» بودن، گویا از همان زمان با جنبش دانشجویی پیوند خورد. سنتی که گرچه زمانی نیز با لطایف‌الحیل حکومت به ضد خود تبدیل شد، اما دیری نگذشت که دانشجویان به همان شیوه سابق خود بازگشتند: منتقدان وضع موجود!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">دفتر تحکیم به مثابه بازوی اجرایی</div><div style="text-align: justify;">داستان آن‌چه که پس از انقلاب ۵۷ دردانشگاه‌ها رخ داد را، کمابیش همه می‌دانند. عده‌ای با آن زندگی کرده‌اند و عده‌ای از آن روایت‌ها و درس زندگی گرفته‌اند: خلاصه آن است که دانشجویان وابسته به احزاب مخالف حکومت، دانشگاه را به سنگری برای مبارزه تبدیل کردند. دانشجویان “خط امامی” گرچه با تسخیر سفارت، گامی بلند برای در اختیار گرفتن جو دانشگاه‌ها برداشتند، اما هنوز دانشگاه تبدیل به مُلک طَلق آنان نشده بود: پس عده‌ای دیگر از دانشجویان، که محمود احمدی‌نژاد مخالف با تسخیرِ سفارت نیز در میان آنان بود، قصد آن کردند تا با “انقلابی فرهنگی” تریلوژی را تکمیل کنند: انقلاب نخست در بهمن ۵۷ قرار بود معنویت و مادیات مردم را سامان دهد و به جمهوری عینیت بخشد، انقلاب دوم در ۱۳ آبان ۵۸ قرار بود تا بر طبل استقلال بکوبد و وابستگی را قطع کند و انقلاب فرهنگی بر آن بود تا نیروهایی را در دامان دانشگاه تربیت کند که رویای جمهوری اسلامی را تحقق بخشند.</div><div style="text-align: justify;">دانشجویان که چندی پیشتر به «پیرو»ی از «خط»ی که «امام»شان به آن‌ها داده بود، دست به کار تلاشی شده بودند تا «وحدت» میان «حوزه و دانشگاه» را «تحکیم» بخشند، تنها راه را در آن دیدند تا عناصر نامطلوب را از دانشگاه اخراج کنند: عجیب هم نبود که در میان اعضای شورایی که به همین منظور تشکیل شد، هم فیلسوفی مسلمان حضور داشت و هم روحانی جزم‌اندیش و هم عضو سابق کانون نویسندگان.</div><div style="text-align: justify;">دو سال تعطیلی دانشگاه، اخراج و تصفیه اساتید و دانشجویان و ترجیح تعهد بر تخصص، شد باعث آن‌چه که می‌دانیم: دانشجویان متعهد دست بالا را در دانشگاه داشتند، در قامت یک حزب سیاسی لیست انتخاباتی می‌دادند و با هیبت “انجمن اسلامی” لرزه بر تن هر آن‌کس می‌انداختند که با طره مویی قصد نابودی اسلام را کرده بود یا با پوشیدن لباسی آستین کوتاه، کیان مملکت را در خطر انداخته بود.</div><div style="text-align: justify;">زوال آنان اما از زمانی آغاز شد که رهبر انقلاب ۵۷ جان سپرد و حاکمان تازه به قدرت رسیده، وقعی به دانشجویان نمی‌نهادند. این حاکمان، همانانی بودند که ۱۲ سال پیشتر، اعتقادی آن‌چنانی به تسخیر سفارت آمریکا نداشتند و انقلاب فرهنگی را بر انقلاب دوم، ترجیح می‌دادند.</div><div style="text-align: justify;">در غیاب هر دانشجوی منتقد، دانشگاه را سکوتی قبرستانی فراگرفته بود.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">دفترتحکیم به مثابه اپوزیسیون قانونی</div><div style="text-align: justify;">روزهای آخر نیمه نخست دهه هفتاد، اما شروع جوانه زدن تحکیمی جدید بود: دانشجویانی که سال‌ها با کیان و آدینه و آیران فردا تربیت شده بودند، تک صدایی نه در دانشگاه و نه در جامعه را بر نمی‌تابیدند: چند مانور در دانشگاه برای بیداری دیگر دانشجویان انجام شد و در انتخابات ۷۶، با حمایت از سید خندانی که مورد غضب بیت رهبری قرار داشت، دست به کار تلاشی برای باز کردن فضای جامعه‌ای خاکستری شدند که سرها همه در گریبان بود.</div><div style="text-align: justify;">سیدخندان با تلاش‌های دانشجویان و شور وشوقی که آنان در جامعه برانگیختند در انتخابات پیروز شد. مانورهای قدرت دانشجویان در دانشگاه‌ها نیز آغاز شد و آنان برای نخستین بار، در یک سخنرانی متعرض احمد جنتی، یار نزدیک رهبر جمهوری اسلامی شدند تا وی فریاد وا اسلاما سر دهد. تجمعات برگزار شده در حمایت از روشنفکران و اصلاح‌طلبانی که به زندان می‌رفتند یا نشریاتی که تعطیل می‌شدند، اقتدارگرایان را متوجه نکته‌ای ساخت: دانشگاه هم‌چون ققنوسی از خاکستر خویش برخاسته بود و ۲۱ سال تلاش اقتدارگرایان برای تربیت نسلی مطیع و رام در دانشگاه، عملا شکست خورده بود. چاره کار در یورشی جدید جست‌وجو شد: به بهانه تجمع دانشجویان در حمایت از روزنامه توقیف شده سلام، که پرده از هم‌دلی تعدادی از نمایندگان مجلس با سعید امامی برای تهدید و تحدید مطبوعات برداشته بود، هجوم به دانشگاه آغاز شد. نیروهای نزدیک به حاکمیت چه در لباس نیروهای انتظامی و چه در لباس شخصی، وارد دانشگاه شدند و آن‌گاه بریدند و شکستند و ببستند و گرفتند! دانشگاه به خاک و خون کشیده شد و دانشجویان بازداشتی، روانه بازداشت‌گاه‌ها شدند.</div><div style="text-align: justify;">نخستین تَرک‌ها در اعتماد دانشجویان به حاکمیت – یا لااقل بخشی از آن – از همین‌جا ایجاد شد: آنانی که به قصد اصلاح وارد بازی سیاست شده بودند و با کمک نردبان دانشجویان وارد قدرت، نتوانستند یا نخواستند کاری آن‌چنانی برای دانشجویان انجام دهند. مضروبان محکوم شدند و ضاربان، حاکم. دادگاه‌ها حکم به اعدام دادند و با تلاش برخی نیروها، اعدام‌ها تبدیل به احکام طویل‌المدت شد. “جوانانی بیست و دوساله” هم‌چون عزت ابراهیم‌نژاد جان باختند و دیگرانی چون زینالی، مفقود‌الاثر شدند.</div><div style="text-align: justify;">هنوز زخم ۱۸ تیر بر پیکر دانشجویان بود که &nbsp;یک سال بعد، بار دیگر در خرم‌آباد، نشست دانشجویان با یورش نیروهای سرکوب‌گر مواجه شد. باز هم داستان، همان قصه پر غصه بود: دانشجویان جان باختند، کتک خوردند، بازداشت شدند و … &nbsp;اصلاح‌گرایان که باز هم با کمک دانشجویان قوه تقنین را نیز در اختیار گرفته بودند، عملا قادر به انجام کاری جز محکومیت لفظی نشدند.</div><div style="text-align: justify;">اعضای تحکیم بازداشت شدند و یکی از آن‌ها با تحمل حبسی طولانی مدت وشکنجه‌های گوناگون، با حضور در صدا و سیما، اعتراف کرد که دانشجویان در پی “تضعیف قدرت رهبر” بودند و تلاش می‌کردند تا معشوق و آزادی و دموکراسی را در آغوش گیرند.</div><div style="text-align: justify;">اصلاح‌گرایان اما هم‌چنان خاموش بودند و با بیانیه‌هایی نه چندان موثر، از و با دانشجویان سخن می‌گفتند. این اما تنها در ظاهر بود و در پس پرده “مجاهدین”ی که در پی “مشارکت” در حاکمیت و قدرت بودند، برنامه‌هایی دیگر پیگیری می‌شد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">دفتر تحکیم به مثابه اپوزیسیون برانداز</div><div style="text-align: justify;">حملات مدام اقتدارگرایان به دانشگاه، انفعال اصلاح‌گرایان و واکنش‌های تند دانشجویان که خواستار برخورد با عامل و آمر این حملات بودند، شرایط جدیدی را رقم زد.</div><div style="text-align: justify;">از سویی حاکمیت قرار داشت که هیچ‌گونه صدای منتقدی را در دانشگاه بر نمی‌تافت و از سویی اصحاب اصلاح که در چنبره مصلحت گرفتار شده و به جای علت، به معلول می‌پرداختند و دانشجویان را به تندروی محکوم کرده و از آنان می‌خواستند که به “آزادی به حد کافی” قانع باشند. نسل جدید اما که طعم تکه‌ای کوچک از آزادی را چشیده بود و به مدد پیشرفت وسایل ارتباط جمعی، از وضعیت دیگر کشورها نیز از نزدیک آشنا شده بود، به دنبال برپایی جامعه مدنی بود. جامعه مدنی آن‌ها البته تفاوت بسیار با مدینه‌النبی داشت که سید اصلاح‌طلبان پس از اخطار رهبر، از آن سخته گفته بود.</div><div style="text-align: justify;">در این میان اما، اتفاقی مهم رخ داد: اختلاف میان اصلاح‌طلبان و دانشجویان، باعث شد تا آن‌ها از اصلاح‌طلبان نیز عبور کنند. خروج از شورای هماهنگی جبهه دوم خرداد، ارائه طرح عبور از خاتمی و سپس تحریم انتخابات ریاست‌جمهوری در سال ۸۴، آخرین رشته‌هایی که میان اصلاح‌گرایان و دانشجویان وجود داشت را، گسست. این به معنای این بود که برای دانشجویان دیگر “حفظ نظام” در اولویت قرار نداشت، آنان دیگر تنها به فکر مصلحت نظام نبودند، بلکه در پی درانداختن طرحی نو بودند تا در پرتو دموکراسی و حقوق‌بشر، زندگی بهتر را تجربه کنند.</div><div style="text-align: justify;">اگر اصلاح‌طلبان در دوران حضور خود در انجمن‌های دانشجویی، تنها به “خودی”ها روی خوش نشان می‌دادند، اکنون “انجمن‌های اسلامی” که قرار بود در جهت “تحکیم حوزه و دانشگاه” عمل کنند، درهای خویش را به روی لیبرال و مارکسیست گشودند تا به معنای تام، تبدیل به “اتحادهی دانشجویی” شوند و مکانی برای تجمع همه آنانی که قادر نبودند در دانشگاه‌ها، تشکل خویش را داشته باشند. حوزه را وا نهادند و رو به سوی روشنفکران دینی کردند و با بریدن از اصلاح‌طلبان به سمت روشنفکران سکولاری گرایش پیدا کردند که رویای جمهوری ناب در سر می‌پروراندند.</div><div style="text-align: justify;">اصلاح‌طلبان نیز با تلاش برای دوشقه کردن تحکیم و رسمیت بخشیدن به طیفی که در اقلیت محض بود، روند این جدایی را سرعت بخشیدند. روندی که در نهایت به ضرر هر دو تمام شد.</div><div style="text-align: justify;">تحریم انتخابات ریاست‌جمهوری اما، میخی بود بر تابوت رابطه میان اصلاح‌طلبان و دانشجویان. اصلاح‌طلبان هنوز از دانشجویان به عنوان یکی از عوامل شکست خود در آن انتخابات یاد می‌کنند. تحریم انتخابات از سوی دانشجویان و انشقاق در میان اصلاح‌طلبان باعث شد تا محمود احمدی‌نژاد، که در روزهای آخر تبدیل به کاندیدای بیت رهبری شده بود، قدرت را به دست گیرد.</div><div style="text-align: justify;">کنایه‌آمیز بود که احمدی‌نژاد هم‌چون سی سال پیش، بار دیگر راه انقلاب فرهنگی را در پیش گرفت: اساتید منتقد را بازنشسته کرد، از ادامه تحصیل دانشجویان منتقد نیز جلوگیری کرد و کمیته‌های انضباطی به شدت فعال شدند. از سویی قوه قضاییه نیز در تنبیه دانشجویان سنگ تمام گذاشت تا پروسه خالی شدن دانشگاه از دانشجویان منتقد تکمیل شود. اما اعلام رسمی غیرقانونی شدن دفتر تحکیم و سپس تشکیل تحکیم موازی، هرگونه رابطه‌ای میان نظام و تحکیم را از میان برد.</div><div style="text-align: justify;">نهادی که روزی به عنوان بزرگ‌ترین اتحادیه دانشجویی، بیشترین تلاش را برای تحکیم پایه‌های نظام جمهوری اسلامی به کار بسته بود، اکنون به عنوان یک گروه اپوزیسیون برانداز شناخته می‌شود، سرنوشتی که شاید هرگز بدبین‌ترین افراد نیز برای تحکیم پیش‌بینی نمی‌کردند.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-5468232022862871090?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-47491888892560513102011-12-05T12:24:00.001+01:002011-12-05T13:09:22.109+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-6e8ORvhB_F4/Ttyzrit3NVI/AAAAAAAAAvI/CIE0Ucd45tE/s1600/alireza_pahlavi_with_mohammad_reza-pahlavi_and_reza-pahlavi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="291" src="http://4.bp.blogspot.com/-6e8ORvhB_F4/Ttyzrit3NVI/AAAAAAAAAvI/CIE0Ucd45tE/s400/alireza_pahlavi_with_mohammad_reza-pahlavi_and_reza-pahlavi.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">۱- حکایت جنبش سبز و عدم موفقیت فعلی آن در رسیدن به اهداف‌اش٬ همان حکایت پادشاه و مقنی است که چاه جنبش سبز اگر برای موسوی و کروبی آب نداشته است٬ برای برخی نان داشت!</div><div style="text-align: justify;">در دو سال و نیم گذشته کم نبوده‌اند و نیستند افراد و گروه‌های سیاسی که به برکت جنبش سبز و البته با کمک پیشرفتی که در ارتباطات اینترنتی به وجود آمد٬ تلاش کردند تا از در پشتی خود را به صحنه سیاست ایران برسانند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">یکی از افرادی که در این مدت میزان فعالیت‌های خود را به شدت افزایش داده و تلاش کرده که حضور پررنگ‌تری در عرصه داشته باشد٬ شخص رضا پهلوی است. آخرین ولیعهد ایران.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">البته تردیدی در این نیست که سلطنت در ایران٬ همواره طرفداران خاص خود را داشته و حامیان سلطنت نیز٬ همواره مشغول به فعالیت بوده‌اند٬ اما جنبش سبز و سیاسی شدن «همه چیز» باعث شد که آن‌ها نیز جان تازه‌ای بگیرند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">فعالیت‌های رضا پهلوی در این مدت٬ اما همواره واکنش‌هایی را برانگیخته است. کم نیستند افرادی که به واسطه سابقه پدر وی٬ او را محکوم می‌کنند. اما با وجود همه سخنان و توجیهات حامیان وی٬ دلیل انتقادها به رضا پهلوی در چیست؟</div><div style="text-align: justify;">۲- رضا پهلوی٬ پیش از این به عنوان «پادشاه ایران» سوگند یاد کرده است. وی قرار است حافظ تاج و تخت سلطنت باشد. سوگند یاد کردن وی به عنوان پادشاه٬ معنی خاص خود را دارد: وی و طرفداران‌اش حکومت فعلی را غصبی می‌دانند و مترصد فرصتی هستند تا سیستم حکومتی ایران را به شکل نظام سلطنتی بازگردانده و او را بر تخت بنشانند. یعنی از نظر رضا پهلوی و طرفداران وی٬‌تکلیف سیستم آینده حکومتی ایران - در صورت از میان رفتن جمهوری اسلامی - از هم اکنون مشخص است. وی وقعی به تظاهرات مردم در سال ۵۷ نیز نمی‌نهد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">البته کم نیستند افرادی که معتقدند وی اکنون تنها به عنوان یک فعال سیاسی٬ برای رسیدن به ایرانی آزاد و دموکرات مبارزه می‌کند.البته به مبارزات رضا پهلوی هم باید احترام گذاشت٬ اما نکته آن است که این حرف بیشتر بیه شوخی است. رضا پهلوی در یک مراسم رسمی٬ به عنوان پادشاه سوگند یاد کرده است٬ اما در کدام مراسم رسمی آن را باطل کرده؟ آیا شما سراغ دارید جایی را که از وی به عنوان «پادشاه ایران» دعوت کرده باشند و اورد کرده باشد؟</div><div style="text-align: justify;">محل نزاع در این‌جا حمایت وی یا عده‌ای از سیستم سلطنتی نیست. در یک ایران آزاد که قرار است برای نوع حکومت آینده رفراندوم برگزار شود٬‌بلاشک هر گروهی این حق را دارد که سیستم مورد نظر خودر ا تبلیغ کند و سلطنت هم یکی از آن موارد است. نتیجه نیز تنها بستگی به رای مردم دارد.&nbsp;اما این‌که پیش از رای و نظر مردم شخصی خود را پادشاه بنامد٬ اساسن نسبتی با دموکراسی ندارد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۳- در مقابل خیل عظیم سوالاتی که از رضا پهلوی پیرامون سوابق پدر وی پرسیده می‌شود٬ جواب یکسانی از سوی حامیان وی به گوش می‌رسد: گیرم پدر تو بوده فاضل٬ از فضل پدر تو را چه حاصل؟</div><div style="text-align: justify;">نکته این است که رضا پهلوی٬ اگر اکنون جایگاهی در عرصه سیاست ایران دارد٬‌تنها و تنها به دلیل رابطه نسبی با آخرین پادشاه ایران است. سال ۵۷ تعداد بسیار زیادی از ایرانیان٬ کشور را ترک کردند. کدام یک به عنوان رهبر اپوزیسیون یا پادشاه مطرح شده‌اند؟ &nbsp;و اساسن رضا پهلوی٬ در روزهای ابتدایی انقلاب و زمانی که نوجوانی بیشتر نبوده٬ به دلیل کدام صلاحیت به عنوان رهبر اپوزیسیون مطرح شده است؟&nbsp;جایگاه رضا پهلوی٬ جایگاهی نیست که وی به دلیل شایستگی‌های فردی یا تلاش‌های شخصی به آن رسیده باشد. وی به عنوان پادشاه٬ وظیفه دارد که نسبت خود را با اتفاقاتی که در دوره حکومت پدر و پدربزرگ وی اتفاق افتاده است٬ مشخص کند. وقتی وی وارث تاج و تخت می‌شود٬ قاعدتا وارث تمامی شکنجه‌ها٬ تیرباران‌ها٬ محدودیت‌ها٬ سانسورها و ... آن دوران نیز خواهد بود.<br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-4749188889256051310?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-84533192881213606402011-12-04T13:00:00.001+01:002011-12-04T13:07:19.270+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت: این یادداشت که احتمالن بسیاری پیش از این و به مناسبت‌های گوناگون آن را خوانده‌اند٬ یکی از نوشته‌های مرحوم محمد مختاری است. این نوشته اردیبهشت ماه سال ۷۳ در نشریه آدینه و به مناسبت تلاش برای راه‌اندازی مجدد کانون نویسندگان منتشر شده٬ اما به نظر می‌رسد که مانیفستی است برای پاس‌داشت آزادی قلم و ازادی بیان و در نکوهش خودسانسوری.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">شاید با توجه به وضعیت امروز کشورمان٬ مرور حرف‌های محمد مختاری پیرامون خودسانسوری٬ گرچه رویه‌ای از تکرار داشته باشد٬ اما کمتر ملال‌آور باشد٬ از آن رو که درد امروز ما را بیان می‌کند.&nbsp;این متن را بدون هیچ تغییر و تصرف٬ از <u><a href="http://passionofanna.wordpress.com/2010/11/27/%D8%AD%D9%88%D8%AF%D8%B3%D8%A7%D9%86%D8%B3%D9%88%D8%B1%DB%8C%D8%8C-%D8%AD%D8%B5%D8%B1-%D8%A2%D8%B2%D8%A7%D8%AF%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87-%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%B2/" target="_blank">وبلاگ مصائب آنا</a></u> برداشته‌ام.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><table cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="float: right; margin-left: 1em; text-align: right;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-7kqM39uWZ-E/Ttth4wgdWII/AAAAAAAAAvA/0nO9bq4C3PQ/s1600/391871_10150532390272985_539502984_11010893_730170708_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-7kqM39uWZ-E/Ttth4wgdWII/AAAAAAAAAvA/0nO9bq4C3PQ/s320/391871_10150532390272985_539502984_11010893_730170708_n.jpg" width="233" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">طرح علی‌رضا درویش&nbsp;به یاد محمد مختاری</td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">بحث و گفت و گو درباره فعال شدن دوباره کانون نویسندگان ایران، از یک سو مایه دلگرمی است و از سویی دستخوش نگرانی. دلگرمی از طرح آزادی است. اما نگرانی در حفظ استقلال است.</div><div style="text-align: justify;">کارکرد و هویت نویسندگان، چه هنگامی که می نویسند و فردند، و چه هنگامی که برای مبارزه با موانع موجود در نهادی گرد می آیند و جمعند، در گرو آزادی و استقلال شان است. از این رو هم معنای فعال شدن دوباره ی کانون، و هم نقطه عزیمت و انگیزه فعالیت، باید پاسخگوی همین آزادی و استقلال باشد. چکیده نگرانی های پنهان و آشکار هم که گاه به صورت تاکید بر «موقعیت و شرایط کنونی» در می آید، این است که مبادا فعال شدن دوباره کانون، به زخم دیگری غیر از زخم خودش بخورد. البته من قصد ندارم به تحلیل «موقعیت» و «شرایط کنونی» بپردازم. اما یک نکته برایم روشن است که کانون نه اهداف خود را مطابق اقتضاها و موقعیت های خاص سیاسی ا اجتماعی تعیین می کند و نه فعالیتش را به چنین اقتضاها و موقعیت هایی گره می زند.</div><div style="text-align: justify;">کانون در هر حالت و موقعیتی فقط از خود آغاز می کند. خودش برای خودش لباس می دوزد. با اندازه های خودش هم برای خودش لباس می دوزد. جامه اش هم باید با سلیقه و خواست و انتخاب خودش متناسب باشد. درجه حرارت بدنش را هم در برابر سرما و گرما، خودش تشخیص می دهد. در نتیجه هیچ عامل «غیرکانونی» نمی تواند دخالتی در این امر داشته باشد. یا از آن طرفی بربندد.</div><div style="text-align: justify;">در ماده چهارم موضعِ کانون، مصوب 1358 تاکید شده است که استقلال کانون از همه جمعیت ها، احزاب و سازمان های سیاسی، اعم از مستقل یا وابسته به هر نوع نظام حکومتی.</div><div style="text-align: justify;">این تاکید از آن روست که هر گروه یا تحلیل ویژه ی سیاسی یا هر دولتی، تعبیر ویژه و منحصری از آزادی است. یک تعبیر منحصر و ویژه نیز طبعا نمی تواند درخواست تمام کسانی باشد که عضو کانونند، و دارای اندیشه ها و گرایش های گوناگونند. کانون، مرکز درک اختلاف است. مرکز اندیشه ها و بیان های مختلف است. به همین سبب نیز به عام ترین تعبیر آزادی متکی است. تعبیری که وجه اشتراک نویسندگان است. و شرط بروز تمام تنوع و کثرت نمودهای فرهنگی است. در حالی که هر گروه سیاسی یا هر دولتی، خواه ناخواه تبلور اندیشه و بیان خاص و معین و غالبا متجانسی است. بحث در حقانیت یا عدم حقانیت مواضع این گروه ها یا دولت ها نیست. بلکه بحث در این است که نمی توان هدف و موضع و فعالیت کانون را با با هدف و موضع و فعالیت آنها یکی گرفت، یا به هم وابسته و موکول کرد. یا اصلا از یک جنس شمرد. زیرا در چنین وضعی، فلسفه وجودی کانون مخدوش می شود. خصلت دموکراتیک آن از میان می رود. کانون به زیر مجموعه ی یک گرایش سیاسی یا عقیدتی یا اندیشگی، و یا زیر مجموعه ی دولت ها تبدیل می شود. تجربه ی تاریخی – جهانی نویسندگان نشان داده است که دولتها همیشه دریافته اند که کنترل چنین کانون هایی برای مقاصد ملی یا تبلیغات حکومتی و… مفید است. به همین سبب نیز یا در تقابل با آنها قرار می گیرند، یا آنها را در راستای خود قرار می دهند. یا در حالت بینابین می کوشند از وجود آنها به طور غیرمستقیم در جهت تبلیغات فرهنگی یا حتی سیاسی داخلی یا خارجی خود استفاده کنند. همچنان که گاهی نیز آنها را به تعطیل می کشانند. البته مواقعی نیز هست که به حضور غیررسمی آنها تمکین می کنند. بدیهی است کانون نمی تواند در خلا حضور داشته باشد. کانون یک واقعیت علنی است. یک حضور علنی هم قطعاً و طبعاً با شرایط و موقعیت ها مرتبط است. اما کارکرد کانون همواره برقرار خود است و الزام حضورش را با الزامات دیگران جا به جا نمی گیرد. بلکه در هر شرایطی، فاصله ی «تفکر و کارکرد» خود را با تعبیرها یا انتظارات یا کارکردهای دیگر حفظ می کند. خواه آزادی در جامعه باشد، خواه نباشد، خواه گروه ها یا احزاب سیاسی حضور داشته باشند، خواه حضور نداشته باشند، خواه دولت ها در موقعیتی باشند که موافق فعالیت کانون یا یا ناگزیر از تمکین به حضور غیررسمی آن باشند، خواه نباشند، خواه شرایط معینی حضور کانون را توجیه کند، خواه نکند، یک امر قطعی است، و آن این است که فعال شدن کانون همواره در گرو خود و به اقتضای «تفکر کانونی» است و بس.</div><div style="text-align: justify;">در این معنا، ضرورت فعال شدن کانون یک امر همیشگی است. هیچ موقعا شرایط ویژه ای نمی تواند در این ضرورت و معنا تغییری دهد. نمی توان بنا به موقعیت به گونه ای اعلام حضور کرد؛ و بنا به وضعیت به گونه ای دیگر. انتظارات مسلط بر یک دوره یا سیاست ها یا ایجاب های غیرکانونی و نمایش های تبلیغی و غیره، تاثیری بر تفکر و اصول کانون نمی گذارد. کارکرد و موضع و اصول کانون پیراهنی نیست که کسی بتواند هر روز به اقتضای سیاستی و یا دولتی یا موقعیتی آن را تعویض کند. حتی ملایم ترین نویسندگان «مستقل» نیز چنین انتظاراتی را در مخیله نمی گنجانند و فرق نهاد مستقل نویسندگان را هم با … ویترین نمایش های تبلیغی به خوبی باز می شناسند.</div><div style="text-align: justify;">اما معنای فعال شدن کانون، به نظر من عبارت است از طرح و ترویج و پیگیری و دفاع از «تفکر کانونی»</div><div style="text-align: justify;">تفکر کانونی برآیند خرد جمعی نویسندگانی است که چه دیروز و چه امروز، به آزادی و استقلال خلاقیت و نوشتن، و اعتلای فرهنگ ملی در تمام جنبه های تنوع و کثرتش اندیشیده اند و می اندیشند، و وفادار مانده اند و می مانندو با هرگونه حذف فرهنگی مخالفت ورزیده اند و می ورزند. بدیهی است که نویسندگان در تنهایی و به تنهایی می نویسند و خلق می کنند. مساله نوشتن و خلق اثر یک امر جمعی نیست. هیچ کس و هیچ نهادی نمی تواند به کسی دیکته کند که چه بنویسد یا چگونه بنویسد. نویسنده در تولید اثر نیازمند همراهی و همیاری دیگران نیست. هر اثر تبلور فردیت اندیشگی و بیانی یک نویسنده است. فردیتی که البته برآمدِ فرهنگ و بصیرت ملی است. و از طریق آموزش ها و تجربه ها و کوشش های او پدید می آید.</div><div style="text-align: justify;">اما نویسنده از آغاز نوشتن با موانعی روبرو است که به گونه ای خاص بر تولید او تاثیر می نهد. او را از نوشتن باز می دارد یا دست کم نوشته اش را دچار اشکال می کند. او نیز نمی تواند موانع را بپذیرد، یا آنها را دور بزند.نمی تواند خود را با آنها تطبیق دهد. بلکه فقط آزادی از قید و بند آنها را طالب است. رفع موانع و بازدارنده های گوناگون و تاثیرگذار نیز از عهده ی او به تنهایی ساخته نیست. پس به همبستگی و همراهی و همعهدی دیگر نویسندگان نیاز می افتد. این نیاز و پیوند، همان محمل اشتراک نظر میان نویسندگان مختلف است. کوشش در راه رفع عوامل بازدارنده که از هنگام تولید اثر تا ارائه و انتشار آن نمودار می شود، کارکرد این اشتراک است. طبعاً چنین مساله ای هیچ ارتباطی به یک دوره ی معین یا شرایط ویژه ی سیاسی – اجتماعی، یا این دولت و آن دولت ندارد. زمان طرح این درخواست ها و اندیشه ها همیشه است. هر زمانی، زمان طرح آزادی از قید و بندهاست. فعالیت کانون همیشه از چنین ضرورتی آغاز می شود و همیشه نیز به معنای چنین روندی است.</div><div style="text-align: justify;">کسانی که به عملی شدن یا عملی نشدن«فعالیت» کانون می اندیشند، شاید روند فعالیت را یکسره با تشکیل یا تعیین محلی به نام کانون یکی می گیرند. اما به نظر من فلسفه ی فعالیت کانون، با فلسفه ی برخی از نهادهای دیگر فرق هایی دارد.</div><div style="text-align: justify;">کانون یک جمعیت ساده یا محفل معمولی یا گروه صنفی محدود نیست که کارکردش در خودش خلاصه شود. کانون نه مجمع فضلاست، نه انجمن نخبگان است. نه باشگاه ادبی است، نه محفل روشنفکران است. نه هیات سخنرانان است، و نه ضیافت کارشناسان است. البته فضلا و نخبگان و ادبا و روشنفکران و غیره در آن گرد می آیند. اما مقصود از تجمع شان یافتن پاسخ برای مشکلاتی است که از حد یک جمع فراتر می رود. یعنی کانون یک نهاد اجتماعی است که اگر چه در شمار اعضا و موقعیت تشکیلاتی خود فراگیر نیست، اما تفکرش «فراگیر» است. شعاع عملش نامحدود است. کارکردش مستقیما و به طور وسیع با کل فرهنگ ملی مرتبط است.</div><div style="text-align: justify;">در نتیجه فعالیت اش عبارت است از روندی که ممکن است به تمرکز در یک محل معین بیانجامد؛ و ممکن هم هست نیانجامد و موانع و عوامل بازدارنده چنین محلی را از آن دریغ کنند.</div><div style="text-align: justify;">در گذشته نیز نویسندگانی که «تفکر کانونی» را پی گرفتند، از این دلمشغولی آغاز نکردند که درخواستشان چقدر عملی است، و چقدر عملی نیست. نویسندگان ناگزیرند درخواست های خود را در جامعه مطرح کنند. همین طرح مطالبات به صورت جمعی، معنای فعال شدن کانون و اعتبار کانون است. امکان عملی شدن یا نشدن این درخواست ها را نیز باید از کسانی دیگر پرسید. کسانی که احتمالا با مطالبه آزادی در این معنا هماهنگ نیستند. یا احیاناً انتظارات دیگری از کانون دارند، یا ممکن است داشته باشند. مسئول هرگونه تعطیل و توقف این روند فعالیت کسانی دیگرند. کسانی که قدرت ایجاد چنین موانع و مشکلاتی را دارند. یا به تعبیر دیگر قدرت رفع موانع را دارند، اما موانع را رفع نمی کنند. پس همان ها هم قاعدتاً باید پاسخگو باشند.</div><div style="text-align: justify;">اما نگرانی های موجود از آنجا نیز پدید آمده است که اخیراً برخی از اهل بخیه گمان کرده اند که می شود برای کانون لباسی دوخت که اگر هم با اندازه هایش خیلی جور نبود، نبود. اینان که روند فعالیت کانون را معکوس، و فقط به صورت رسمی می نگرند، شاید گمان کرده اند که هرچه زودتر باید سقفی به روی سر نویسندگان کشیده شود. یا تابلویی روی سردری کوبیده شود و حضور نهاد نویسندگان کشور را اعلام دارد.</div><div style="text-align: justify;">این همان درک یا روند معکوسی است که عده ای را نگران کرده است.</div><div style="text-align: justify;">نگرانی البته هنگامی افزوده می شود که بعضی از نویسندگان یا دوستان عضو کانون نیز که در حسن نیت کانونی و درد فرهنگی شان تردیدی نیست، گاه با ساده گرفتن مساله، از تعدیل برخی از مواضع، و رعایت برخی از جوانب، و فعالیت مطابق شرایط موجود سخن گفته اند. شاید از نظر اینان معنای فعالیت کانون با تشکیل و استقرارش در یک محل مترادف باشد. اما مطمئنم که هم اینان نیز باور دارند که اگر کانون نمی تواند به کارکرد خود وفادار بماند، یا نخواهد تفکرش را اشاعه دهد، عدمش به ز وجود.ضمن اینکه اینان قطعاً اعتبار فرهنگی شان را به داو (؟) اقتضاهای روز نمی گذارند. به هر حال اگر به روند طبیعی فعال شدن کانون بیندیشیم، و مطمئن باشیم که نویسندگان ایران و اعضای کانون در مجموع هشیارتر و باتجربه تر از آنند که گرفتار روندهای معکوس شوند، یقین خواهیم داشت که طرح تفکر کانون به زخم دیگری نخواهد خورد. ترویج تفکر کانونی تنها به سود کسانی است که از بسط تفکر انتقادی سود می برند. کانون همواره به اعتبار این تفکر و کارکرد وجود داشته است. هیچ گاه هم نمی توانسته است صرفا با اقدام به گرفتن مجوز یا به ثبت رساندن خود، فعالیت خود را آغاز کند. سابقه ی دو دوره فعالیت کانون گواه این امر است. کانون نه پیش از انقلاب توانست مجوز حضور کسب کند، و نه پس از انقلاب. اما اعتبار حضورش به صورت تفکر دموکراتیکی اش بیست و چند سال تداوم داشته است.</div><div style="text-align: justify;">نام کانون با تجریه ی دموکراتیک در ایران گره خورده است. از این رو هرگز نمی تواند به روش های غیردموکراتیک برای اعلام حضور یا ادامه ی فعالیت خود تن در دهد. روند فعال شدن کانون، یک روند دموکراتیک علنی است. زیرا نوشتن امری علنی است؛ و رابطه ی میان خواننده و نویسنده علنی است. نه دموکراتیسم کانون می تواند با پنهان و پسله میانه ای داشته باشد، و نه علنی بودن کانون می تواند با اقدامی غیردموکراتیک هماهنگ شود.</div><div style="text-align: justify;">اقدام دموکراتیک یا فعال شدن دوباره، همان روندی است که تمام اعضای کانون و نویسندگان ایران را به اندیشیدن درباره ی موانع موجود بر سر راه خلاقیت و نوشتم وا می دارد. فعال شدن کانون هنگامی تحقق می یابد که به درخواستی اجتماعی برای تمام نویسندگان تبدیل شود.</div><div style="text-align: justify;">از اینرو طرح و اشاعه ی تفکر کانونی در جامعه، اولاً برای رفع هر گونه شبهه، و مشخص شدن برخی انتظارات غیرقانونی یا همان «روند معکوس» است. ثانیاً به منظور شناساندن مواضع و مطالبات و اصول آزادی و استقلال کانون برای نویسندگانی است که شاید در مقطع پیشین فعالیت آنرا درک نکرده باشند. یا با تمام تجربیات آن آشنا نباشند. یا حتی در موقعیت های متفاوتی می اندیشیده اند، اما اکنون می توانند با نهاد نویسندگان کشور همراه و همدل و همدرد باشند. ثالثاض به ضرورت طرح آزادی اندیشه و بیان برای کل جامعه و فرهنگ است.</div><div style="text-align: justify;">طرح آزادی ها نیز مثل خود آزادی ها از هم تفکیک ناپذیر است. اما هر کسی از موضع خود آغاز می کند. نمی توان گفت باید همه چیز در همه ی عرصه ها فراهم شود تا ما هم به راه افتیم. مطالبه ی فعالیت کانون، در حقیقت مطالبه ی تجمع نیز هست. تجمع طبعاً به یک جمع دویست سیصد نفری منحصر یا محدود نمی ماند. زیرا چنین تجمعی درخواست «بیان» دارد. بیان نیز تنها به صورت نوشتاری نیست. بیان فکر، هم با سخن رانی است. هم در شعرخوانی است. هم در بحث و گفت و گو است و… چنین بیانی طبعاً به آزادی اجتماعات وابسته است. درست است که خواست کانون آزادی بیان است. اما جامعه از همه سو به هم مرتبط است.</div><div style="text-align: justify;">بدین ترتیب طرح و اشاعه ی تفکر کانونی، به معنی طرح و اشاعه ی تفکر انتقادی در جامعه است. برخورد عقاید و آرای نویسندگان، بسیاری از مسائل را برای بخش هایی از جامعه مطرح یا روشن می کند. بسیاری را به تمرین مدارا و ذهنیت انتقادی فرامی خواند. تجریه ی دموکراتیک و خصلت تنوع طلب فرهنگ را اشاعه می دهد. به جامعه یادآور می شود که می توان با هم اختلاف داشت، اما در مسائل مشترک و مبتلابه باهم همراه شد و به هم پیوست.</div><div style="text-align: justify;">تفکر کانونی بر آزادی اندیشه و بیان بی هیچ حصر و استثنا، و مخالفت با هرگونه سانسور مبتنی است. برای روشن تر شدن این موضع، ناگزیرم به توضیح چند مساله بپردازم.</div><div style="text-align: justify;">بعضی با برداشتی نامناسب از قید «بی هیچ حصر و استثنا»، یا حتی از خود «آزادی» تصور کرده اند که حاصل این گرایش، تاکید بر هرج و مرج و بی بند و باری و یلگی است. حال آنکه کمترین عنایت به مفهوم «آزادی» معلوم می دارد که آزادی قظعاً باید غیرقابل تجاوز بودن آزادی های اساسی دیگران را تضمین کند.</div><div style="text-align: justify;">هیچ متفکر یا آزادی خواهی، آزادی را با حق بی حرمتی به دیگران و یا توهین به عقاید و یا سلب حق و رای و آزادی دیگری تعبیر نکرده است.اما متاسفانه در جامعه ی ما بسیاری از بدیهیات را نیز باید توضیح داد. بی هیچ حصر و استثنا در تعبیر کانون به این معناست که نمی توان آزادی بیان و اندیشه را از کسی سلب کرد، همچنان که نمی توان آزادی را استثنائاً به کسی یا عرصه ای یا گروهی اختصاص داد. هم آزادند بیندیشند، و اندیشه شان را بیان کنند. اگر آزادی فقط برای موافقان باشد آزادی نیست. اگر آزادی برای تائید و تحسین اندیشه های موافق باشد که آزادی نیست. آزادی هنگامی است که مخالفان نیز بتوانند بیندیشند و اندیشه شان را بیان کنند. بعضی «حصر و استثنا» را نه تنها به افراد و گروه ها، بلکه به اندیشه ها و موضوع ها نیز سرایت می دهند. این کس بگوید، آن کس نگوید. اینگونه بیندیشد، آنگونه نیندیشد. این حرف را بزنید، آن حرف را نزنید. این یعنی حصر و استثنا. حرمت گزاری به عقاید دیگران و غیرقابل تجاوز بودن آزادی دیگران، ربطی به این حصر و استثنا ندارد. آنها مبتنی بر فرهنگی آزادی و آزادی خواهی است. حال آنکه اینها از سلب آزادی نشأت می گیرد.</div><div style="text-align: justify;">آزادی یک فرهنگ است، به همین سبب نیز تجلی خود را در اصول و رفتارها و قوانین جامعه ی مدنی جاری می کند. حال آنکه حصر و محدود کردن آزادی دیگران، دوری جستن از اصول جامعه مدنی است.</div><div style="text-align: justify;">اگرها و مگرهایی که در اصول و قوانین جامعه مدنی قید شده است، غالبا به منظور حفظ آزادی های اساسی جامعه است، حال آنکه در جوامعی چون جامعه ی ما که از «جامعه ی مدنی» بهره ی کمتری دارد، این اگرها و مگرها غالباً به منزله ی تعبیر یا حدّ خاصی از آزادی است. ضمن اینکه گاه اگرها و مگرها در اجرا، بیشتر و دقیق تر از خود آزادی رعایت می شود. گاه تاکید بعضی نهادها و مجریان قوانین بر این اگرها و مگرها چندان مشخص و متشخص است که آنچه از خود اصول قانون درباره ی آزادی باقی می ماند، شیر بی یال و دم اشکمی بیش نیست. از اینرو گاهی آدم فکر می کند انگار غرض از طرح آزادی، در برخی اصول قوانین، فقط تذکار و تاکید همین اگرها و مگرها بوده است.</div><div style="text-align: justify;">با توجه به چنین حالات است که آزادی نوشتن و خلاقیت نمی تواند تابع این حصر و استثنا بماند. آزادی نوشتن و خلاقیت، آزادی آرمانی است. آزادی عام فرهنگی است. در خور تعبیر</div><div style="text-align: justify;">عام نویسندگان و موقعیت عمومی فرهنگ ملی و بشری است. در نتیجه فراتر از دوره ها و اقتضاهای روزمره است. از اینرو آزادی انتقاد از قوانین را نیز در برمی گیرد. به ویژه اگر با قوانین یا اگرها و مگرهایی سروکار داشته باشیم که سانسور را به صراحت یا اشاره و در لفافه تائید کرده باشد.</div><div style="text-align: justify;">وقتی سانسور در کار باشد، هم اندیشه آسیب می بیند و هم بیان. به عبارت مناسب تر هم ذهن محدود می شود و هم زبان. هم خلاقیت و نوشتن از تاثیر مخرب آن صدمه می بیند، و هم بهره وری از هنر و آموزش و خواندن و انتقال تجربه و… در نتیجه جامعه از توان زیبایی شناختی، فکری، تحقیقی، علمی، فرهنگی محروم می شود. رشد تفکر انتقادی متوقف می شود.</div><div style="text-align: justify;">سانسور هیچ گاه در یک نقطه محدود نمی ماند. کافی است در یک نقطه شروع شود تا به تمام جامعه سرایت کند. سانسور میکرب جان است. جان را فاسد می کند. فرهنگ را از درون می پوساند. به همین سبب سانسور تنها به معنی نقطه چین شدن کتاب ها نیست. بلکه اندیشه و احساس را هم نقطه چین می کند. روابط و حضور و سلوک انسان ها را نیز نقطه چین می کند. حتی گریستن و خندیدن، و سکوت و تامل ها را نیز نقطه چین می کند.</div><div style="text-align: justify;">برداشتن قید «بی هیچ حصر و استثنا» از اندیشه و بیان، در حقیقت پذیرش سانسور برای برخی از اندیشه ها یا بیانها است.</div><div style="text-align: justify;">اما همبستگی تفکیک ناپذیر اندیشه و بیان نیز مساله ای است که ذیل سانسور باید توضیح داده شود. در تاریخ عقاید آزادیخواهانه و بحث های فلسفی و حقوقی سیاسیِ این چند ساله که بشر به چنین مطالباتی روی آورده، هیچگاه آزادی اندیشه و بیان از هم جدا تصور نشده است. برای دریافت این معنا می توان به منابع بی شمار مراجعه کرد. به همین سبب نیز من به تحلیل های و غیره متوسل نمی شوم. فقط اشاره می کنم به اصل هجده اعلامیه ی حقوق بشر که با این جمله آغاز می شود: هر کس حق دارد از آزادی فکر… و اظهار آن… سود ببرد.</div><div style="text-align: justify;">اما آنچه می خواهم بگویم درباره ی پیوند ماهوی این دو اصل در صنف نویسندگان است. همان گونه که نوشتن از نویسنده، و شخصیت انسانی نویسنده از شخصیت حرفه ای اش جدا نیست، بیان نیز از اندیشه جدایی ناپذیر است.</div><div style="text-align: justify;">نویسنده به لحاظ حرفه ای همان چیزی را بیان می کند که به لحاظ انسانی هم بیان می کند. حال آنکه در صنف های دیگر هم غالباً چنین نیست. حرفه، رابطه ای است براساس کالا و ماده و انرژی یا مهارت قابل تبادل . اساس حرفه ها بر تبادل شخصیت نیست. اما نویسنده هم به صورت فردی، یعنی در نوشتن و هم به صورت جمعی یعنی در نشر، شخصیتش را ارائه و اشاعه می دهد.</div><div style="text-align: justify;">صاحبان حرفه های دیگر مثل نانوا یا بازرگان یا قالی فروش در کالاشان متبلور نیستند. بلکه فقط اجناسشان را می فروشند. فروش کالا نیز برای خود حساب و کتاب مناسب دارد. به عرضه و تقاضا و ساز و کار بازار مربوط است. در نهایت چنانکه امروز تعبیر می کنند «عقلانیت اقتصادی» مرتبط است. بر همین قرار است تبادل حرفه ای صاحبان تخصص و مشاغل کارشناسی و خدماتی و… که تخصص شان را جدا از عقاید و آراء شان به تبادل می گذارند.</div><div style="text-align: justify;">شخصیت انسانی عالب این گونه اشخاص در جای دیگری بروز می کند یا ارائه می شود. انجمن های گوناگون محلی و ملی و صنفی و سیاسی و باشگاه ها و محافل و غیره، محل ارائه ی شخصیت انسانی آنهاست.</div><div style="text-align: justify;">درست است که مهارت ها در حرفه های صنعتی و… منعکس است، اما شخصیت ها و ذهنیت ها به تمامی در فرآورده ی تولیدی متبلور نیست. شخصیت قصاب در گوشتی که می فروشد مجسم نیست. گوشته راسته یا ران که یک مسلمان می فروشد، با گوشته راسته و رانی که یک مسیحی می فروشد تفاوتی ندارد.</div><div style="text-align: justify;">حال آنکه یک جمله یا صفحه یا فصل یا کتاب و سخنرانی و مقاله و یک شعرخوانی و بحث و… بازتاب شخصیت بیان کننده ی آنهاست. تکه ای از شخصیت است. زبان و ذهن و مهار و خلاقیت، همه در آن متبلور است. پس نویسنده یک واحد تفکیک ناپذیر است که حضور صنفی اش دقیقاً همان حضور انسانی اوست. به همین سبب نیز نوع اندیشه اش از نوع بیانش تفکیک ناپذیر است. کالای نویسنده بیان اوست. پس درون او هم هست. نویسنده نمی تواند درونش را از بیانش جدا کند. نمی تواند چیزی بنویسد که به «خود» ش مربوط نیست.</div><div style="text-align: justify;">آزادی اندیشه از بابت سانسور هم از آزادی بیان تفکیک ناپذیر است. زیرا ما سانسور را در تمام ابعاد و گونه هایش نفی می کنیم. وقتی پیش از نوشتن، ذهن نویسنده سانسور شده باشد، خلاقین و تولید به درستی و شایستگی تحقق نمی پذیرد. همین که بخشی از درون نویسنده حذف شود، مساله از سانسور بیان فراتر می رود. نقطه چین شدن اندیشه ها و ذهن های ما را چه کسی باید مطرح یا چاره کند؟ هنگامی که پیشاپیش بخشی از نظر و عقیده مان را سانسور می کنیم، به معنی این است که بخشی از بیان خود را سانسور کرده ایم. هنگامی که کسی از داشتن عقیده یا اندیشه ای دچار بیم و اضطراب شود، قطعاً شکل اثر خود را مخدوش می کند. خلاقیت و نوشتن، ارائه ی شکل های تفکر است. پس اگر درون سانسور شود، شکل ها آسیب می بیند. وقتی درون تکه تکه شده باشد، دیگر خودمان نیستیم وقتی نویسنده نوعی از اندیشه را مجاز نیابد، طبعاً در داستانش از ابراز آن بازمی ماند.</div><div style="text-align: justify;">پس آزادی اندیشه برای چاره ی خودسانسوری است. برای این است که نویسنده همانطور که می تواند بیندیشد، بیندیشد. خطری که در تفکیک اندیشه از بیان نهفته است این است که عملاً سانسور را به «بیان» تقلیل می دهد. همچنانکه سانسور بیان را نیز از خودسانسوری جدا می کند و دومی را نادیده می گیرد. حال آنکه این دو، اجرای یک مکانیسم اند. و به یک گونه هم باید با آنها مبارزه کرد.</div><div style="text-align: justify;">خودسانسوری نتیجه ی حصر اندیشه است و این امری شخصی و مربوط به خود و یا خصلت نویسنده نیست. خودسانسوری محدود شدن نویسنده است. حصر آزادی است. بیماری فرهنگ و خلاف تفکر کانونی است.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-8453319288121360640?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-14709230412053274672011-12-04T02:45:00.001+01:002011-12-04T02:49:46.341+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;">و حالا درست ساعت ۲ نصفه شب همین فیلم یک عدد پناهنده را نابود کرد...&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/jpUFoc15hqU/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/jpUFoc15hqU&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/jpUFoc15hqU&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-1470923041205327467?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-76965186756574779682011-12-03T17:02:00.001+01:002011-12-03T17:06:11.137+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;<a href="http://3.bp.blogspot.com/-DGVrYOFC-BM/TtpIecdmOlI/AAAAAAAAAus/voVmU7kaZQs/s1600/386767_2523005028304_1048680967_2721834_1270033907_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" height="262" src="http://3.bp.blogspot.com/-DGVrYOFC-BM/TtpIecdmOlI/AAAAAAAAAus/voVmU7kaZQs/s400/386767_2523005028304_1048680967_2721834_1270033907_n.jpg" width="400" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;">بسیاری از اشتباهات جهان غیرتوتالیتر در برخوردهای دیپلماتیک با حکومت‌های توتالیتر٬ از تجربه و عقل سلیمی مایه می‌گیرد که یک‌باره ارتباطش را با واقعیت از دست داده بود. برخلاف همه چشم‌داشت‌ها٬ امتیاز دادن‌های مهم و افزایش اعتبار بین‌المللی به کشورهای توتالیتر کمک نکرد تا به جامعه ملل دوباره بپیوندند و از این شکایات دروغین خود دست کشند که سراسر جهان علیه آن‌ها صف‌ارایی کرده‌اند. این گذشت‌ها و نرمش‌ها٬ نه تنها آن‌ها را باز نداشتند٬ بلکه پیروزی‌های دیپلماتیک میل توسل به ابزارهای خشونت را در آن‌ها تشدید کردند و در همه‌ی موارد٬ به افزایش دشمنی‌‌شان نسبت به همه آن قدرت‌هایی انجامیدند که نشان می‌دادند خواستار سازش‌اند.</div><br /><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">توتالیتاریسم/ هانا آرنت/ ترجمه محسن ثلاثی</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-7696518675657477968?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-16200182624151693312011-12-01T14:02:00.001+01:002011-12-01T14:13:27.771+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت: آرمان امیری در یک مجموعه چهار قسمتی به بررسی &nbsp;«چهار عاملی» پرداخته که از دید وی «سبب تضعیف جنبش سبز از درون» شده است. وی توضیح داده است که «عوامل بیرونی و اقدامات تاثیرگزار حاکمیت را نادیده می‌گیرم و صرفا بر روی نقد داخلی تمرکز می‌کنم». این یادداشت‌ها عبارت‌اند از:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/1.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۱: جنبش بدون رهبر را به جنبش نخبه‌کشی تغییر دادیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/2.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۲: جنبش فراگیر را با هردمبیل اشتباه گرفتیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/3.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۳: تغییر را دیر متوجه شدیم و به حرف نخبگان گوش ندادیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/4.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۴: &nbsp;نقد از خود را فراموش کردیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">نقدهایی که از طرف امیری بیان شده٬ البته نقدهایی جالب هستند که می‌توان و باید به آن‌ها پرداخت. تلاش می‌کنم با توجه به تقسیم‌بندی خود او٬ نگاهی به این نقدها داشته باشم. گرچه به نظرم در باب دلایل فترت جنبش سبز٬ می‌توان بیش از این هم سخن گفت٬ اما فی‌الحال٬ بررسی همین چهار مورد٬ شاید بتواند گام نخست باشد برای آغاز نقد راه رفته و گشودن چشم‌اندازی به آینده.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت ۲: تاکید می‌کنم که بلاشک سرکوب حاکمیت نقش پررنگی در آن‌چه که امروز شاهد آن هستیم داشته٬ اما از این عامل فعلن فاکتور گرفته‌ام. ضمن این‌که ایستادگی کروبی و موسوی و کنش‌های مثبت آنان٬ قابل نفی نیست.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">نقد اخلاقی جنبش سبز٬ به نظرم مهم‌ترین نکته برای ادامه راه این جنبش است. این نقد اخلاقی البته فقط شامل اخبار دروغ و یا نسبت‌های ناروا به افراد نیست - که البته بخش مهمی از آن هم هست - بلکه باید به نقد اخلاقیات سیاست‌مداران جنبش سبر نیز پرداخت.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">درباره بحث اخبار و نسبت‌ها می‌توان مثنوی هفتاد من کاغذ نوشت. میزان اخبار دروغی که از طرف سایت‌های سبز منتشر شده٬ رقم قابل توجهی است. اخباری درباره اختلافات میان سران حکومت یا نامه‌نگاری‌ها یا اعتراضات فرماندهان سپاه و ... این اخبار حتا اگر دروغ نباشند٬ به واسطه آن‌که موثق نیستند٬ اساسن نباید قابل استناد باشند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">رویه‌ای مشابه درباره اخبار مربوط به زندانیان نیز وجود دارد. اولن اخبار نادرست درباره زندانیان به وفور وجود دارد. در ثانی کم نیستند نامه‌ها و بیانیه‌هایی که اساسن توسط زندانیان نگاشته نشده و آن‌ها از وجود چنین نوشته‌هایی خبر ندارند٬ اما به وفور در رسانه‌های سبز منتشر شده است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">اگر ما بر این عقیده‌ایم که نحوه حکومت حاکمان فعلی جمهوری‌اسلامی غیر اخلاقی است - که هست - پس نباید به روش‌های آنان تاسی جوییم. سخن گفت از جانب همه مردم٬ تحریف نظرات بخشی از معترضان به دل‌خواه و تحمیل نظر و عقیده خود به نام همه مردم به واسطه در اختیار داشته رسانه٬ از جمله موارد این‌چنینی است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پی‌نوشت:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/11/blog-post_25.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۱</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/11/blog-post_26.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۲</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/11/blog-post_28.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۳</a></u></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-1620018262415169331?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-42122760976458631902011-11-29T01:10:00.001+01:002011-11-29T01:13:02.895+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-zsiMPLWSDH0/TtQjfl4bZtI/AAAAAAAAAuA/sTo8dRdkgFY/s1600/379135_295443210505550_132256660157540_717254_1860881602_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-zsiMPLWSDH0/TtQjfl4bZtI/AAAAAAAAAuA/sTo8dRdkgFY/s1600/379135_295443210505550_132256660157540_717254_1860881602_n.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت: این یادداشتی است که از سوی رافق تقی٬ نویسنده مرحوم منتشر شد و از جمله دلایل صدور حکم مهدورالدمی برای وی بوده است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">اروپا نه تنها به دليل موقعيت جغرافيايي، بلكه از منظر واقعيت هاي معنوي، انسان را به تفكر وادار كرده است. زيرا ارزشهاي اروپايي در اصل پيروزي همه بشريت است. اين مساله نبايد باعث ايجاد تكبر در اروپاييان شود. صرف نظر از اينكه متاسفانه اين تكبر گاه و بيگاه خود را نمايان مي كند و حتي در كسوت فاشيسم جسماني شده، يا به صورت علني ميليتاريزه و مهاجم خود نمايي مي كند.</div><div style="text-align: justify;">البته، فاشيسم اشتباه نابخشودني اروپا بود. ايده هاي آزادي و بشر دوستانه كه در اروپا يا به عرصه نهاده در همانجا نيز واقعيت و كاربرد دارد. به دليل تطابق خواسته هاي معنوي آنها با همين ايده ها است كه مسيحيت در اروپا جا افتاده است. هيچ دين ديگري نمي تواند در اروپا گسترش يابد. اروپا همواره ارزشهاي دروغين اديان ديگر از جمله اسلام را رد كرده و مي كند.</div><div style="text-align: justify;">اسلام حقه بازي اخلاقي است؛ بشر دوستي اسلام را نمي توان باور كرد. معيار هاي بشر دوستي اسلامي هنوز هم تاب مقاومت در برابر ايرادهاي ماترياليسم و ديالكتيكي را ندارد كه آنها را حفظ كرده و ياد گرفته ايم. اسلام همشكل استعمار شرقي است و صرفاً مي تواند به عنوان يكي از انواع استعمار محسوب شود. اسلام هرگز نمي تواند از نظر معنوي بر اروپا چيره شود و قدرت آن را نيز ندارد؛ با اينكه آن را درون تابوتي بر شانه هاي امپراتوري عثماني گرداندند. ولي نتوانستند جايي براي بر زمين گذاشتنش بيابند و دوباره به مشرق زمين آوردنش و به سوي قبله خواباندند. كسي كه به حضرت عيسي ايمان آورده است هرگز دماغش را با حضرت محمد پاك نمي كند ( در متن اصلی: هرگز برای حضرت محمد بینی اش را هم پاک نمی کند یعنی تره هم خورد نمی کند - ا.ترابی) حضرت محمد به عنوان پدر فتواهاي جنگ در مقايسه با حضرت عيسي، صرفاً مخلوقي ترسو(در متن اصلی: ترسناک - ا.ترابی ) است. اسلام حداكثر مي تواند به صورت جمعيت هاي كوچكي در اروپا پيش برود. شايد كشوري هم پيدا شود كه يكي دو نفر شخص فيزيكي و يا تروريست نمايندگي اسلام را در آنجا داشته باشند.</div><div style="text-align: justify;">اروپا امكاني است كه از دست شرق خارج شده است. شرق نتوانست آزادي انسان را درك كند و يا آن را نخواست. ازادي انسان از نظر اهميت آن در مشرق زمين، مساله اي است كه در پايين ترين سطح مي خزد. به انساني كه ازاديهاي اجتماعي از وي سلب شده، خوشبختي هاي خيالي در سطح طريقتهاي ظلماني اسلام بشارت داده مي شود. با فلاكتها راه سست بهشت به عنوان راه خروج از باتلاقهاي اجتماعي نشان داده مي شود. اسلام باعث ايجاد اصول رياكارانه در ساختار هاي كشور مشرق زمين شده است. سيستم طوايف بدوي مشرق زمين را تماماً به ورطه ورشكستگي مي كشاند و ته مانده تفكرات و ايده هاي روشن اجتماعي مشرق زمين را ناكار آمد مي كند. روحانيت در جهان اسلام صرفاً عبارت از افزايش ممنوعيت ها و عقب ماندگيها و تكميل تدريجي آنها است.</div><div style="text-align: justify;">غرب همواره تابع ديالكتيك و شرق هم تابع متافيزيك بوده است. پيشرفت ظاهري در فضاي اجتماعي متافيزيك شرق قابل مشاهده است. در خلال جهش هاي غرب به سوي جلو، به نظر مي رسد، شرق يه سوي عقب گام بر مي دارد.</div><div style="text-align: justify;">همه تلاش هاي آذربايجان در ايجاد نظامي لائيك متاثر از اروپا است. مردم اذربايجان با اين تلاش هاي مخلصانه خود ثابت كرده اند كه عضو تام الاختيار خانواده اروپا هستند. مناسبات دولت ما با كشور هاي اسلامي دل تنگ كننده ، اجباري و به لحاظ ديپلماتيك، ساختگي است. اسلام به عنوان نشانه اجبار- ضروريت و باقي مانده خشونت شرقي توسط متفكران آذربايجاني ادراك مي شود. در طول تاريخ حتي در تاريخ نوين ما احترام «خالصانه» رهبران آذربايجان به اسلام عمدتاً از منافع «تخت و تاج» آنها ناشي شده است. مسلمانان فقط بعنوان قشر راي دهنده به درد اين آنها خورده و از جمله موانعي هستند كه رفع آن ضروري است.</div><div style="text-align: justify;">به اندازه فرقي كه ميان من و پاپ وجود دارد، مسئولان دولت آذربايجان نيز به همين اندازه از مسلمان بودن فاصله دارند.</div><div style="text-align: justify;">ترك آذربايجاني حتي در حيطه رژيم افراطي دين- شيعي ايران نيز توانسته تا اروپايي بودن خود را حفظ كند. فشار ها و هرگونه فرسودگي ها و تلاش ها براي يكسان سازي قومي توسط شوونيست هاي فارس بي اثر بوده است. توجه كنيد، همتباران جنوبي ما عمدتاً به اروپا مهاجرت مي كنند. اين بازشناسي روحي بدون اينكه نيازي به توضيح و استدلال داشته باشد خود را ثابت كرده است؛ بايد استفاده حداكثر از آن صورت گيرد. در واقع، مي توانم بگويم كه هر عنصري بيگانه در وجود اذربايجاني كه داراي ماهيت اروپايي است ولي در شخصيت آن خصلت هاي شرقي وجود دارد بعنوان يك نقصان به چشم مي آيد.</div><div style="text-align: justify;">وجود خصلت شرقي در شخصيت آذربايجاني هيچ چيزي به سيستم ارزش هاي آن اضافه نكرده است.</div><div style="text-align: justify;">روسيه نيز نخواست خود را از غرب جدا كند و حقي در زماني كه در معرض تجاوز هاي نظامي پيوسته غرب قرار گرفته بود. پطر اول بدون اينكه از اين شاخه به آن شاخه بپرد، بطور قاطع و با جسارت حرف خود را زد. وي كاملاً موفق به پيوند دادن اروپا به روسيه شد. فرهنگ و ادبيات روسي كاملاً متاثر از اروپا است.</div><div style="text-align: justify;">همه كشور هاي جهان به شيوه هاي مختلف مشغول به تامين آزادي هستند. آنها هنگام بررسي مساله حقوق بشر، اروپا را الگويي براي خود قرار مي دهند. زيرا ارزش هاي اروپايي عامل پيشرفت غير قابل پيشگيري است. حقوق بشر كشف اجتماعي اروپا است و فقط مدل اروپايي حقوق بشر قابل قبول است.</div><div style="text-align: justify;">فرهنگ اروپا توانست وحشي گري موجود در خصلت بشري را رفع كند. جنايات به حداقل رسانده شود و ديگر به بقاي اين عامل در زندگي بشري نيازي باقي نماند.</div><div style="text-align: justify;">انسان براي اولين بار در اروپا توانست برخود غلبه كند، تا حد امكان از شر دور شده و به خير نزديك شود. اروپا نيز مرحله گذر از انقلاب هاي خونين را سپري كرد اما اين را مايه تجربه خود قرار داد و اين بار نيز قبل از همه به آنها «نه» گفت.</div><div style="text-align: justify;">امتناع از انقلاب ها، برتري غرب نسبت به شرق است. فقط جوامعي زيبا هستند كه در آنها نيازي به انقلاب هاي سياسي- اجتماعي باقي نمانده است.</div><div style="text-align: justify;">در اينجا بايد متذكر شد كه جهش هاي علمي و فني امريكا و اسياي جنوب شرقي نيز نشات گرفته از علم اروپا مي باشند. اگر اروپا نبود شايد هنوز هم دنيا بر اين عقيده مي ماند كه خورشيد به دور زمين مي گردد. شايد شرق هنوز هم فكر مي كرد كه زمين بر روي شاخ گاو قرار دارد.)</div><div style="text-align: justify;">اروپا هم اينك تحقيقات معنوي- قومي و تاريخي فلسفي وزين را به پايان رسانده است و توانست آن را به وضعيتي مفيد، لازم و لايق برساند. اكنون انسان اروپايي در حال ديدن بهره تحقيق و تفكر قرن هاي بسيار خود است. زيرا اين انديشه ها و تحقيق ها بيش از همه واقع بينانه و منطقي بوده است. حيات واقعي انسان فقط با اعمال منطقي موجوديت مي يابد. بي منطقي جدا شدن از عقل و بي فايده است.</div><div style="text-align: justify;">گويا تفكرات انسان شرقي براي حيات نبوده و نمي توان هم فهميد كه براي چيست. فيلسوف غربي به مانند فيلسوف شرقي بازي در نمي آورد و خود را به صوفي گري، گيجي و يا ديوانگي نمي زند. بلي فيلسوف شرقي بطور كامل يك بازيگر است و تمامي دروغين است. فيلسوف شرقي فقط براي آنكه حرفي زده باشد سخن مي گويد. مقصد- راه يا معلوم نيست و يا اينكه بي نهايت غير قابل درك است. در هر صورت مرام آن است كه روي آن را به آخرت معطوف كند. مكتب فيلسوفهاي شرقي يك سيستم تفكر محدود درون اسلامي است. بايد گفت كه پايبندي به اسلام به منزله فضيلتي براي فيلسوف محسوب نمي شود.</div><div style="text-align: justify;">زيبايي خلاقيت نيچه فقط در دور بودن او از دين بود. اما هر قدر كه در داستايوفسكي پايبندي به دين جاذبه دار ديده شود، اين مساله براي او واجب نبود. داستايوفسكي دور مانده از مسيحيت به مراتب جالبتر و ريشه دار مي بود.</div><div style="text-align: justify;">معمولاً تحليلهاي مقايسه يي در مورد شرق و غرب با حسادت، بي صبري و گاهاً حملات شديد مواجه مي شود. اين نوشته ناگهاني را در حال نوشتنم كه تمامي فشار ها و حملات در مقابل چشمانم قرار داشت. علاوه بر اين مي گويم: هنوز ادامه دارد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-4212276097645863190?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-67640910137244532022011-11-28T02:27:00.001+01:002011-11-28T04:11:46.285+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت: آرمان امیری در یک مجموعه چهار قسمتی به بررسی &nbsp;«چهار عاملی» پرداخته که از دید وی «سبب تضعیف جنبش سبز از درون» شده است. وی توضیح داده است که «عوامل بیرونی و اقدامات تاثیرگزار حاکمیت را نادیده می‌گیرم و صرفا بر روی نقد داخلی تمرکز می‌کنم». این یادداشت‌ها عبارت‌اند از:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/1.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۱: جنبش بدون رهبر را به جنبش نخبه‌کشی تغییر دادیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/2.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۲: جنبش فراگیر را با هردمبیل اشتباه گرفتیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/3.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۳: تغییر را دیر متوجه شدیم و به حرف نخبگان گوش ندادیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/4.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۴: &nbsp;نقد از خود را فراموش کردیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">نقدهایی که از طرف امیری بیان شده٬ البته نقدهایی جالب هستند که می‌توان و باید به آن‌ها پرداخت. تلاش می‌کنم با توجه به تقسیم‌بندی خود او٬ نگاهی به این نقدها داشته باشم. گرچه به نظرم در باب دلایل فترت جنبش سبز٬ می‌توان بیش از این هم سخن گفت٬ اما فی‌الحال٬ بررسی همین چهار مورد٬ شاید بتواند گام نخست باشد برای آغاز نقد راه رفته و گشودن چشم‌اندازی به آینده.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت ۲: تاکید می‌کنم که بلاشک سرکوب حاکمیت نقش پررنگی در آن‌چه که امروز شاهد آن هستیم داشته٬ اما از این عامل فعلن فاکتور گرفته‌ام. ضمن این‌که ایستادگی کروبی و موسوی و کنش‌های مثبت آنان٬ قابل نفی نیست.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">تاکنون و به طور فهرست‌وار به چند عامل درباره علل تضعیف جنبش سبز اشاره کردیم. گرچه به نظرم٬ مجموعه از این عوامل را نمی‌توان خیلی راحت از هم تفکیک کرد. شاید از ابتدا بحث شکل مناسب‌تری می‌گرفت اگر مثلن عوامل را به چهار دسته نقد رهبران٬ نقد مردم عادی٬ نقد اپوزیسیون قانونی٬ نقد اپوزیسیون برانداز تقسیم می‌کردیم. شاید البته. من اما تلاش کرده‌ام در این مجموعه٬ از تقسیم‌بندی آرمان امیری استفاده کنم.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۱- با قاطعیتی بسیار می‌توان گفت به جز عده محدود و معدودی از گروه‌های سیاسی برانداز که اساسن مدت‌هاست «هیچ» نقشی در عرصه داخلی ایران ندارند٬ همه گروه‌های دخیل در اعتراضات بر یافتن روشی مسالمت‌آمیز برای تغییر سیستم یا &nbsp;اصلاح آن٬ دل بسته بودند. بدون این‌که بخواهم وارد توجیهات اخیر درباره لزوم استفاده از خشونت در مقابل خشونت شوم٬ باید بر این نکته تاکید کنم که از همان هفته‌های نخست اعتراضات٬ مشخص بود که حاکمیت در استفاده از خشونت درنگ نخواهد کرد و برای بقای خود هر میزان از آن را اعمال خواهد کرد.</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;اگر در هفته نخست اعتراضات٬ برخی اتفاقات رخ داده در ۲۵ خرداد را به حوادث نسبت دادند٬ بعد از نمازجمعه معروف ۲۹ خرداد و اتفاقاتی که در ۳۰ خرداد افتاد - و زنجیره حوادث دیگر از جمله کهریزک٬ نحوه برخورد با زندانیان٬ اعترافات٬ اخبار منتشر شده از زندان و ... - نشان‌دهنده عزم جزم حاکمیت بود که برای حفظ خود٬ دست به هر کاری خواهد زد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">رهبران جنبش سبز٬ چه راهکاری برای مقابله با این خشونت‌ها اندیشیدند؟ پاسخ این است که هیچ! تجمعات مکرر بدون چاره‌اندیشی برای یافتن چاره‌ای پیرامون خشونت نیروهای نظامی٬ نتیجه‌ای جز ریزش نیروها نداشت. مخاطب قرار دادن کلی نیروهای سرکوب‌گر - به طور مثال بسیج - و یادآوری آرمان‌های سال‌های نخست انقلاب هم٬ متاسفانه بیشتر از این‌که کاری عملی باشد٬ نوعی بازی سیاسی با نتایج حداقلی بود. بدین معنا که اگر - به طور مثال - یک بسیجی از این نیروها بعد از خواندن بیانیه ریزش کرد٬ حداقل صد تن از جنبش سبز نیز ریزش کردند. با این تفاوت که ریزشی‌های جنبش سبز٬ وارد فاز نقد رهبران نیز می‌شدند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">۲- جنبش سبز٬ تا مدت‌ها هدف مشخص و روشنی نداشت. پیش از این درباره تکامل تدریجی کروبی و موسوی سخن گفتیم٬ تکاملی که به نظرم تاثیر خود را روی هدف‌گیری جنبش نشان داد. می‌شد تا زمان برگزاری مراسم تحلیف و تفیذ٬ بحث تجدید انتخابات را هدف اصلی برشمرد. اما پس از انجام آن‌ها و سرکوب های حاکمیت٬ کدام نیروهای سیاسی می‌توانست تصور کند که این حاکمیت با همه هزینه‌هایی که داده٬ حاضر به برکناری احمدی‌نژاد است؟&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">از همین منظر٬ اتفاقن صدور بیانیه شماره ۱۷ موسوی بعد از وقایع روز عاشورا٬ به هیچ روی نشان‌دهنده هوش سیاسی نبود. این بیانیه در ذات خود٬ نوشته خوبی بود٬ اما مناسب دورانی که در‌ آن منتشر شد نبود. به خصوص آن‌که بعد از اعمال خشن‌ترین شیوه‌های برخورد با معترضان٬ به راحتی می‌شد آن را بیانیه‌ای در موضع ضعف تعبیر کرد. برای صدور چنین بیانیه‌ای شاید زمان مناسب‌تر مثلن بعد از راه‌پیمایی روز قدس بود. در آن زمان شاید می‌شد منتظر نتایج عملی‌تر این پروژه هم بود.</div><div style="text-align: justify;">در واقع جنبش سبز دورانی این‌چنین را از سر گذراند:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">- از فردای انتخابات تا روز تحلیف: تلاش برای تجدید انتخابات</div><div style="text-align: justify;">- از روز تحلیف تا صدور بیانیه ۱۷: روزمرگی</div><div style="text-align: justify;">- از بیانیه ۱۷ تا ۲۲ بهمن: جنگ سرد</div><div style="text-align: justify;">- از ۲۲ بهمن تا ۲۲ خرداد ۸۹:‌ سکوت!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">۳- اکنون می‌توان به بخش‌های مغفول مانده در قسمت اول نقد هم پرداخت. چه شد که نه هاشمی‌رفسنجانی٬ نه سیدحسن خمینی و نه حتا سیدمحمد خاتمی٬ نتوانستند به عنوان&nbsp;&nbsp;مصلح٬ میانه معترضان و حاکمیت را بگیرند؟ نکته آن بود که اولن خود آن‌ها زمانی که می‌شد٬ این کار را نکردند. جنبش سبز اگر قرار بود کاری بکند٬ باید در همان بازه زمانی آغاز اعتراضات تا مراسم تحلیف کار را می‌کرد. بعد از آن٬ اساسن تصور این‌که داخل سیستم بتوان به حرکات اصلاحی پرداخت٬ چیزی شبیه خواب و خیال بود - و هست. وضعیت امروز اصلاح‌طلبان دقیقن مشابه وضعیت نهضت آزادی و ملی - مذهبی‌ها در دهه ۶۰ است که می‌توانند حضوری کم‌رنگ در حاشیه سیاست ایران داشته باشند و نه بیشتر.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-6764091013724453202?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0پاریس، فرانسه48.856614 2.352221948.773036 2.1942934 48.940192 2.5101504tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-9063282451364786162011-11-26T12:49:00.001+01:002011-11-26T17:40:05.066+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت: آرمان امیری در یک مجموعه چهار قسمتی به بررسی &nbsp;«چهار عاملی» پرداخته که از دید وی «سبب تضعیف جنبش سبز از درون» شده است. وی توضیح داده است که «عوامل بیرونی و اقدامات تاثیرگزار حاکمیت را نادیده می‌گیرم و صرفا بر روی نقد داخلی تمرکز می‌کنم». این یادداشت‌ها عبارت‌اند از:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/1.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۱: جنبش بدون رهبر را به جنبش نخبه‌کشی تغییر دادیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/2.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۲: جنبش فراگیر را با هردمبیل اشتباه گرفتیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/3.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۳: تغییر را دیر متوجه شدیم و به حرف نخبگان گوش ندادیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/4.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۴: &nbsp;نقد از خود را فراموش کردیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">نقدهایی که از طرف امیری بیان شده٬ البته نقدهایی جالب هستند که می‌توان و باید به آن‌ها پرداخت. تلاش می‌کنم با توجه به تقسیم‌بندی خود او٬ نگاهی به این نقدها داشته باشم. گرچه به نظرم در باب دلایل فترت جنبش سبز٬ می‌توان بیش از این هم سخن گفت٬ اما فی‌الحال٬ بررسی همین چهار مورد٬ شاید بتواند گام نخست باشد برای آغاز نقد راه رفته و گشودن چشم‌اندازی به آینده.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت ۲: تاکید می‌کنم که بلاشک سرکوب حاکمیت نقش پررنگی در آن‌چه که امروز شاهد آن هستیم داشته٬ اما از این عامل فعلن فاکتور گرفته‌ام. ضمن این‌که ایستادگی کروبی و موسوی و کنش‌های مثبت آنان٬ قابل نفی نیست.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">برای تحلیل جنبش سبز٬ به نظرم باید به چند نکته توجه خاص داشت:</div><div style="text-align: justify;">الف - تغییر گام به گام کروبی و موسوی به عنوان دو رهبر جنبش سبز: کروبی و موسوی نه تنها در فاصله میان ۲۱ تا ۲۳ خرداد تغییرات زیادی کردند٬ بلکه در یک بازه یک سال و نیمه٬ هر روز شاهد تغییر آن‌ها بودیم. فاصله بین کروبی که از درایت «رهبر معظم &nbsp;انقلاب» می‌گفت تا کروبی که سخن از «اختیارات نامحدود ولی‌فقیه که بیشتر از خدا» است٬ تفاوت از زمین تا آسمان است. همان طور که مابین میرحسین موسوی که پیش از راه‌پیمایی ۲۵ خرداد برای حل مشکل نزد آیت‌الله خامنه‌ای رفت٬ تا موسوی که حتا اعلام می‌کند در مدیریت عالی زمان جنگ هم اشتباهاتی وجود داشته و باید آن را نقد کرد٬ بسیار تفاوت وجود دارد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">این تفاوت البته برای بسیاری از ما خوشایند است. اما باید به این نکته توجه کرد که همین تغییر و تفاوت پارادایم در واقع باعث شد که جنبش سبز هر چند ماه یک‌بار٬‌پوست‌اندازی کند. این بدان معناست که اگر در روزهای نخست آغاز اعتراضات٬ اکثریت معترضان یا افرادی بودند که شرایط مبارزه برای تغییر در داخل را پذیرفته بودند - کنش مدنی در چارچوب روش‌های موجود در سیستم - و مخالفان برانداز جمهوری‌اسلامی بیشتر یا راه سکوت در پیش گرفته یا به طور کلی از «حرکت مردم» پشتیبانی می‌کردند٬ شیفت پارادایم موسوی و کروبی٬ باعث شد که هر روز انتظارات از آنان برای اعلام رسمی طلاق سیاسی با سیستم٬ بیشتر شد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">ب - عدم توجه/استفاده درست از رنگارنگی جنبش سبز: در این مدت بسیار از رنگارنگی طیف‌های متنوع جنبش سبز شنیدیم. کم نبودند سیاست‌مدارانی که بارها از این خصیصه به عنوان حُسن اصلی جنبش سبز سخن بر زبان راندند. اما این تنوع در عالم واقع تنها نتیجه‌ای که داشت٬ دامن زدن اختلافات و کند کردن چرخ حرکت جنبش سبز بود. وقتی سخن از یک جنبش اجتماعی رنگارنگ می‌شود٬ باید توجه داشت که مدیریت این تفاوت‌ها بسیار مهم است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">وقتی که تنها مجاهدین و سلطنت‌طلب‌ها را به طور رسکی از گردونه جنبش بیرون می‌گذاریم و دیگر گروه‌ها را با همه تفاوت‌های‌شان می‌پذیریم٬ باید برای هر سطح از جنبش برنامه‌ای داشت - که نداشتیم متاسفانه.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پی‌نوشت: <u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/11/blog-post_25.html" target="_blank">قسمت اول را در این‌جا بخوانید</a></u></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-906328245136478616?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-45541573609123836342011-11-25T11:57:00.001+01:002011-11-25T12:26:44.636+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت: آرمان امیری در یک مجموعه چهار قسمتی به بررسی &nbsp;«چهار عاملی» پرداخته که از دید وی «سبب تضعیف جنبش سبز از درون» شده است. وی توضیح داده است که «عوامل بیرونی و اقدامات تاثیرگزار حاکمیت را نادیده می‌گیرم و صرفا بر روی نقد داخلی تمرکز می‌کنم». این یادداشت‌ها عبارت‌اند از:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/1.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۱:&nbsp;جنبش بدون رهبر را به جنبش نخبه‌کشی تغییر دادیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/2.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۲:&nbsp;جنبش فراگیر را با هردمبیل اشتباه گرفتیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/3.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۳:&nbsp;تغییر را دیر متوجه شدیم و به حرف نخبگان گوش ندادیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://divanesara2.blogspot.com/2011/11/4.html" target="_blank">چرا ضعیف شدیم - ۴: &nbsp;نقد از خود را فراموش کردیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">نقدهایی که از طرف امیری بیان شده٬ البته نقدهایی جالب هستند که می‌توان و باید به آن‌ها پرداخت. تلاش می‌کنم با توجه به تقسیم‌بندی خود او٬ نگاهی به این نقدها داشته باشم. گرچه به نظرم در باب دلایل فترت جنبش سبز٬ می‌توان بیش از این هم سخن گفت٬ اما فی‌الحال٬ بررسی همین چهار مورد٬ شاید بتواند گام نخست باشد برای آغاز نقد راه رفته و گشودن چشم‌اندازی به آینده.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت ۲: تاکید می‌کنم که بلاشک سرکوب حاکمیت نقش پررنگی در آن‌چه که امروز شاهد آن هستیم داشته٬ اما از این عامل فعلن فاکتور گرفته‌ام. ضمن این‌که ایستادگی کروبی و موسوی و کنش‌های مثبت آنان٬ قابل نفی نیست.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">تقریبن از همان روزهای نخست آغاز جنبش سبز٬ بحث رهبری جنبش سبز٬ میان هواداران جنبش آغاز شد. من در یک نگاه کلی این افراد را به ۴ گرایش تقسیم‌بندی می‌کنم:</div><div style="text-align: justify;">الف - افرادی که معتقد بودند جنبش سبز رهبر ندارد</div><div style="text-align: justify;">ب - افرادی که معتقد به رهبری کروبی و موسوی بودند</div><div style="text-align: justify;">پ - افرادی که معتقد به رهبری&nbsp;کروبی و موسوی+خاتمی بودند</div><div style="text-align: justify;">ت - افرادی که معتقد به رهبری&nbsp;کروبی و موسوی+ خاتمی+سیدحسن خمینی و ... بودند&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">گرایش چهارم البته خیلی کمتر فرصت بروز خود را در عرصه عمومی یافت٬ اما به نظرم از نظر وزن سیاسی٬ از دیگر دسته‌ها به مراتب سنگین‌تر بود. دعوای اصلی اما میان دو طیف نخست بود. همان روزهای نخست بود که شاید به تاسی از شعار «هر شهروند٬ یک ستاد»٬ بحث «هر شهروند٬ یک رهبر» نیز مطرح شد. </div><div style="text-align: justify;">به باور من٬ سوگ‌مندانه باید گفت که اتفاقن نقش اصلی در بروز این اتفاق را٬ خود کروبی و موسوی ایفا کردند٬ آن زمان که خود را تنها «همراه جنبش سبز» معرفی کردند. آنان از سویی در نقش «رهبر» ظاهر می‌شدند و از سوی دیگر خود این مساله را نفی می‌کردند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">اتفاقن یکی از دلایل تفوق معتقدان به عدم وجود رهبر در جنبش سبز٬ اتکایشان به همین سخنان کروبی و موسوی بود. کروبی و موسوی با این سخنان خود٬ و تاکید بر این‌که رهبران جنبش نبوده‌اند٬ خود یکی از دلایل این آشفتگی درجنبش سبز بودند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">این بدان معنا بود که اساسن کسی در مقابل اتفاقات رخ داده پاسخ‌گو نبود. خوب و بد٬ هر کس که در شبکه‌های اجتماعی قدرت بیشتری داشت٬ می‌توانست شعار یا تجمعی را راه‌اندازی کند٬ می‌توانست دنبال هر هدفی باشد٬ اما پاسخ‌گویی وجود نداشت.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">این در حالی است که کروبی و موسوی٬ هم‌چنان مورد وثوق بسیاری از مردم بودند٬ و دعوت آنان از مردم برای تجمع٬ در اکثریت قریب به اتفاق موارد٬ پاسخ مثبتی دریافت کرد. اما آن‌ها در واقع٬ با این‌کار از پاسخ‌گویی و مسوولیت‌پذیری طفره رفتند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">از آن‌جایی که با منتقدان - منصف و غیرمنصف - کروبی و موسوی بسیار صحبت کرده‌ام٬ به ضرس قاطع می‌گویم که بسیاری از آنان٬ دل‌بسته جنبش سبز بودند٬ اما تقریبا قریب به اتفاق آنان از دو مساله هراس داشتند: نسلی تجربه تخل اقلاب ۵۷ جلوی چشم‌شان بود و نسلی دیگر دوران اصلاحات را پیش روی خود داشتند: هر دو دسته در این نکته مشترک بودند که نکند باز هم به امید مردم خیانت شود - که البته٬ به نظر می‌رسد بر خطا بودند-.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">در این میان٬ اتفاق ناپسند دیگری که افتاد٬ مقابله به مثل عجیب سبزها با منتقدان بود. شکی نیست که برخی منتقدان٬‌در موارد متعددی٬ درباره موسوی و کروبی٬ غیراخلاقی عمل کردند٬ اما این اتفاقی بود که از جانب سبزها نیز افتاد. موارد بسیار زیادی در عرصه عمومی و یا صفحات خصوصی را می‌توان ردیف کرد که سبزها٬ در پاسخ به انتقادها٬منتقدان را به اقتدارگرایان منتسب کرده و مثلن تفاوتی میان آنان با حسین شریعتمداری قایل نشدند. فراموش نکنیم اخبار کذبی که درباره مثلن دریافت پول از سوی جمهوری‌اسلامی توسط دوستان سبز٬ منتشر شد.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-4554157360912383634?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-57131474215742498632011-11-24T10:52:00.001+01:002011-11-24T10:56:07.469+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت: این یادداشت نخستین بار در <u><a href="http://www.roozonline.com/persian/opinion/opinion-article/archive/2011/november/23/article/-4e7ce2af33.html" target="_blank">روزآن‌لاین</a></u> منتشر شده است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۱ـ نحوه رفتار حاکمان جمهوری‌اسلامی در سی و دو سال گذشته و سرکوب شدید هر نوع صدای مخالف٬ و عدم تحمل خودی‌های سابق٬ کار را به جایی رسانده است که برخی افراد و گروه‌ها٬ خواستار آن هستند که جامعه جهانی با اعمال تحریم و حتی حمله نظامی به ایران٬ حکومت فعلی را ساقط کند و عنان کار را به دست مردم بسپارد تا با رای‌گیری عمومی٬ حکومتی دموکراتیک و مبتنی بر حقوق‌بشر٬ تشکیل شود.</div><div style="text-align: justify;">در دو دهه گذشته٬ بارور شدن مفهومی با عنوان "حق دخالت بشردوستانه" باعث شده است که این حملات نظامی٬ به این مفهوم پشتوانه تئوریک هم ببخشد.</div><div style="text-align: justify;">دخالت ناتو و یا آمریکا در کشورهایی چون عراق٬ افغانستان٬ لیبی٬ بوسنی و هرزگوین و... مقایسه وضعیت این کشورها، پیش و پس از حمله،و توجه به این نکته که حمله‌های نظامی٬ از بروز فجایع بزرگ‌تر انسانی جلوگیری کرده، از جمله دلایل این افراد برای دفاع از حمله است.</div><div style="text-align: justify;">۲ـ در بحث‌های انجام شده میان مخالفان و موافقان جنگ یا تحریم‌های اقتصادی٬ به نظر می‌رسد مخالفان در دامی افتاده‌اند که گروه مقابل٬ خواسته یا ناخواسته ایجاد کرده است: آن‌ها وقتی بحث مخالفت با جنگ یا تحریم می‌شود٬ در زمین حریف بازی می‌کنند:‌ آنان به گونه‌ای سخن می‌گویند یا عمل می‌کنند که نتیجه استدلال‌های آنان٬ به چیزی جز بقای جمهوری‌اسلامی نمی‌انجامد؛ یعنی همان حکومتی که با نقض مکرر حقوق‌بشر در سال‌های گذشته٬ باعث مرگ٬ آسیب‌های جسمی و روانی و آواره شدن تعداد کثیری از ایرانیان شده است.</div><div style="text-align: justify;">ورود به دوگانه آری/خیر به جنگ٬ در واقع ورود به یک بازی از پیش باخته است. به طور مثال٬ هیچ‌یک از مخالفان جنگ هنوز به این سئوال پاسخ نگفته‌اند که اگر روزی حکومت جمهوری‌سلامی٬ هم‌چون معمر قذافی٬ با تانک و هواپیما٬ دست به کشتار مخالفان زد٬ چه باید کرد؟ اگر قرار باشد جمهوری‌اسلامی هم‌چنان دست به سرکوب بزند و کسی هم قادر به تغییر نحوه رفتار حکومت نباشد٬ چه باید کرد؟ دست‌یابی جمهوری‌اسلامی به بمب اتم و تهدید کشورهای منطقه را چگونه باید پاسخ داد؟</div><div style="text-align: justify;">۳ـ به نظر می‌رسد پاسخ به این سئوال‌ها نیازمند آن باشد که گامی به عقب‌تر برداریم و تلاش کنیم که اساسا تا حد امکان از بروز چنین اتفاقاتی جلوگیری کنیم. این البته به معنای افتادن در دام خیال‌پردازی نیست. در دنیای امروز٬ نمی‌توان بدون تعاملات بین‌المللی٬ زندگی کرد. آن‌هنگام که سخن از دنیا به مثابه یک دهکده کوچک می‌شود٬ نمی‌توان از تاثیرات کشورها بر یک‌دیگر٬ غافل شد. ضمن آنکه نباید فراموش کرد آنچه در روابط دیپلماتیک٬ مورد توجه کشورها قرار می‌گیرد٬ در درجه اول٬ منافع ملی آن‌هاست.</div><div style="text-align: justify;">با توجه به نحوه عمل جمهوری‌اسلامی٬ و سابقه رفتارهای آن در سی ودو سال گذشته٬ باید این حق را به دنیا داد که از دست‌یابی جمهوری‌اسلامی به سلاح هسته‌ای٬ نگران باشد. آنچه باید مورد توجه فعالان سیاسی قرار گیرد٬ آن است که چگونه می‌توان از این نگرانی جهانی٬ برای پیشبرد منافع ملی در ایران و دست‌یابی به حکومتی دموکراتیک استفاده کرد؟</div><div style="text-align: justify;">۴ـ مشخصا در قدم اول٬ تلاش‌های فعالان سیاسی و حقوق‌بشری ایرانی در هر نقطه دنیا٬ باید متوجه این نکته شود که نقض حقوق‌بشر از سوی جمهوری اسلامی در حق شهروندان خود و همچنین اعمالی که موجب نقض حقوق‌بشر در دیگر نقاط دنیا می‌شود٬ مهم‌ترین نکته‌ای است که باید از سوی مجامع جهانی مورد توجه قرار گیرد. گرچه سلاح‌های اتمی در هر حالی مضر و تهدیدی برای امنیت جهان است٬ اما در همین آسیا کشوری چون هند نیز دارای تکنولوژی هسته‌ای است که به دلیل وجود حکومتی بالنسبه دموکراتیک٬ نگرانی‌ها نسبت به آن در حد پایین تری است.</div><div style="text-align: justify;">این بدان معناست که تلاش برای تغییر رفتار حکومت ایران٬ برای پیش رفتن به سوی رعایت حقوق بشر و احترم به قواعد دموکراسی٬ می‌تواند باعث رفع میزان زیادی از نگرانی‌ها شود.</div><div style="text-align: justify;">برای آنکه حکومت مجبور به تغییر رفتار خود شود٬ کشورهای غربی باید دست به تحریم‌های هوشمند بزنند که از سویی مقامات جمهوری‌اسلامی را تحت فشار قرار دهد و از سوی دیگر٬ آسیب کمتری به مردم وارد سازد. تاکنون تحریم‌هایی که اتفاق افتاده٬ یا حالتی مضحک داشته یا آنکه پیش و بیش از حکومت٬ باعث آسیب رسیدن به مردم شده است.</div><div style="text-align: justify;">تحریم افرادی که اساسا به دلیل مقام‌های سیاسی٬ دیپلماتیک و نظامی خود٬ هرگز به آمریکا سفر نخواهند کرد و یا حسابی بانکی با نام خود در آن‌جا نخواهند داشت٬ پیش از هر چیز نشان‌دهنده عدم شناخت درست از وضعیت فعلی ایران است.</div><div style="text-align: justify;">هم‌چنان که تحریم‌های اقتصادی تاکنون بیش از آنکه به حکومت آسیب وارد کند ـ که کرده است ـ باعث ضرر و زیان به مردم شده است. در آخرین نمونه از این دست٬ اعلام احتمال تحریم خرید نفت و یا تحریم بانک مرکزی توسط بریتانیا٬ باعث بالا رفتن قیمت طلا در بازارهای ایران شد. همان‌طور که تحریم فروش هواپیماهای مسافربری و قطعات آن٬ بیش از هر چیزی باعث جان باختن مردم عادی در ایران شده است.</div><div style="text-align: justify;">گرچه این نوع تحریم‌ها شاید در نهایت بتواند باعث بحران کارآمدی در حکومت ـ به دلیل افزایش فقر و نارضایتی مردم ـ شود٬ اما از سویی این پروسه بسیار طولانی خواهد و از طرف دیگر نه تضمینی برای موفقیت آن در تغییر روش حکومت وجود دارد و نه می‌توان با این شکل٬ حکومت را از دست‌یابی به سلاح هسته‌ای محروم کرد.</div><div style="text-align: justify;">هم‌چنان که در سال‌های گذشته نیز با وجود تحریم خرید و فروش قطعات نظامی٬ جمهوری اسلامی موفق شده است به هر شکل ـ ‌معاملات پشت پرده یا بازار سیاه ـ‌ نیازهای خود را تامین کند.</div><div style="text-align: justify;">۵ ـ‌ مخالفان جنگ٬ نیاز دارند با افزایش تلاش‌های خود٬ غرب را به سمت تحریم دیپلماتیک مقام‌های جمهوری اسلامی رهنمون سازند. عدم اجازه سفر به کشورهای غربی ـ مشابه تحریمی که اخیرا سوييس درباره علی‌اکبر صالحی٬ وزیر امورخارجه اعمال کرد ـ‌ و بلوکه کردن حساب‌های رسمی جمهوری اسلامی٬ قطع گام به گام روابط دیپلماتیک با ایران -ـ خارج شدن سفرا از ایران و اخراج سفرای جمهوری اسلامی از کشورهای دیگر ـ و منع هرگونه معامله با شرکت‌های وابسته به دولت جمهوری‌اسلامی و فروش تکنولوژی‌هایی که کاربرد دوگانه برای سرکوب یا سانسور مردم دارد٬ می‌تواند به عنوان گام نخست این تحرکات مطرح شود.</div><div style="text-align: justify;">از سوی دیگر برای مخالفت با جنگ٬ دو نکته نباید به فراموشی سپرده شود: حمله محدود نظامی به تاسیسات نظامی و اقتصادی جمهوری اسلامی٬ گرچه می‌تواند باعث اخلال و کند شدن روند دست‌یابی حکومت به سلاح‌ هسته‌ای شود٬ اما به معنای تغییر رفتار حکومت نیست. هرگونه حمله محدود نظامی٬ از سویی می‌تواند باعث بسته‌تر شدن فضا در داخل و صدور مجوز برای سرکوب بیشتر با استفاده از اعلام شرایط خاص جنگی شود و از سوی دیگر٬ امکان بسیج کردن نیروهای معتقد به جمهوری‌اسلامی را نیز به حکومت خواهد داد.</div><div style="text-align: justify;">از طرف دیگر٬ حملات نظامی گسترده نیز٬ علاوه بر آنکه برای مدت‌ها منطقه را در التهاب فرو خواهد برد٬ تلفات اقتصادی و انسانی سنگینی دارد که تا مدت‌ها سنگینی آن بر دوش ایرانیان احساس خواهد شد. ضمن آنکه حمله نظامی٬ هرگز نمی‌تواند تضمینی برای دست یافتن به دموکراسی در کشوری باشد. نمونه بارز آن لیبی است که با وجود حملات نظامی ناتو٬ هنوز نشانی از دست‌یابی به دموکراسی در آن مشاهده نمی‌شود. افغانستان با گذشت نزدیک به یک دهه از زمان حمله نیروهای ناتو٬ هنوز درگیر جنگ داخلی است و...</div><div style="text-align: justify;">ایران امروز٬ نیاز دارد که به مردم کمک شود تا خود دست به تغییر حکومت بزنند. کشورهای غربی٬ تاکنون هرگز قدمی برای کمک به مردم برنداشته‌اند: نه در زمانی که دست به معامله با جمهوری‌اسلامی زدند و نه زمانی که تحریم‌های اقتصادی‌ای را اعمال کردند که دود آن به چشم مردم رفت.</div><div style="text-align: justify;">فعالان ضدجنگ٬ نیاز دارند به جای درگیر شدن در دعواهای حیدری -ـ نعمتی٬ تلاش کنند تا با رایزنی و فعال شدن در سطح دیپلماتیک٬ غرب را متوجه این نکته سازند که منافع مشترک آنان با مردم ایران در انحلال جمهوری‌اسلامی٬ می‌تواند به سود هر دو جناح باشد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پی‌نوشت:</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">براساس آمار اعلام شده از سوی منابع غربی٬ تلفات انسانی در کشورهایی چون عراق و افغانستان٬ بسیار بالا بوده است. میزان تلفات انسانی در جنگ با عراق را می‌توانید از <u><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Casualties_of_the_Iraq_War" target="_blank">این‌جا</a></u> ببینید. بی‌بی‌سی نیز پیش از این گزارشی درباره تلفات انسانی درعراق٬ منتشر کرده است. (<u><a href="http://news.bbc.co.uk/2/hi/in_depth/629/629/7036068.stm" target="_blank">این‌جا</a></u>) سی‌ان‌ان نیز با رسم نمودارهایی به بررسی تلفات در عراق و افغانستان پرداخته. (<u><a href="http://edition.cnn.com/SPECIALS/war.casualties/index.html" target="_blank">این‌جا</a></u>) این هم گزارشی مجزا از تلفات انسانی جنگ در افغانستان (<u><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Casualties_of_the_Afghan_War" target="_blank">این‌جا</a></u>)</div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-5713147421574249863?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-87122428956269122052011-11-23T04:41:00.001+01:002011-11-23T19:39:50.853+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-pWw6H_iUvHE/TsxroQFhIvI/AAAAAAAAAsk/YNqEZM0ZRLQ/s1600/377624_2437339046708_1048680967_2682032_536906060_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="218" src="http://1.bp.blogspot.com/-pWw6H_iUvHE/TsxroQFhIvI/AAAAAAAAAsk/YNqEZM0ZRLQ/s400/377624_2437339046708_1048680967_2682032_536906060_n.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">وظیفه پلیس توتالیتر کشف جنایت نیست٬ بلکه وظیفه‌اش این است که هرگاه حکومت تصمیم می‌گیرد که دسته و گروه معینی از جمعیت کشور را دستگیر کند٬ حاضر به خدمت باشد. مزیت سیاسی عمده پلیس مخفی توتالیتر٬ این است که تنها آن‌ها مورد اعتماد بالاترین مرجع اقتدار رژیم هستند و می‌دانند که کدام خط سیاسی باید بر کشور تحمیل شود. این قضیه تنها در مورد امور مربوط به عالی‌ترین خط‌مشی‌های سیاسی هم‌چون نابودی کامل یک طبقه یا گروه قومی صدق نمی‌کند٬ بلکه امور مربوط به زندگی روزانه در اوضاع توتالیتر را نیز در بر می‌گیرند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">هانا آرنت/ توتالیتاریسم</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-8712242895626912205?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-47583284643771128622011-11-20T15:02:00.001+01:002011-11-20T15:03:30.245+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-IKPEHNCqYvo/TskIexp3J3I/AAAAAAAAArM/sXM-gFVVJ6E/s1600/302984_2468532466524_1048680967_2696766_405877418_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-IKPEHNCqYvo/TskIexp3J3I/AAAAAAAAArM/sXM-gFVVJ6E/s400/302984_2468532466524_1048680967_2696766_405877418_n.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">اشاره به برهنگی به منزله استعاره‌ای برای حقیقت٬ و تفسیر عریان شدن به منزله نوعی کشف نفس٬ در قرن هجدهم طنین سیاسی جدیدی یافت. در نامه‌های ایرانی مونتسکیو٬ حجاب زنان نمادی است از سرکوب مردم توسط سلسله مراتب جامعه سنتی. در مقابل فقدان حجاب در خیابان‌های پاریس نماد نوع جدیدی از جامعه است که «آزادی و برابری بر آن حاکم‌اند»٬ جامعه‌ای که در آن٬ به تبع این آزادی٬ «همه چیز سخن می‌گوید٬ همه چیز مرئی است٬ همه چیز شنیده می‌شود. باطن نیز خود را با همان روشنی ظاهر نشان می‌دهد». ژا‌ن‌ژاک روسو در گفتار در باب هنرها و علوم «حجاب هم‌شکل و خدعه‌آمیز آداب معاشرت» را که در عصر او باب بود تقبیح می‌کند و می‌گوید «انسان خوب ورزشکاری است که دوست دارد کاملا عریان کشتی بگیرد و همه پیرایه‌هایی که کاربرد قدرت او را فلج می‌سازند تحقیر می‌کند». بنابراین انسان برهنه نه فقط انسان آزادتر و شادمان‌تر بلکه انسان بهتری است. جنبش‌های انقلابی لیبرال که قرن هجدهم را به اوج و پایان رساندند این عقیده را در عمل اجرا کردند: اگر امتیازها و نقش‌های اجتماعی موروثی هم‌چون پرده‌ای کنار کشیده شوند تا آدمیان بتوانند از آزادی بی حد و حصر بهره‌مند شوند و از تمامی قدرت‌ها و نیروهای خود استفاده کنند٬ آن‌گاه آنان خود را صرف خیر و خوبی تمامی آدمیان خواهند کرد.</div><div style="text-align: justify;">تجربه مدرنیته/ مارشال برمن</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://edition.cnn.com/2011/11/19/world/meast/nude-blogger-aliaa-magda-elmahdy/index.html" target="_blank">گفت‌وگوی سی‌ان‌ان با علیا ماجده‌المهدی</a></u></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-4758328464377112862?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-61397796041819100972011-11-19T23:48:00.001+01:002011-11-20T00:03:08.310+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-sYyNYn_Wa_w/Tsg1OEC7YxI/AAAAAAAAArE/1QWGcpyKBdY/s1600/war.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-sYyNYn_Wa_w/Tsg1OEC7YxI/AAAAAAAAArE/1QWGcpyKBdY/s320/war.jpg" width="271" /></a></div><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت: این یادداشت نخستین بار در سایت <u><a href="http://www.sobh-emrooz.com/archives/2075">صبح‌امروز</a></u> منتشر شده است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">جدی‌تر شدن احتمال بروز جنگ و درگیری نظامی میان جمهوری‌اسلامی و بلوک غرب٬ بسیاری از مخالفان و منتقان جمهوری‌اسلامی را به این صرافت انداخته است که به هر نحو ممکن٬ به ابراز مخالفت با درگیری نظامی برخاسته و بعضاً حتی اعلام کنند که در صورت بروز چنین اتفاقی٬ دوشادوش جمهوری‌اسلامی٬ به مقابله با متجاوزان خواهند پرداخت.</div><div style="text-align: justify;">در این میان کم نیستند افراد و گروه‌های سیاسی که از راه‌های آلترناتیو برای پیشگیری از جنگ سخن می‌گویند و در پیش گرفتن چنین راه‌هایی را از سویی برای زنده کردن جنبش دموکراسی‌خواهی مفید می‌دانند و از طرف دیگر آن را عاملی برای جلوگیری از جنگ می‌دانند. آن‌چه که در میان خیل بیانیه‌ها٬ یادداشت‌ها و اظهارنظرها به چشم می‌خورد٬ از سویی پیشنهاد راه حال‌های غیرعملی و از سوی دیگر دمیدن بیشتر بر شیپور جنگ به صورتی ناخواسته است.</div><div style="text-align: justify;">اگر بر این نکته توافق کنیم که در کوتاه مدت٬ امکان وقوع جنگ گسترده کم است و آن‌چه ممکن است رخ دهد حمله محدود نظامی به تاسیسات اتمی است٬ احتمالاً می‌توانیم این‌گونه بیندیشیم که چنین حمله‌ای در &nbsp;شرایط فعلی٬ تنها دودی است در چشم جنبش دموکراسی‌خواهی و شرایط را برای منتقدان داخل ایران٬ سخت‌تر از قبل خواهد کرد.</div><div style="text-align: justify;">نکته‌ای که اما نباید نادیده بماند٬ آن است که گسترش تحریم‌های اقتصادی – و امکان تحریم بانک مرکزی و نفت – به همراه گسترش برنامه‌ هسته‌ای – موشکی جمهوری‌اسلامی٬ که می‌تواند امنیت اسراییل را بیش از پیش در خطر قرار دهد٬ می‌تواند باعث طی شدن همان مسیری باشد که درباره عراق طی شد.</div><div style="text-align: justify;">آن‌چه که کنش‌گران سیاسی این روزها در مخالفت با جنگ انجام می‌دهند٬ اما طی کردن راهی معکوس است: آن‌ها گرچه تلاش می‌کنند تا از سویی خطر جنگ را جدی نشان دهند و از سوی دیگر بر مخالفت خود با آن تاکید ورزند٬ اما در واقع مشغول طی کردن راهی هستند که حامیان جنگ به دنبال آن هستند: آماده کردن افکار عمومی برای پذیرش مقوله‌ای به نام جنگ.</div><div style="text-align: justify;">تجربیات پیشین – و به خصوص نگاهی به جنگ آمریکا علیه عراق – نشان می‌دهد که موج‌های به راه افتاد توسط افکار عمومی علیه جنگ٬ کمتر می‌تواند تاثیری بر تصمیمات سیاست‌مداران بگذارد٬ به خصوص آن‌که آن‌ها با استفاده از مقوله «امنیت ملی» می‌توانند رای‌دهندگان را نسبت به لزوم جنگ٬ قانع کنند.</div><div style="text-align: justify;">آن‌چه که به واقع امروزه برای پیشگیری از جنگ مورد نیاز است٬ تلاش برای فراهم کردن بستری است که جنبش دموکراسی‌خواهی ایرانیان٬ بار دیگر به منصه ظهور برسد. فراموش نکنیم که در دو دهه گذشته٬ تنها زمانی بحث جنگ کم‌رنگ شده است که ایرانیان حضور اجتماعی گسترده‌ای داشتد: چه در دوران اصلاحات و چه در اعتراضات جنبش سبز٬ خطر جنگ کمتر از همیشه بود.</div><div style="text-align: justify;">برای آن‌که جنبش سبز زنده شود اما٬ ارائه دستورات کلی و پیامبرگونه راه چاره نیست: اعتصاب٬ نافرمانی مدنی٬ ایجاد جنبش‌های اجتماعی و … البته سخنانی زیبا هستند٬ اما نبیاد فراموش کنیم که گوش‌ها از این دستورات کلی پُر است. از عاشورای خونین تهران در ابتدای زمستان ۸۸ تا امروز٬ نزدیک به دو سال می‌گذرد. از آن زمان تاکنون٬ جز در روز ۲۵ بهمن و در مقیاسی کمتر در روز اول اسفند٬ جنبش سبز ظهور و بروز اجتماعی خاصی نداشته است. حتی بازداشت مهدی کروبی و میرحسین موسوی – دو رهبر جنبش سبز – نیز عملا هیچ‌گونه انعکاس و بازتاب اجتماعی نداشته است.</div><div style="text-align: justify;">در حالی که هر روز به زمان برگزاری انتخابات مجلس نهم نزدیک می‌شویم٬ گروه‌های سیاسی کمترین برنامه را برای استفاده از چنین موقعیتی دارند: عده‌ای هم‌چون ۳۲ سال گذشته بر موضع تحریم پای می‌فشارند٬ بی آن‌که نگاهی انتقادی به نتایج تحریم‌های گذشته بیندازند٬ گروهی دیگر در هر شرایطی در پی دست یافتن به صندلی‌های پارلمان هستند و اصلاح‌طلبان نیز به نظر می‌رسد که با یکی به نعل و یکی به میخ زدن٬ در پی آن هستند تا راهی برای حضور خود در انتخابات بگشایند.</div><div style="text-align: justify;">اگر مخرج مشترک مطالبات اصلاح‌طلبان برای حضور در انتخابات را سخنان سیدمحمد خاتمی بدانیم٬ باید گفت این درخواست‌ها تاکنون هیچ‌گونه پاسخ مثبتی از سوی حاکمیت دریافت نکرده است. اما هنوز مشخص نیست که اصلاح‌طلبان چگونه می‌خواهند این عدم حضور در این رویداد را به فرصتی برای خود تبدیل کنند. فرصت تبلیغات انتخاباتی از سویی و توجه به این نکته که انتخابات مجلس نهم٬ نخستین انتخاباتی است که بعد از انتخابات مناقشه‌برانگیز خرداد ۸۸ برگزار می‌شود٬ می‌توانست فرصتی گران‌بها باشد برای آن‌که موج جدیدی از اعتراضات آغاز شود. فرصتی که به نظر می‌سد اکنون از دست رفته و در غیاب تمامی این‌ راه‌های جایگزین٬ حامیان جنگ و تحریم٬ اکنون دست بالا را دارند.</div><div style="text-align: justify;">همه آنانی که نگران مردم ایران و هزینه‌های گزاف جنگ هستند٬ نیاز است که طرحی نو دراندازند و تلاش کنند تا به شکلی٬ جنبش سبز را بار دیگر زنده کنند. عدم هرگونه تحرک اجتماعی و سیاسی در کشور٬ خطر جنگ را هر روز بیشتر می‌کند. خطری که برای جنبش دموکراسی‌خواهی ایرانیان٬ تنها ورود به بازی دو سر باخت است.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پی‌نوشت: نگارنده با تحریم‌های اقتصادی و بالطبع آن با جنگ و درگیری نظامی مخالف است. زیرا بر این عقیده است که هر دوی این موارد از سویی باعث فشار بر مردم شده و از سویی دیگر به تحکیم جمهوری‌اسلامی کمک می‌کند. اما راه جلوگیری از جنگ را در صدور بیانیه‌های پرطمطراق و یا نوشتن بیانیه‌های ادبی – فلسفی و توصیه‌های پیامبرانه نمی‌داند. بلکه عمل سیاسی عینی در روی زمین و به دور از تخیل را مناسب‌ترین راه برای جلوگیری از چنین واقعه‌ای می‌داند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پی‌نوشت۲: مقالات و یادداشت‌هایی در همین زمینه:</div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/world/2011/11/111116_l13_hezbollah_al_qaeda.shtml">سیاست در جهان غیر دمکراتیک، کسب و کار آلوده به خون: مجید محمدی</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://mmoeeni14.blogspot.com/2011/11/blog-post_17.html">سلفی‌گری: محمد معینی</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://moghavemat.net/2011/11/17/%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D9%88-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D8%AA%D9%88%D9%84%DB%8C%D8%AF-%D8%AF%D9%88%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%B3%D8%AA%D9%85/">جنگ و بازتولید دوباره ستم</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://dustefarsi.blogspot.com/2011/11/1.html">جنگ و صلح - (۱) خائن کیست</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.rahesabz.net/story/45170/">استراتژی انتخابات آزاد و مساله همسویی با فشار خارجی:&nbsp;فرخ نگهدار</a></u></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-6139779604181910097?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-18954419076859178382011-11-16T19:49:00.001+01:002011-11-16T20:05:11.408+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-y4I1ZgywcqY/TsQJE6Vx2GI/AAAAAAAAApg/4TsUWW1cf9w/s1600/380944_2463128731434_1048680967_2695117_837622019_n.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-y4I1ZgywcqY/TsQJE6Vx2GI/AAAAAAAAApg/4TsUWW1cf9w/s320/380944_2463128731434_1048680967_2695117_837622019_n.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;">روز‌های همبستگی اساسن به نوعی برای آرام کردن وجدان است٬ یا آرام کردن خودمان که بتوانیم حرفی برای گفتن داشته باشیم٬ اگر روزی کسی یا جایی پرسید که برای فلان فرد در بند چه کرده‌اید؟</div><div style="text-align: justify;">از طرفی اما٬ همین روزها است که می‌تواند جلوی فراموشی درباره برخی مسایل را بگیرد. به خصوص اگر٬ قرار باشد بحث یاد کردن از افرادی باشد که در زندان باشند و در تمام مدت بازداشت٬ مظلوم واقع شده‌اند. </div><div style="text-align: justify;">بلاگرها گویا٬ قرار است که همیشه مظلوم باشند. فرقی هم نمی‌کند حسین درخشان باشی که مدت‌ها از تو با عنوان ابوالبلاگر یاد کنند یا حسین رونقی‌ملکی که شبانه روز تلاش کنی برای آن‌که فیلترشکن به دست بقیه برسانی تا بدون مشکل از سد فیلترها بگذرند یا آرش هنرور باشی که با جدیت به کارت مشغول باشی. حتی اگر کوهیار گودرزی باشی و به غیر از وبلاگ‌نویسی٬ فعالیت‌های دیگری هم داشته باشی٬ همین برچسب «بلاگر» بودن گویا٬ کار خودش را می‌کند!</div><div style="text-align: justify;">البته شاید خیلی هم وضع امروز بلاگرها عجیب نباشد. خیل عظیم بازداشت‌شدگان بعد از کودتای ۲۲ خرداد٬ باعث شده تا خیلی‌هار ا فراموش کنیم. فراموش کرده‌ایم افرادی را که روزگار در زندان می‌گذرانند و به خاطر ما٬ و تلاش برای آزادی ما٬ اکنون از نعمت «آزادی» محروم مانده‌اند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">حالا این‌که به همت بعضی دوستان٬ چنین روزی ایجاد شده است٬ شاید فرصت خوبی باشد برای آن‌که کم‌کاری‌های خودمان در این مدت را جبران کنیم. می‌توان به اطلاع‌رسانی درباره وضعیت بلاگرها پرداخت٬ می‌توان کاری کرد که آن‌ها فراموش نشوند و البته باید تلاش کنیم تا توجه هم به وضعیت آن‌ها در زندان جلب شود. باید تلاش کرد برای آن‌که بقیه متوجه شوند هستند افرادی در این مملکت که تنها و تنها به خاطر نوشتن عقاید خود٬ اکنون در حبس هستند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">امروز شاید فرصت خوبی باشد برای همه ما٬ که دوباره آغاز کنیم تلاش برای فراموش نکردن نام رفقای در بند را.<br /><br />- <u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/10/blog-post_17.html">بیانیه درباره روز همبستگی با وبلاگ‌نویسان در بند</a></u></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-1895441907685917838?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-78003126997379852442011-11-16T02:24:00.001+01:002011-11-23T19:40:11.353+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 14px;"></span></span></div><div style="font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 11px; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 11px; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-SvEh91r9Z0g/TsMRWeBpwPI/AAAAAAAAAo8/ZpT-GoAjT_E/s1600/299789_2451947331906_1048680967_2690118_359275656_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="227" src="http://1.bp.blogspot.com/-SvEh91r9Z0g/TsMRWeBpwPI/AAAAAAAAAo8/ZpT-GoAjT_E/s400/299789_2451947331906_1048680967_2690118_359275656_n.jpg" width="400" /></a></span></div><div style="font-family: 'lucida grande', tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 11px; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">نظام سلطانی٬ بر پایه حکومت شخصی استوار است٬ اما انگیزه وفاداری به فرمانروا را نه ایدئولوژی‌ای که در او تجسم یافته یا توسط او بیان می‌شوذد نه رسالتی شخصی و منحصر به فرد٬ و نه هیچ‌گونه ویژگی فرهمندانه پدید نمی‌آورد٬ بلکه آمیزه‌ای از ترس و پاداش‌هایی که به هم‌دستانش می‌دهد وفاداری آنان را بر می‌انگیزد. فرمانروا قدرت‌اش را بدون مانع اعمال می‌کند٬ به دل‌خواه خود و مهم‌تر از همه بی‌آن‌که یا هیچ‌گونه تعهدی به یک ایدئولوژی یا نظامی ارزشی مانع او شود. هنجارهای الزام‌آور و روابط مدیریت دائما با تصمیم‌های شخصی خودسرانه فرمانروا که احساس نمی‌کند مجبور به توجیه ایدئولوژیکی آن‌هاست٬ تضعیف می‌شوند. در نتیجه فساد در همه سطوح جامعه رایج است. کارکنان اداریِ چنین فرمانروایی را دستگاهی با رده‌های شغلی مشخص٬ مانند یک ارتش یا دستگاه اداری بوروکراتیک٬ که بر پایه معیارهای کم و بیش عام استخدام شده‌اند تشکیل نمی‌دهد٬ بلکه عمدتا از افرادی تشکیل می‌شوند که فرمانروا مستقیما انتخاب کرده است. در میان آن‌ها ما اغلب اعضای خانواده او٬ دوستان٬ هم‌دستان یا افرادی را که مستقیما در استفاده از خشونت برای حفظ نظام دخالت دارند می‌یابیم. موقعیت آن‌ها از اطاعت صرفا شخصی از فرمانروا ناشی می‌شود٬ و موقعیت اقتدارشان در جامعه صرفا از این رابطه سرچشمه می‌گیرد. فرمانروا و هم‌دستانش نماینده هیچ طبقه یا منافع گروهی نیستند. اگرچه این‌گونه نظام‌ها ممکن است از بسیاری جهات مدرن باشند٬ آن‌چه آن‌ها را مشخص می‌کند ضعف مشروعیت سنتی و عقلانی - قانونی نداشتن توجیه ایدئولوژیکی است.</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="color: #333333;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">نظام‌های سلطانی: خوان لینز٬ هوشنگ شهابی/ ترجمه: منوچهر صبوری</span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-7800312699737985244?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-6618156166630278582011-11-04T15:25:00.001+01:002011-11-04T16:21:08.805+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2011/11/111103_l13_student_activists_iran.shtml">فعالان دانشجویی، هدف سنگین‌ترین احکام دستگاه قضایی ایران - بهمن دارالشفایی&nbsp;</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">برخورد نظام جمهوری اسلامی ایران با فعالان دانشجویی موثر، شدیدتر از دیگر گروه ها بوده است</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2011/11/111031_l21_rajaishahr_prison_iran.shtml">زندان رجایی‌شهر: "آلودگی و درد" - نیکی محجوب</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">احمد زیدآبادی:&nbsp;زندان سال ۷۹ و زندان ۵۹ که مسعود خان بهنود آنرا توصیف کرده نسبت به زندان این دوره فقط یک «پیک نیک» بود</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2011/11/111102_l39_ahmadinejad_intelligence_government.shtml">احمدی نژاد چه پرونده هایی از مسئولان حکومتی دارد؟ - حسین باستانی</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">نمی‌توان گفت فردی که تعدادی پرونده زیر بغل دارد و جسارت دارد باید تا اتمام دوره‌اش صبر کنیم</span></div><br /><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2011/10/111026_l39_khamenei_constraints_leader_motahari.shtml">تئوری محذوریت آیت الله خامنه‌ای - حسین باستانی</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">فهمیدن نظرات مقام رهبری معظم انقلاب کار ساده‌ای نیست و باید از طریق قراین و سخنان از اصل نظراتشان مطلع شد</span></div><br /><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.roozonline.com/persian/honarerooz/honare-rooz-2-item/archive/2011/november/02/article/-fc3e938747.html">داستانی منتشرنشده از ابراهیم گلستان</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">من فرزند دوم پدرم بودم. روزنامه اش فرزند اول او بود</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.roozonline.com/persian/honarerooz/honare-rooz-2-item/archive/2011/november/02/article/-d0c4b17aa0.html">رقص و سدهای سیاسی و اجتماعی - مینا خانی</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">نیچه در رسالهٔ دکترایش رقص را بر‌ترین هنر‌ها خواند. او می‌گوید «رقص پدیداری تن آزاد است»</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://greenfeminist.wordpress.com/2011/11/03/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A7%D9%86%DA%AF%D8%B4%D8%AA%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AF%D8%A7%D8%AE%D9%84-%D9%85%D9%82%D8%B9%D8%AF-%D8%B1%D9%81%D8%AA/">درباره انگشتی که داخل مقعد رفت - علی عبدی</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">حرفِ آخر را همین اول بزنم. من رفتار بازیکنان پرسپولیس را غیراخلاقی نمی دانم.&nbsp;</span></div><br /><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2011/10/111025_l10_ag_iran_libya.shtml">نگاهی دیگر: لیبیائیزه کردن ایران؟ - اکبر گنجی</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">در خصوص ایران به نظر می رسد که مقدمات طرح نهایی یکی یکی طی سال های مدید در حال آماده شدن بوده و هست</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://news.gooya.com/politics/archives/2011/11/130629.php">لیبیایی کردن ایران؟ - بیژن حکمت</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">تنها با تکیه به ناشیانه بودن طرح، در تبرئه جمهوری اسلامی عجله نکنیم و پیش از قضاوت، منتظر روشن‌تر شدن ابعاد این اتهام باشیم</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/archive/2011/november/02/article/-1534ae9b49.html">خانم کلینتون! ما کمک می‌خواهیم - ابراهیم نبوی</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">جنبش سبز ایران، و جنبش سکولار ایران بطور جدی به حمایت جهان و بخصوص دولت ایالات متحده آمریکا نیازمند است</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://news.gooya.com/politics/archives/2011/11/130644.php">گوش‌هايتان که نمی‌شنوند؛ چشم‌هايتان را باز کنيد - سلمان سیما</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">هر کس که خواهان حمايت قدرت‌های خارجی از مردم شد و هر کس که خواهان دخالت انسان‌دوستانه و بشردوستانه قدرت‌ها شد لزومأ طرفدار حمله نظامی به ايران نيست</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://www.kaleme.com/1390/08/11/klm-79024/">گفت‌وگو با محسن میردامادی درباره اشغال سفارت آمریکا در ۱۳ آبان سال ۵۸</a></u></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">در نتیجه آن افشاگری ها در آن زمان شخصیتی همچون مرحوم مهندس بازرگان که موافق و مخالف به دیانت، صداقت، ملی بودن و متعهد بودنش در قبال منافع کشور اذعان داشته و دارند، و برخی از دوستان ایشان، لطماتی خوردند که به هیچ وجه استحقاق آنرا نداشتند و ظلمی ناروا در حق آنها روا داشته شد</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-661815616663027858?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-55776696297943713902011-11-02T16:38:00.003+01:002011-11-02T16:38:49.823+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-__1sRSGAb7E/TrFifEN_duI/AAAAAAAAAnw/ColazHZ8PcQ/s1600/39.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://2.bp.blogspot.com/-__1sRSGAb7E/TrFifEN_duI/AAAAAAAAAnw/ColazHZ8PcQ/s400/39.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">۱- یک انگشت٬ جامعه به شدت «متظاهر» اخلاق‌مدار ایرانی را بار دیگر آشفته کرده است. اخلاق‌مداران در حالی که نهایت تلاش خود را برای پخش هر چه بیشتر عکس و فیلم‌های این مساله می‌کنند٬ در مذمت آن‌ سخن‌ها بر زبان می‌رانند و از سست شدن پایه‌های اخلاق در جامعه سخن می‌گویند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">نکته جالب آن است که آن‌چه توسط محمد نصرتی و شیث رضایی انجام شده٬ شوخی متداولی است که سال‌هاست در دانشگاه‌ها و محافل دوستانه٬ رواج دارد. بسیاری از اخلاق‌مداران ما٬ در خلوت خود چه بسا بارها این شوخی را با دوستان خود انجام داده‌اند. اکنون آن‌چه که آن‌ها را بیش از هر چیز به واکنش وا داشته است٬ عریان شدن قسمتی از خودشان در مقابل افکار عمومی است: اگر این «شوخی جنسی» پیش از این در محیط‌های خاص و به دور از چشم دیگران انجام می‌شد٬ اکنون قدرت رسانه٬ آن را به میان عموم آورده است: پس اکنون وقت آن است که موضعی سفت و سخت در برابر این مساله بگیریم و آن را محکوم کنیم. رسانه وارد خلوت ما شده و باید در مقابل آن واکنش نشان دهیم: به مصداق همان دزدی که در حال فرار فریاد می‌زد: آی دزد!</div><div style="text-align: justify;">۲- در احادیث دینی٬ گفته می‌شود: الناس علی دین ملوکهم! بیایید مروری بر اتفاقات این چند روز داشته باشیم:‌به غیر از واکنش عجیب صدا و سیما - به عنوان فراگیرترین رسانه ایرانی در بخش‌های مختلف خبری و همچنین یکی از پربیننده‌ترین برنامه‌های خود٬ آن چه ما کردیم چه بوده؟ در کوتاه‌ترین زمان ممکن٬ انواع فیلم‌ها و عکس‌ها را از این حادثه تهیه کرده‌ایم٬ آن را در شبکه‌های اجتماعی - فیس‌بوک٬ گوگل پلاس٬ بالاترین٬ فرندفید و ... به اشتراک گذاشته‌ایم و در مذمت این حرکت سخن گفته‌ایم. برخی دیگر گامی جلوتر برداشته‌اند و خواستار مجازات این دو بازیکن شدند. فشار شبکه‌های اجتماعی آن‌قدر زیاد شد که در برنامه «نود» مجری و کارشناس برنامه چندین و چند بار به انتشار و اعتراض گسترده به این موضوع در شبکه‌های اجتماعی اشاره کردند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">اکنون با گذشت چند روز٬ کم‌کم موعد مجازات فرا می‌رسد: جریمهمالی٬ محرومیت از حضور در محافل ورزشی و حتا احتمال شلاق خوردن.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">سیکل معیوب اپوزیسیون - حاکمیت تکرار می‌شود: اپوزیسیون نهایت تلاش خود را برای محکومیت این حرکت و مجازات خاطیان انجام می‌دهد٬ حاکمیت وارد صحنه می‌شود و از مجازات احتمالی این دو سخن می‌گوید٬ اپوزیسیون به مجازات اعتراض می کند! جالب است٬ نه؟ ما درخواست می‌کنیم که طرف نابود شود٬ وقتی نابود شد٬ سازها را کوک می‌کنیم تا برای نابودی٬ مرثیه سر دهیم.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۳- تقریبن هم‌زمان با این اتفاق٬ دعوایی بین دو بازیکن تیم استقلال٬ رخ داد. دعوای میان یک «مسلمان» و یک «مسیحی» رخ داد و بازیکن مسلمان٬ توهین‌هایی نژادپرستانه نثار بازیکن مسیحی کرد. اما هیچ‌کس به این موضوع توجه نکرد. راستی٬ چرا؟</div><div style="text-align: justify;">نکته آن است که سکس و مسایل جنسی آن‌قدر با ذهن یک ایرانی گره خورده است که هر نوع اشاره به بحث سکس٬ و یا مسایل سکسی٬ می‌تواند خیل عظیمی از مردم را به خود مشغول کند. دراین چند روز بسیار از زهرا امیرابراهیمی نام برده شد است: کم نبودند افرادی که آهنگی که همان زمان درباره شکستن سی‌دی فیلم امیرابراهیمی بود را پخش می‌کردند و در مذمت دیدن این فیلم داد سخن سر می‌دادند٬ اما خود توزیع کننده/مصرف کننده اصلی همین فیلم بودند که متعلق به حوزه خصوصی یک فرد بود.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">مشکل‌آن است که مشکل تنانگی هنوز در میان ما حل نشده است. انگشت نصرتی یا شیث٬ کدام قاعده اخلاقی جامعه را به هم زد؟ فیلم امیرابراهیمی چه طور؟ آیا غیر از این است که همه ما همانند امیرابراهیمی٬ سکس داریم؟ آیا حرکاتی غیر از او انجام می‌دهیم؟&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۴- فرض بگیریم که حرکت شیث و نصرتی اخلاق عمومی را جریحه‌دار کرده است. اما کدام اخلاق عمومی؟ مسعود بهنود٬ زمانی یادداشتی برای نشریه دانشجویی که من سردبیر آن بودم٬ درباره دوم خرداد نوشته بود و آن واقعه را این‌گونه توصیف کرده بود: «دوم خرداد دامن‌ها را بالا زد و زیرش معلوم شد!» انگشت شیث و نصرتی هم اتفاقن کارکردی مشابه داشت. یک شوخی طبیعی٬ در واقع تلنگری بود به جامعه‌ای که شنیدن اخبار تجاوز٬ قتل٬ اسیدپاشی٬ پخش فیلم و عکس خصوصی و ... جز مسایل عادی روزمره آن شده است. همان جامعه‌ای که تجاوز به یک دختر را به پوشش نامناسب او ربط می‌دهد٬ اکنون از این انگشت آشفته شده است. این پارادوکس را چگونه باید حل کرد؟</div><div style="text-align: justify;">چند نفر از همین افرادی که این‌گونه از حرکت این دو بازیکن فریاد وا اخلاقا سر داده‌اند٬ در خیابان به دختری متلک انداخته‌اند٬ چند بار در ماشین نهایت تلاش خود را کرده‌اند تا با لمس اندام یک دختر ارضا شوند و چند بار دختری را تنها به دلیل داشتن رابطه جنسی با دوست پسر خود - و چه بسا خود آن‌ها - «جنده» نام نهاده‌اند؟ چرا این کارها بد نیست٬ اما کار شیث و نصرتی اخلاق عمومی را جریحه‌دار کرده است؟ آیا غیر از این است که ما معتقدیم که پنهان‌کاری٬ می‌تواند از قبح و زشتی یک عمل بکاهد؟ اگر شیث و نصرتی٬ همین کار را بارها در خلوت با هم بکنند٬ هیچ‌کس معترض آن‌ها نخواهد شد. همان‌طور که هیچ‌کس معترض پسری نخواهد شد که هرگونه که مایل باشد با دختران هم‌بستر می‌شود. فقط نکته این است که باید سکوت کرد: سکوت٬ هم‌چون آتشی است که هر گناهی را از میان می‌‌برد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۵- ما ایرانیان ملت صفر و صدی هستیم: دوست داریم قهرمان ورزشی ما٬ در‌آن واحد هم قهرمان اخلاق باشد٬ هم استاد ادبیات و ... تمایل به آن داریم که مدام بار اضافی به آنانی که به آن‌ها علاقه داریم٬ تحمیل کنیم. فراموش می‌کنیم که محمد نصرتی و شیث رضایی دو جوان هستند مثل همه ما٬ و تفریحات‌شان هم اساسن تفاوت چندانی با تفریحات و شوخی ما ندارد٬ نه استاد اخلاق هستند و نه هیچ چیز دیگری: آنان جوانانی هستند که به علت شغل خود٬ بیش از دیگران در معرض دید اجتماع هستند٬ همین و تمام!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">در همین زمینه:&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.goal.com/iran/news/1825/%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86/2011/11/01/2737722/%DB%8C%D8%A7%D8%AF%D8%AF%D8%A7%D8%B4%D8%AA-%D9%BE%DA%98%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%A7%D9%87%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D8%B2-%D8%B4%DB%8C%D8%AB-%D8%B1%D8%B6%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%D8%B2%D9%87%D8%B1%D8%A7-%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%B1%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D8%AF%D8%A7%D9%85">پژمان راهبر:&nbsp;از شیث رضایی تا زهرا امیرابراهیمی / کدام اخلاق وکدام آرمانشهر؟</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://xn--%20%20%20%20-qmpdaj0bl2h3am0cfie05bla1bmu392a/%20%D9%85%D8%A7%DB%8C%DB%8C%D9%85%20%DA%A9%D9%87%20%D8%B4%DB%8C%D8%AB%20%D9%88%20%D9%86%D8%B5%D8%B1%D8%AA%DB%8C%20%D9%85%DB%8C%20%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C%D9%85">علی مغانی:&nbsp;انگشت اشاره و مشت هشدار/ ماییم که شیث و نصرتی می سازیم</a></u></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-5577669629794371390?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-14709339085125707482011-10-31T08:14:00.001+01:002011-10-31T08:14:12.251+01:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-PMEDyZ9QoD0/Tq5GCvutuEI/AAAAAAAAAnU/yoDfUSgz-eo/s1600/o-the-adventures-of-tintin-poster.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="318" src="http://2.bp.blogspot.com/-PMEDyZ9QoD0/Tq5GCvutuEI/AAAAAAAAAnU/yoDfUSgz-eo/s400/o-the-adventures-of-tintin-poster.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">خیلی از آن‌هایی که سال‌های نخست کودکی‌شان با تن‌تن گذشت و عشق و علاقه‌شان به تن‌تن تا سال‌ها بعد ادامه یافت٬ شنیدن خبر ساخت فیلی توسط استیون اسپیلبرگ٬ احتمالن خبری خوشحال کننده بود. اسپیلبرگ کارنامه قابل اعتنایی دارد که نشان می‌دهد وی &nbsp;هم قدرت فیلم‌سازی بسیار بالایی و هم راه استفاده از تکنولوژی‌های روز در فیلم‌ها را می‌داند٬ به نحوی که توی ذوق بیننده نخورد. تصور کارگردانی اسپیلبرگ از کمیک‌استریپ‌های تن‌تن٬ حداقل برای من خبری خوشایند بود.</div><div style="text-align: justify;">در نخستین روز اکران تن‌تن در فرانسه٬ این فرصت را یافتم که به تماشای این فیلم بروم. به نظرم چند نکته وجود داشت که شاید ارزش اشاره کردن را داشته باشد - البته این نگاه یک تماشاگر سینماست و نه بیشتر.</div><div style="text-align: justify;">۱- اولین نکته٬ جلوه‌های ویژه آن‌چنانی فیلم است. تکنولوزی استفاده شده برای ساخت این فیلم٬ آن‌قدر شکفت‌انگیز و مسحور کننده است که پیش و بیش از هر چیزی توجه بیننده را به خود جلب می‌کند. گرچه شاید بتوان اشکالاتی هم به اسپیلبرگ وارد کرد٬ اما منِ بیننده در اولین باری که این فیلم را دیدم٬ تنها مجذوب شدم. گویا برای ساخت فیلم از تکنیک «Motion capture»&nbsp;استفاده شده٬ همان تکنیکی که برای ساخت‌ «آواتار» هم مورد استفاده جیمز کامرون قرار گرفته بود.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۲- اسپیلبرگ از آن‌جایی که عقیده داشته هر داستان تن‌تن در نهایت برای ساخت فیلمی ۲۵ دقیقه‌ای مناسب است٬ سه قصه را با هم مخلوط کرده است. البته این مساله باعث سکته آن‌چنانی در روند فیلم نشده٬ اما به نظرم رسید که کمی سردرگمی &nbsp;در کارگردان وجود دارد و همین حس به بیننده نیز منتقل می‌شود. به زبان سینمایی‌تر٬ به نظرم این مخلوط کردن سه داستان با هم٬ فرصت شخصیت‌پردازی را از کارگردان گرفته است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۳- عدم حضور بعضی شخصیت‌ها در فیلم - مثل پروفسور تورنسل - کاملن مشهود است. همین‌طور تغییراتی که در کاراکتر کاپیتان هادوک به وجود آمده. شاید بتوان گفت که عدم حضور پرفسور توجیهی دارد و ا از قسمت‌های آینده وارد فیلم می‌شود٬ اما هر چه فکر کردم دلیل تغییر کاپیتان هادوک را متوجه نشدم.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۴- «ماجراهای تن‌تن: راز اسب شاخدار» البته فیلم خوبی است٬ اما حداقل برای من به عنوان خواننده ثابت مجموعه کتاب‌های تن‌تن٬ «فیلمِ من» نبود. من‌ِ خواننده تن‌تن٬ با شخصیتی که اسپلیبرگ خلق کرده و داستانی که نقل کرده٬ فاصله‌ای را احساس می‌کدم. فاصله‌ای که هرگز در مجموعه کتاب‌ها وجود نداشت.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">شاید این اشکال به ما بر می‌گردد و البته خصوصیات نسل جدیدی که تماشای فیلم را به مطالعه ترجیح می‌دهند. شاید!</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">در همین‌باره - برخی اطلاعات این نوشته از لینک‌های زیر اخذ شده:</div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://www.imdb.com/title/tt0983193/">IMDB:&nbsp;The Adventures of Tintin</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15489725,00.html">ماجراهای تن‌تن، قهرمان کاکل‌به‌سر به روایت اسپیلبرگ</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.khabaronline.ir/detail/179652/%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%88%D9%86-%D8%A7%D8%B3%D9%BE%DB%8C%D9%84%D8%A8%D8%B1%DA%AF-/%D8%B3%DB%8C%D9%86%D9%85%D8%A7/%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF">اولین واکنش‌ها به «راز اسب شاخدار» / اسپیلبرگ قصه‌‌ تن تن را خراب کرده است</a></u></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://3.gvt0.com/vi/DW6TkX1YOK8/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DW6TkX1YOK8&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/DW6TkX1YOK8&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div>-&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-1470933908512570748?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-1632135134614396472011-10-28T11:34:00.002+02:002011-10-28T11:34:44.870+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">وقوع انقلاب در کشورهای عربی و رهایی آن‌ها از یوغ استبداد٬ خوشحالی آزادی‌خواهان در بسیاری از نقاط دنیا را باعث شده است. گرچه هر چندی اخباری درباره تهدید و تحدید آزادی‌ در این کشورها به گوش می‌رسد. بحث‌ام امروز اما در این زمینه‌ها نیست. فقط به بهانه انتشار یک عکس از دوران انتخابات تونس٬ به یاد عکس‌های دوران انقلاب ۵۷ افتادم... مار گزیده از ریسمان سیاه و سفید می‌ترسد!</div><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-R-uL4FX2Rds/Tqp2yaz7zyI/AAAAAAAAAmo/77OdNEGTo-o/s1600/309553_291055164252838_100000450704020_1075687_1543903506_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="212" src="http://1.bp.blogspot.com/-R-uL4FX2Rds/Tqp2yaz7zyI/AAAAAAAAAmo/77OdNEGTo-o/s320/309553_291055164252838_100000450704020_1075687_1543903506_n.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">زنان در اولین انتخابات ازاد تونس</td></tr></tbody></table><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-UU2d_ngEPiQ/Tqp25kzR0KI/AAAAAAAAAmw/WdXvneOIWXw/s1600/images.jpeg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="239" src="http://4.bp.blogspot.com/-UU2d_ngEPiQ/Tqp25kzR0KI/AAAAAAAAAmw/WdXvneOIWXw/s320/images.jpeg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">حضور زنان در تظاهرات علیه رژیم پهلوی</td></tr></tbody></table><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-163213513461439647?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-15291492824126591872011-10-27T10:18:00.002+02:002011-10-29T06:23:49.503+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-XPJ2An3VHfE/TqkTuU2JOFI/AAAAAAAAAmg/fLSWG9Vs1nY/s1600/French_language.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-XPJ2An3VHfE/TqkTuU2JOFI/AAAAAAAAAmg/fLSWG9Vs1nY/s320/French_language.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13px; font-weight: bold; line-height: 18px;">در <u><a href="http://arashbahmani61.blogspot.com/2011/09/allez-vous-faire-voir-avec-votre-langue.html">قسمت اول این نوشته</a></u>&nbsp;</span><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>درباره دو مصدر اصلی زبان فرانسه نوشتم و تلفط عجیب و غریب آن‌ها. این‌بار می‌خواهم به سراغ اعداد فرانسه بروم.&nbsp;</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>اساسن نحوه شمارش اعداد در فرانسه٬ از جمله مهم‌ترین دلیل اثبات حماقت دوستان و عزیزان فرانسوی ماست. اعداد یک تا ده در فرانسه٬ این‌گونه تلفظ می‌شوند:</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>۱- un/une (دو برابرنهاده مقابل یک به دلیل مذکر/مونث بودن همه چیز در زبان فرانسه است) : اَن/اون</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>۲- deux:‌ دو</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>۳- trois: تِقوآ</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>۴- quatre: کَتق</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>۵- cinq: سَنک</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>۶- six: سیس</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>۷- sept: سِت</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>۸- huit: ویت</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>۹- neuf: نُف</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>۱۰- dix: دیس</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>دوستان برای آن‌که خریت را به اتمام برسانند٬ یازده را اُنز (onze)٬ دوازده را دُوز (douze)٬ سیزده را تخقز - تلفط چیزی بین خ و ق است - (treize)٬ چهارده را کَتُقز (quatorze)٬ پانزده را کَنز (quinze) و شانزده را سِز (seize) می‌خوانند. از هفده به بعد است که به یاد قاعده می‌افتند و از ترکیب «ده+عدد» استفاده می‌کنند.&nbsp;</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>هفده: دی‌سِت (dix-sept)٬ هجده: دیزویت (dix-huit)٬ نوزده: دیزنُف (dix-neuf)</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>به بیست که می‌رسیم٬ قاعدتن کلمه عوض می‌شود. بیست در زبان فرانسه می‌شود وَن (vingt). البته این هنوز سوال است که چطور آن کلمه را «وَن» تلفظ می‌کنند. به هر حال٬ از همین لحظه استثناها هم آغاز می‌شود. تمامی اعدادی که به یک ختم می‌شوند (۲۱ و ۳۱ و ۴۱ و ...)این‌گونه نوشته می شوند: &nbsp;ونت‌اِاَن: vingt et un. یعنی یک (et) اضافه آن وسط قرار دارد.&nbsp;</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>اگر دقت کرده باشید٬ فرانسوی‌ها اعداد هفده تا نوزده را به شکل ده-هفت می‌نوشتند. این شاهکار در مراحل بعدی تکمیل می‌شود! به شصت در زبان فرانسه می‌گویند: سوآسانت (soixante). بعد این دوستان٬ به هفتاد می‌گویند: شصت - ده. یعنی اگر کسی بخواهد در زبان فرانسه بگوید ۷۹ باید بگوید: شصت - نه - ده! (soixante dix neuf)</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>قصه هشتاد و نود اما بسیار زیباتر است. هشتاد در زبان فرانسه می‌شود : چهار-بیست! (quatre - vingt). قاعده نود هم دقیقن مشابه قاعده هفتاد است. مثلن اگر بخواهیم بگوییم ۹۲ باید گفت: چهار-بیست- دوازده!: کتقُ وَن دُوز (quatre - vingt douze)</b></span></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b><br /></b></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 18px;"><b>* عنوان متن٬ ترجمه‌ای است از عبارت «خاک بر سرتون با این زبونتون!» که دوستانی در یک صفحه مربوط به یادگیری زبان فرانسه٬ در اختیارم گذاشتند. درست و غلطی‌اش بر عهده دوستان!</b></span></span><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: Arial, Tahoma, Helvetica, FreeSans, sans-serif; font-size: 13px; font-weight: bold; line-height: 18px;">&nbsp;</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-1529149282412659187?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-50239964674274390992011-10-26T13:18:00.001+02:002011-10-26T13:19:05.305+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-fQVGhFfxbO0/TqfsldttX7I/AAAAAAAAAmU/9Yx6p6nk09g/s1600/7178874bdf97656788580da07038a8df-200x241.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/-fQVGhFfxbO0/TqfsldttX7I/AAAAAAAAAmU/9Yx6p6nk09g/s1600/7178874bdf97656788580da07038a8df-200x241.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت: پیش از شروع هر بحثی٬ و با وجود همه انتقادها نسبت به سیاست‌های جرس و رسا٬ تصور می‌کنم در مجموع حضور و وجود این دو رسانه٬ حتمن و بلاشک بهتر از نبودن‌شان است. امیدوارم همه افرادی که این امکان را دارند٬ به این دو رسانه کمک کنند. گرچه این کمک‌ها نمی‌تواند کمک شایانی به حل مشکلات کند.&nbsp;</div><div style="text-align: center;">---------------</div><div style="text-align: justify;">۱- انتشار دو خبر پیاپی از تعطیلی احتمالی تلویزیون رسا (تلویزیون جنبش سبز) و سایت جرس (که در بحبوحه جنبش سبز &nbsp;و از سوی برخی سیاست‌ورزان قدیمی تاسیس شد)٬ خبر از آغاز روزهای بد برای رسانه‌های نزدیک به جنبش سبز می‌دهد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">اعلام این تعطیلی قریب‌الوقوع٬ به نظرم بیش از هر چیز نشان از ضعف مدیریت رسانه‌ای در جنبش سبز دارد. سایت جرس٬ تا مدت‌ها به عنوان یکی از ویترین‌های اصلی جنبش سبز مطرح بوده است. تلویزیون رسا نیز بلاشک ویترین اصلی جنبش سبز است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">دست‌اندرکاران این دو رسانه٬ همه - به تقریب - از افرادی بودند که در زمان حضور در ایران٬ در لایه‌های نزدیک به قدرت بودند. این مساله باعث آن شده بود که بسیاری از فعالیت‌های آنان قاعدتن از رانت‌هایی برخوردار باشد. نخستین حضور به تمام معنی در بخش خصوصی - بدون استفاده از هرگونه رانت و کمک و ... - این افراد٬اکنون به تمام معنی شکست خورده است. این به نظرم نشان دهنده آن است که مدیران این رسانه‌ها٬ هنوز آشنایی لازم با مقتضیات مدیریت در بخش خصوصی را ندارد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۲- نکته دوم آن است که این رسانه‌ها صراحتن اعلام کرده‌اند از هرگونه کمک خارجی پرهیز دارند. سایت جرس در بند دوم قسمت «درباره ما»‌ سایت نوشته است: «جنبش راه سبز، اگر چه از تمام ظرفیتهای مجامع &nbsp;بین المللی و نهادهای مدنی برای دفاع از حقوق ایرانیان استفاده می کند، اما استقلال ایران را سرلوحه کار خود می داند. این شبکه به لحاظ مالی متکی بر هدایای هموطنان است و مطلقا در هیچ مرحله ای از کمکهای مالی دول خارجی &nbsp;استفاده نخواهد کرد.»</div><div style="text-align: justify;">این قضیه اما تا چه حد با واقعیات هم‌خوانی دارد؟ آیا با توجه به هزینه‌های کمرشکن کار رسانه‌ای٬ این‌کار قابل قبول است؟ مشخص است که این کار تنها زمانی امکان‌پذیر است که این مجموعه رسانه‌ای - یا هر مجموعه‌ای - دارای اسپانسر /اسپانسرهایی قوی باشد که بتواند/بتوانند هزینه‌های کمرشکن کار رسانه‌ای را تامین کنند. این‌گونه به نظر می‌رسد که جرس و رسا٬ دارای چنین امکانی نبوده‌اند که اکنون مجبور به درخواست از مردم برای تامین هزینه‌های خود شده‌اند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">از سوی دیگر٬ درخواست کمک از سوی مردم٬ اساسن نمی‌تواند راه حل مناسبی برای حل این بحران باشد. هزینه ماهانه سایتی هم‌چون جرس در حداقلی‌ترین شکل آن٬ حداقل ماهی ده هزار دلار خواهد بود. دست‌اندرکاران جرس٬ اگر به دنبال اسپانسر مناسبی نباشند٬ به طور حتم قادر به ادامه کار خود نخواهند بود.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">درباره تلویزیون رسا نیز این مساله به طریق اولی وجود دارد. رسا٬ بی‌شک هزینه‌ای بسیار بیشتر از یک سایت خبری دارد. از سویی دیگر٬ شرایط رسا٬ شرایطی ویژه‌تر است. رسا در واقع ویترین اصلی جنبش سبز است. اما چرا این شبکه تلویزیونی نتوانست به مخاطبی در خور نام و عنوان خود برسد؟</div><div style="text-align: justify;">به نظر می‌رسد که این مساله را باید در شکل راه‌اندازی٬ ابهام در مدیریت و مشخص نبودن مدیر/مدیران و عدم استفاده از نیروهای متخصص و حرفه‌ای دانست. از سوی دیگر برنامه‌های تولید شده در رسا٬ بلاشک٬ تنها قشر خاصی از مخاطبان را مدنظر قرار دارد. قشری که با مسامحت می‌توان آن‌ها را «طبقه متوسط مذهبی» نامید. از سوی دیگر این شبکه تلویزیونی٬ از نکته‌ای بسیار اساسی غفلت کرده و آن احترام به سبک‌های مختلف زندگی است. شکی نیست که جوانان در جنبش سبز نقش بسیار زیادی داشته‌اند٬ اما نباید فراموش کرد که برای این جوانان آزادی در انتخاب سبک زندگی٬ اهمیتی به سزا دارد. نوع برنامه‌های تولید شده در رسا٬ در واقع کمترین اهمیتی را به این مساله نمی‌دهد. نقد برنامه‌های تولید شده در رسا البته فرصتی دیگر &nbsp;و مفصل‌تر را می‌طلبد که باید با تحلیل محتوای برنامه‌ها به آن دست زد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">رسا برای آن‌که بتواند رو به جلو حرکت کند٬ چاره‌ای ندارد جز آن‌که تغییراتی در شیوه ارتباط با مخاطبان خود پیدا کند. اگر مدیران رسا تمایل نداشته باشند که به هیچ وجه از بودجه‌های خارجی استفاده کنند٬ راهی ندارند جز آن‌که این تلویزیون را به شکل سهامی عام اداره کنند. برای مثال می‌توان ۴۹ درصد سهام این مجموعه را به متقاضیان واگذار کرد. ورود بخش خصوصی از سویی باعث این می‌شود که خون تازه‌ای در رگ‌های این تلویزیون دمیده شود٬ از سویی مدیران این مجموعه می‌توانند با نقطه نظرات جمعی از مخاطبان به شکل بی‌واسطه‌تری آشنا شوند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">به امید آن‌که نه رسا و نه جرس٬ و نه هیچ رسانه دیگری تعطیل شوند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">در همین زمینه:</div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://www.rahesabz.net/about/">بخش «درباره ما» سایت جرس</a></u></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.rahesabz.net/story/44140/">بانگ رسای جرس برای همیاری:&nbsp;جرس در آستانه خاموشی</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://www.rahesabz.net/story/44215/">محمدجواد اکبرین:‌ جرس «بايد» بماند</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://www.rahesabz.net/story/44266/">حسین هادوی:‌ رثای جرس یا جرس رسا؟!</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://www.rahesabz.net/story/44064/">فرشاد توماج:‌&nbsp;یک یک ما در کنار رسا</a></u></div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://www.khodnevis.org/persian/permalink/15108.html">نیک‌آهنگ کوثر:‌فریاد «جرس» را بشنوید</a></u></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-5023996467427439099?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-35568836591526214602011-10-24T09:49:00.001+02:002011-10-24T09:49:52.998+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-VKjHXe0eZ3Y/TqUYgL-_daI/AAAAAAAAAmM/ZCQDlpLYwCI/s1600/2009_6_29_img633818794975468750.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="206" src="http://1.bp.blogspot.com/-VKjHXe0eZ3Y/TqUYgL-_daI/AAAAAAAAAmM/ZCQDlpLYwCI/s400/2009_6_29_img633818794975468750.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">وب‌سایت جرس چند روز پیش بیانیه‌ای را منتشر کرد از گروهی با نام «&nbsp;پویش راه سبزدانش آموختگان و دانشجویان ایرانی» (پرسا)&nbsp;<u><a href="http://www.rahesabz.net/story/44188/">منتشر کرد</a></u> که در آن این گروه٬ خبر از آن داد که دست به «تحریم فعال» انتخابات پیش رو خواهد زد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">این گروه در قسمتی از بیانیه خود نیز آورده است: «عدم شرکت در انتخابات آتی، باهدف سلب مشروعیت از حاکمیت صورت نمی‌گیرد، بلکه نتیجه عدم مشروعیت حاکمان جمهوری اسلامی است.»</div><div style="text-align: justify;">قصدم در این نوشته کوتاه بررسی بیانیه این گروه نیست - که البته جای بررسی هم زیاد دارد - بلکه غرض اشاره به نکته دیگری است. پس از اتفاقات رخ داده در انتخابات خرداد ۸۸ و اعتراضات پس از آن٬ انتخابات مجلس نهم - در اسفند ۹۰ - نخستین انتخاباتی خواهد بود که توسط جمهوری‌اسلامی برگزار خواهد شد. کم نیستند گروه‌های سیاسی که یا صراحتن خبر از تحریم انتخابات داده‌اند یا این‌که شرایطی را برای حضور در انتخابات اعلام کرده‌اند و در صوتر عدم تامین این شرایط٬ حضور در انتخابات را منتفی دانسته‌اند. در یکی از آخرین این نمونه از موضع‌گیری‌ها محمدرضا خاتمی٬ دبیرکل سابق جبهه مشارکت٬ در پاسخ به سوالی پیرامون حضور در انتخابات٬ گفت: «مگر در ایران انتخابات برگزار می‌شود؟» - نقل به مضمون - .&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">از این سخنان می‌توان این برداشت را کرد که اصلاح‌طلبان نیز قصد حضور در انتخابات را ندارند. اما در این‌جا سوالی مطرح می‌شود: اولن این عدم حضور در انتخابات به چه منظور است؟ از سوی دیگر پس از تحریم انتخابات مجلس چه باید کرد؟ چه راهکاری اندیشیده شده که این عدم حضور/تحریم انتخابات٬ به نتیجه‌ای دل‌خواه برای دموکراسی‌خواهان ایرانی منتج شود؟</div><div style="text-align: justify;">واقعیت آن است که جمهوری اسلامی از زمان برگزاری نخستین انتخابات خود - در دهم و یازدهم فروردین سال ۵۸ - تاکنون همواره با بحث تحریم انتخابات مواجه بوده است. تحریم انتخابات از سوی کردها٬ سازمان مجاهدین خلق٬ سلطنت‌طلبان٬ پیکار٬ فداییان اقلیت٬ حزب توده٬ فداییان اکثریت٬ جبهه ملی٬ نهضت آزادی٬ ابوالحسن بنی‌صدر٬ رضا پهلوی٬ شاپور بختیار و ... تاکنون چه تاثیری روی مشروعیت این سیستم گذاشته است؟ به خصوص آن‌که اگر توجه کنیم در تمامی این موارد٬ تحریم به قصد «مشروعیت‌زدایی» از سیستم انجام شده است. در عام واقع اما تنها اتفاقی که افتاده است٬ بی‌توجهی مردم به این مساله بود.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">در واقع نکته آن است که آن‌چه تاکنون در جمهوری‌اسلامی اتفاق افتاده٬ نه تحریم که &nbsp;عدم شرکت در انتخابات بوده است. عدم شرکت در انتخابات همان مقوله‌ای است که از سوی اصلاح‌طلبان به قهر سیاسی تعبیر می‌شده است. تحریم دارای مشخصات خاص خود است: برای تحریم باید در جامعه حضور فعالانه داشت٬ باید این تز را تبلیغ کرد٬ باید نتیجه و تبعات آن را مشخص کرد و به دنبال راهکاری برای آینده هم بود. </div><div style="text-align: justify;">با توجه به این نکات٬ باید گفت که شاید تنها موردی که در جمهوری اسلامی تحریم اتفاق افتاده٬ انتخابات نهم ریاست جمهوری بوده است که دفتر تحکیم و سازمان ادوار فعالانه٬ دست به تحریم زدند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">بدون شک٬ شرکت در انتخابات مجلس نهم٬‌کاری است عبث و بیهوده٬ اما عدم شرکت به ذات خود دارای هیچ حسن یا فایده‌ای نیست. آن‌چه که امروز در حال اتفاق افتادن است٬ اتفاقن مصداق همان «قهر کردن» است که سال‌ها از سوی اصلاح‌طلبان مورد شماتت قرار گرفته است. حتی با فرض عدم حضور اصلاح‌طلبان در انتخابات٬ آیا دور از ذهن است که حاکمیت آماری ساختگی از حضور مردم در انتخابات ارائه کند؟ نتیجه این عدم حضور چه خواهد بود؟ مثلن این که سران حکومت در خلوت خود٬ پی ببرند که مشروعیت ندارند؟ آیا آن‌ها این مساله را نمی‌دانند؟ یا تصور می‌کنند که در انتخابات دهم ریاست‌جمهوری واقعن پیروز شده‌اند؟</div><div style="text-align: justify;">بحث نحوه حضور در انتخابات مجلس نهم٬ بحثی پیچیده است. اما راهکار فعلی به نظر می‌رسد که در نهایت سودی برای جنبش دموکراسی نخواهد داشت.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پی‌نوشت: از مشکلات بزرگ یکی هم این است که می‌خواهی درباره سوژه‌های مختلف بنویسی٬ اما به هر دلیل امکانش فراهم نمی‌شود. اعدام محیط‌بان و مرگ قذافی و تعطیلی جرس و رسا و ... همه از سوژه‌هایی هستند که باید حسابی به آن‌ها پرداخته شود.&nbsp;</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-3556883659152621460?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-85732526042909024702011-10-19T04:48:00.002+02:002011-10-19T04:48:41.201+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-xi5BpN5_v0I/Tp46IXjvdZI/AAAAAAAAAmA/0RmrkI2MwUI/s1600/16.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-xi5BpN5_v0I/Tp46IXjvdZI/AAAAAAAAAmA/0RmrkI2MwUI/s400/16.gif" width="331" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">خبراي بدي از <span class="Apple-style-span" style="color: red;">دنيا</span> مياد رفيقكم</div><div style="text-align: center;">شنيدم پريده رنگ <span class="Apple-style-span" style="color: red;">سرخِ</span>&nbsp;پرچما٬ يه كم</div><div style="text-align: center;">شنيدم <span class="Apple-style-span" style="color: red;">لنين</span> تو تگزاس٬ سه تا كارخونه زده</div><div style="text-align: center;">شنيدم <span class="Apple-style-span" style="color: red;">فيدل</span> نشونِ مک‌دونالدُ بلده</div><div style="text-align: center;">&nbsp;شنيدم كه <span class="Apple-style-span" style="color: red;">تروتسكي</span> با تبرِ تو گردنش</div><div style="text-align: center;">شده آرتيست يه فيلم هاليوودي٬ با <span class="Apple-style-span" style="color: red;">زنش</span></div><div style="text-align: center;">&nbsp;وقتي عكس <span class="Apple-style-span" style="color: red;">چه</span> شده تي شرت خواننده‌ی رپ</div><div style="text-align: center;">&nbsp;ديگه آبرويی باقی می‌مونه واسه <span class="Apple-style-span" style="color: red;">چپ</span>؟</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">چپا چپ كردن ُ آوردنشون به راهِ <span class="Apple-style-span" style="color: red;">راست</span></div><div style="text-align: center;">بگو سرزمين موعود <span class="Apple-style-span" style="color: red;">برابري</span> كجاست؟</div><div style="text-align: center;">پيش قدرت ربات٬ كنف شدن <span class="Apple-style-span" style="color: red;">كارگرا&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;">شكرِ نيشكرِ&nbsp;<span class="Apple-style-span" style="color: red;">كوبا </span>شده كوكاكولا</div><div style="text-align: center;">&nbsp;&nbsp;</div><div style="text-align: center;">شنيدم كه <span class="Apple-style-span" style="color: red;">هوشه‌مين</span>٬ رييسِ سازمانِ سياس</div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;">استالين </span>يه گله‌دار دُم‌كلفت تو امريكاس</div><div style="text-align: center;">خيليا می‌گن <span class="Apple-style-span" style="color: red;">آلنده</span> شده تاجر سهام</div><div style="text-align: center;">دست <span class="Apple-style-span" style="color: red;">لخ والسا</span> رو ديدن توی جيب عمو سام</div><div style="text-align: center;">شنيدم <span class="Apple-style-span" style="color: red;">مائو</span> تو غرب رستوران چينی زده</div><div style="text-align: center;">&nbsp;<span class="Apple-style-span" style="color: red;">مالكوم ايكس</span> هزار دفعه به رستورانش اومده</div><div style="text-align: center;">ديگه حرمتي نداره٬ نه <span class="Apple-style-span" style="color: red;">مسلسل</span> نه قلم</div><div style="text-align: center;">خبرای بدی از دنيا مياد <span class="Apple-style-span" style="color: red;">رفيقكم</span>&nbsp;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: center;">چپا چپ كردن ُ آوردنشون به راهِ&nbsp;<span class="Apple-style-span" style="color: red;">راست</span></div><div style="text-align: center;">بگو سرزمين موعود&nbsp;<span class="Apple-style-span" style="color: red;">برابري</span>&nbsp;كجاست؟</div><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color: red;">كارگرا</span> كم آوردن پيش قدرت ربات</div><div style="text-align: center;">هر چي نيشكر تو <span class="Apple-style-span" style="color: red;">كوباس</span>٬ شده وقف آب‌نبات</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ترانه از یغما گلرویی</div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-8573252604290902470?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-82730939871973156382011-10-17T01:35:00.000+02:002011-10-17T01:41:08.727+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: Tahoma, 'Times New Roman', sans-serif; font-size: 13px; line-height: 16px;"></span><br /><div dir="RTL" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; line-height: 24px; margin-bottom: 1em; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">دسترسی آزاد به دنیای اطلاعات، یکی از حقوق بنیادین بشر امروزی به‌شمار می‌آید. در این می‌ان، اینترنت و به تبع آن، فضای وبلاگ‌های شخصی مسیری روشن به سوی تحقق این حق حیاتی و گسترش آزادی بیان گشوده است. حکومت‌های خودکامه علاوه بر محدود کردن همهٔ رسانه‌ها و ابزارهای خبررسانی مستقل، دستگیری و شکنجهٔ خبرنگاران و نویسندگان، به سرکوب، سانسور و فیلترینگ در فضای اینترنت نیز پرداخته‌اند و فعالان این عرصه من‌جمله وبلاگ نویسان را با مشکلات جدی مواجه ساخته‌اند. در چنین شرایطی، مسئولیت انسانی ما حکم می‌کند که از آزادی بیان در فضای حقیقی و مجازی و حق دسترسی افراد و ملت‌ها به دنیای آزاد اینترنت دفاع نموده و از وبلاگ‌نویسانی که قربانی سیاست‌های سرکوبگرانهٔ دولت‌های خودکامه شده‌اند بصورت جدی حمایت نماییم.</span></b></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; line-height: 22px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 15px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">از این‌رو، جمعی از وبلاگ‌نویسان ایرانی از تمامی وبلاگ‌نویسان، کنشگران مدنی و نهادهای حقوق بشری، روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه، دعوت می‌نمایند تا پویشی فعالانه در جهت حمایت از وبلاگ‌نویسان در بند شکل دهند و همبستگی و همراهی خود را با آن‌ها اعلام نمایند. وبلاگ نویسان ایرانی از این جهت آغازگر این دعوت شده‌اند که هم اکنون با شرایط بسیار دشواری مواجه هستند و تعداد زیادی از وبلاگ نویسان ایرانی از جمله کوهیار گودرزی، حسین رونقی ملکی، محمدصدیق کبودوند و سخی ریگی و بسیاری دیگر در زندان‌های حکومت جمهوری اسلامی ایران و تحت سخت‌ترین شکنجه‌ها به سر می‌برند. یادآوری می‌کنیم که سایر وبلاگ‌نویسان نیز همواره در معرض تهدیدهای نهادهای امنیتی و نظامی قرار دارند. این سرکوب البته محدود به ایران نمی‌شود و در برخی دیگر از کشورهای دنیا که گرفتار حکومت‌های دیکتاتوری هستند نیز وضعیتی مشابه حاکم است. علاوه بر جمهوری اسلامی ایران، کشورهایی همچون برمه، چین، کوبا، کره شمالی، ویتنام، عربستان سعودی، سوریه، ترکمنستان و ازبکستان نیز از دشمنان آزادی دسترسی به اطلاعات و آزادی بیان در اینترنت به شمار می‌روند و از طریق سرکوب و زندانی کردن فعالان فضای مجازی، گسترش سانسور در اینترنت و ایجاد اختلال و کندی در آن، محیط اینترنت را به شدت کنترل می‌کند.</span></b></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; line-height: 22px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 15px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">امید رضا میر صیافی، وبلاگ نویس بازداشت شده توسط نهادهای امنیتی حکومت جمهوری اسلامی ایران، در سال ۲۰۰۹ میلادی در زندان گوهردشت بر اثر فشار روانی و عدم دریافت کمک‌های پزشکی به قتل رسیده است و جهان هنوز قتل محمد نبوس در لیبی و زکریا راشد حسن العشیری در بحرین را در زندان‌های کشورهای متبوعشان در جریان جنبش آزادی‌خواه کشورهای عربی فراموش نکرده است. بی‌تردید کنشگران وب و وبلاگنویسان بسیاری هم بدون این‌ که نامی از آن‌ها آورده شود، ناشناخته و گمنام، تهدید، زندانی، شکنجه و کشته شده‌اند.</span></b></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; line-height: 22px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 15px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">لذا ما پیشنهاد می‌کنیم روز۱۶ نوامبر به عنوان روز جهانی همبستگی با وبلاگ‌نویسان زندانی نامگذاری شده، از ابزار‌های و ظرفیت‌های ممکن برای خبررسانی دربارهٔ اوضاع وبلاگ نویسان زندانی در ایران و سراسر دنیا حداکثر بهره برداری و از اهرم‌های موجود برای آزادی آن‌ها استفاده شود.</span></b></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; line-height: 22px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 15px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">همچنین از بلاگر‌ها، فعالین حقوق بشری و مدنی و سازمان‌ها و انجمن‌ها و وب سایت‌ها می‌خواهیم به این حرکت و فراخوان بپیوندند و برای نشر آن، هر گونه که مایلند، از طریق ترجمهٔ این اطلاعیه و سایر اخبار مربوط، ساختن کلیپ یا انعکاس آن در رسانه‌های نوشتاری، دیداری و شنیداری به پیشبرد اهداف این برنامه کمک نمایند. همچنین چنانچه اطلاعاتی از وبلاگ‌نویسان زندانی در هر گوشه‌ای از جهان دارند، در اختیار سازمان دهندگان این برنامه قرار دهند و خود نیز نسبت به اطلاع‌رسانی درباره نقض این حقوق اولیهٔ انسانی اقدام نمایند.</span></b></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; line-height: 22px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 15px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">امیدواریم که همبستگی جهانی با وبلاگ نویسان زندانی، بتواند نسبت به اطلاع رسانی درباره وضعیت آن‌ها موثر واقع‌شود و نهایتا فشار افکار عمومی و نهادهای بین المللی منجر به آزادی و یا حداقل بهبود وضعیت آن‌ها شود.</span></b></div><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; line-height: 22px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 15px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><b><span class="Apple-style-span" style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">کمیته همبستگی جهانی با وبلاگ نویسان زندانی</span></b></div><b><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: Times, 'Times New Roman', serif; line-height: 16px;"></span></b><br /><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; line-height: 22px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 15px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: Times, 'Times New Roman', serif; line-height: 16px;"><b>- برای پیوستن به امضاکنندگان می‌توانید فرم زیر را پر کنید:</b></span></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: Times, 'Times New Roman', serif; line-height: 16px;"><b></b></span><br /><div style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; line-height: 22px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 15px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify; vertical-align: baseline;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: Times, 'Times New Roman', serif; line-height: 16px;"><a href="https://docs.google.com/spreadsheet/viewform?formkey=dDUtR3NINGJ4WmNmRzc4OXZPUDlRMkE6MQ" style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: transparent; background-image: initial; background-origin: initial; border-bottom-width: 0px; border-color: initial; border-left-width: 0px; border-right-width: 0px; border-style: initial; border-top-width: 0px; color: #cd1713; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; outline-color: initial; outline-style: initial; outline-width: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-decoration: none; vertical-align: baseline;"><b>https://docs.google.com/spreadsheet/viewform?formkey=dDUtR3NINGJ4WmNmRzc4OXZPUDlRMkE6MQ</b></a></span></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: Tahoma, 'Times New Roman', sans-serif; line-height: 16px;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-8273093987197315638?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-34170088685123279272011-10-06T17:13:00.001+02:002011-10-06T17:14:54.361+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 21px;"></span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.jomhourikhahi.com/" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="60" src="http://4.bp.blogspot.com/-bKCiz48R19g/To3E7Olj1CI/AAAAAAAAAkM/mokOJjcBuFo/s400/logo.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پیش‌نوشت: این مطلب نخستین بار در <u><a href="http://www.jomhourikhahi.com/2011/10/defending-the-national-congress.html">سایت جمهوری‌خواهی</a></u> و در پاسخ به این<u><a href="http://www.jomhourikhahi.com/2011/10/national-congress.html"> یادداشت </a></u>نوشته شد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">۱ـ ارائه شکل خام و پیشنهادگونه طرح «کنگره ملی» از سوی مجتبی واحدی٬ تاکنون واکنش‌های بسیاری را به همراه داشته است. البته این نخستین بار نبود که چنین طرحی از سوی مجتبی واحدی ارائه می‌شد[۱] اما این‌بار حجم واکنش‌ها به این پیشنهاد قابل مقایسه با سابق نبود. گرچه بعضی دوستان تلاش بسیاری برای بایکوت کردن این طرح کردند٬ اما به طور مشخص در این‌باره در شبکه‌های اجتماعی بحث‌های مختلفی درگرفت.</div><div style="text-align: justify;">آن‌چه که اما نگارنده را وادار به قلمی کردن این سطور کرد٬ دفاع یا رد طرح «کنگره ملی» نبود.هم از آن جهت که نظر من به عنوان یک فرد٬ پیش از این به طور مکتوب نوشته شده و قابل مطالعه و نقد است.[۲] و هم به این دلیل که واکنش‌های «غیرمودبانه» و «توهین‌آمیز» دوستان را پیش از این درشبکه‌های اجتماعی دیده بودم و مایل به ورود در چنین فضاهایی نبودم.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">آن‌چه که محرک اصلی برای نوشتن این یادداشت شد٬ اولا «تهمت»‌هایی است که جناب آقای «مهرداد خاموش» در یادداشت خود به بنده زده‌اند٬ در ثانی مطرح کردن بحث‌شان بر تعداد بسیاری از مفروضات غلط و سپس نتیجه‌گیری از آن است.</div><div style="text-align: justify;">۲ـ برای آن‌که توجه خواننده را به میزان صحت مفروضات آقای خاموش جلب کنم٬ جمله‌ای از مقدمه یادداشت ایشان را نقل می‌کنم: «جنبشی که هم‌اینک با اتخاذ موضعی یک‌دست در برابر انتخابات پیش‌رو گام مهمی در تبیین خود به مثابه یک نیروی سیاسی برداشته است.»</div><div style="text-align: justify;">همین یک جمله٬ نشان دهنده میزان اطلاع و آگاهی ایشان از تحولات و رخدادهای عرصه سیاست در ایران است. جنبش سبز در این‌جا به چه معنا به کار رفته و مجاز از کدام واقعیت عینی در دنیای خارجی است؟ در صورتی که تفسیری مضیق از جنبش سبز ارائه دهیم٬ لااقل هواخواهان دو کاندیدای انتخاباتی٬ مهدی کروبی و میرحسین موسوی٬ باید از اعضای جنبش سبز باشند. آیا واقعن همه این اعضا درباره انتخابات به موضعی یک‌دست رسیده و بر سر آن با هم توافق کرده‌اند؟ آیا ایشان از ذهنیت و نظر همه اعضای جنبش سبز خبر دارد که این‌گونه با صراحت خبر از اتحاد نظر آنان می‌دهد؟ با توجه به این نکته که طیف هواداران مهدی کروبی٬ بیشتر از میان نیروهای تحول‌خواه جامعه بوده‌اند٬ و با فرض حذف آنان از جنبش سبز ـ اتفاقی که البته به مذاق بسیاری از دوستان خوش خواهد آمد ـ در میان هوادارن فعال در کمپین انتخاباتی آقای موسوی نیز٬ چنین اجماعی به وجود نیامده است. مگر آن‌که ایشان در این‌جا جنبش سبز را مراد از دفتر آقای خاتمی گرفته باشند٬ که البته آن بحث دیگری است.</div><div style="text-align: justify;">این‌چنین مفروضاتی٬ البته در جای جای یادداشت ایشان به وضح قابل تشخیص و ردیابی است. از جمله مهم‌ترین آن‌ها٬ ادعاهای ایشان٬ درباره نحوه تشکلی شورای هماهنگی راه سبز امید است که مدعی شده‌اند این شورا توسط «برخی چهره‌های شناخته شده جنبش سبز که به خارج کشور رفته‌اند طرحی را برای هماهنگی فعالیت‌های آن پیش نهادند». فارغ از دیگر ادعاهای ایشان درباره استقبال خارق‌العاده از این شورا و جمع شدن نیروهای سبز پیرامون آن و سپس اعتبار و صلاحیتی در حد اعتبار و صلاحیت رهبران جنبش سبز برای آن قایل شدن ـ که هیچ‌کدام در عالم واقع مصداق خارجی ندارد و حتی خود سخنگوی شورا نیز چنین ادعایی نمی‌کند ـ‌ سوال و نکته مهم آن است که ایشان چگونه و از چه طریقی به اسناد نحوه تشکیل شورا دست پیدا کرده‌اند؟</div><div style="text-align: justify;">حداقل در دو مورد مشخص٬ آقایان مزروعی و امیرارجمند٬ حکایتی متفاوت با آن‌چه که ایشان می‌فرمایند٬ درباره تشکیل شورا داشته‌اند.[۳]</div><div style="text-align: justify;">نکته دوم آن است که برخلاف نظر ایشان٬ آقای مجتبی واحدی هرگز عضو شورای هماهنگی راه سبز امید نبوده‌اند. نه تنها آقای واحدی٬ بلکه هیچ‌یک از نزدیکان مهدی کروی عضو این شورا نیست و حتی خود مهدی کروبی نیز در زمان تشکیل شورا٬ نام اعضای آن را نمی‌دانست. [۴]</div><div style="text-align: justify;">پس در این‌جا پیش‌فرض اساسی ایشان درباره عضویت مجتبی واحدی - یا هر عضو دیگری به نمایندگی از مهدی کروبی در این شورا - منتفی است. یعنی با این شکل این مدعا که چرا مجتبی واحدی «تصمیم گرفت اعتبار و مقبولیتی را که از فعالیت در این شورا به دست آورده بود در راه دیگری هزینه کند» سالبه به انتفا موضوع است و برای پاسخ به آن هم نیازی نیست که به آینده دور ارجاع دهیم.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۳- بند «تحلیلی» یادداشت اقای خاموش٬ مملو و مشحون از انواع و اقسام تهمت‌ها و توهین‌هاست که اساسا به طور مشخص هدفی جز «تخطئه» برای آن متصور نیست. متهم کردن دیگران به همراهی با جنبش سبز به دلیل «توهم»٬ آرزوی مذاکره با کشورهای دیگر و ... در هر رده‌ای بگنجند٬ بلاشک تحلیل نیستند و نمی‌توانند باشند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">اما نکته مهم آن است که ایشان در این بند٬ بار دیگر در مقام مدعی جنبش سبز نشسته‌اند و احکام کلی صادر می‌کنند. گویا ایشان نه به سیالیت زمان معتقدند و نه به تغییر شرایط. برای‌شان بیانیه‌های میرحسین موسوی و مهدی کروبی نیز متون مقدسی است که تنها و تنها توسط برخی از مقربان بارگاه قابل تفسیر است٬ آن هم به شرطی که آن‌گونه که دوستان مایلند٬ بیان شود.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">چه کسی و کدام نظرسنجی و تحقیق علمی و کدام آمارگیری جامع از همه اعضای جنبش سبز٬ نشان داده است که «جنبش سبز نیز به راه خود می‌رود و برگزاری انتخابات آزاد، خلاصه مطالباتش است»؟ آقای خاموش٬ تاکنون حتی زحمت مطالعه دقیق بیانیه‌های میرحسین موسوی را نیز به خود نداده‌اند که در آن‌ها تاکید کرده است که جنبش سبز٬ جنبشی متشکل از نظرات و عقاید گوناگون است.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">مشخص نیست تفاوت میان این دوستان در ایجاد هاله تقدس پیرامون شخصیت‌ها٬ چه تفاوتی مثلا با مقدس کردن آقای خمینی در ابتدای انقلاب٬ یا لنین یا استالین یا هیتلر و ... دارد؟ فرض کنیم - فرض محال٬ که محال نیست - میرحسین موسوی یا مهدی کروبی به هر دلیلی چند وقت دیگر٬ خواستار آن شدند که مردم به هر شکل در انتخابات مجلس نهم شرکت کنند و برای ایجاد فضای حداقلی٬ به اصول‌گرایان معتدل‌تر رای دهند. آیا این دوستان عقل و تحلیل خود را به کناری می‌نهند و در انتخابات شرکت می‌کنند؟</div><div style="text-align: justify;">قرائتی که این دوستان از بیانیه‌ها و مواضع میرحسین موسوی و مهدی کروبی ارائه می‌دهند٬ از قرائت ارتدوکس‌ترین دین‌داران نسبت به دین و متن مقدس نیز٬ خشک‌تر است. اگر میرحسین موسوی پس از عاشورای خونین تهران٬ با صدور بیانیه‌ای به ارائه راهکارهایی برای حل بحران پرداخت٬ یک سال بعد خواستار حضور مردم در خیابان‌ها شد. برای حمایت از ملت‌هایی که شعار اصلی‌شان «الشعب یرید اسقاط النظام» بود. مهدی کروبی در آخرین ویدئوی خود صراحتا اعلام کرد که نظام سیاسی مملکت٬ تنها با رای مردم قابل تشخیص خواهد بود. آیا می‌توان تصور کرد که مواضع مهدی کروبی و میرحسین موسوی که از ۲۲ خرداد ۸۸ تا ۲۵ بهمن ۸۹ دچار تغییرات اساسی شده٬ در نزدیک به هشت ماه کذشته٬ هیچ تغییری نکرده باشد؟ میرحسین موسوی که پیش از ۲۵ خرداد به دیدار آقای خامنه‌ای برای حل بحران رفت٬ آیا همان است که چند ماه بعدصراحتا انتقاد از فرمانده عالی جنگ - آیت‌الله خمینی - را نیز مجاز می‌دانست؟ و هزاران مثال این‌گونه که می‌توان آن‌ها را به میان آورد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۴- جملات ایشان درباره این‌که بنده «وظیفه اعتباربخشی» به کنگره ملی را بر عهده گرفته‌ام - یا به عهده‌ام گذاشته‌اند - متضمن توهین و تهمت شخصی است. در یک کشور آزاد بعید است که بتوان به همین راحتی تهمت‌هایی را به اشخاص وارد کرد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">درباره بحث‌هایی هم که درباره کنگره ملی مطرح کرده‌اند٬ آن‌قدر سوتفاهم٬ بدفهمی و گزینش نادرست و مقطع جملات وجود دارد که هر انسانی را به حیرت وا می‌دارد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">اقای واحدی صراحتا اعلام کرده‌اند که منظور نظر ایشان ارائه طرحی برای اتحاد اپوزیسیون بوده که حتی هنوز نامی هم برای آن انتخاب نشده٬ صراحتا گفته‌اند که خود در آن مسوولیتی قبول نخواهند کرد٬ تصریح شده که این طرح بلند مدت برای تمام گروه‌هایی است که دموکراسی را در روش و عمل پذیرفته‌اند و ... به نظر می‌رسد اقای خاموش٬ به مصداق «خود گویی و خود خندی» طرح مساله کرده و سپس به نقد مسایل طرح شده توسط خود پرداخته‌اند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۵- از جمله موارد مورد تاکید ایشان٬ بحث حضور نیروهای سیاسی در داخل کشور میزان تاثیرگذاری آن بود. فارغ از چرایی تاثیر بسیار کم اپوزیسیون خارج از کشو بر تحولات سیاسی ایران - که البته در جای خود قابل بررسی است - این مساله را فراموش نکنیم که انقلاب سال ۵۷ تماما توسط نیروهای خارج از کشور رهبری شد. اکثریت قریب به اتفاق کادر دولت موقت نیز مدت‌ها ساکن خارج از کشور بوده‌اند٬ اکثریت عظیمی از رهبران نیروهای سیاسی نیز آن زمان در ایران حضور نداشته‌اند. این‌ مساله البته تنها مختص به انقلاب ایران نیست و در بسیاری از کشورهای دیگر نیز قابل مشاهده است. این‌که ایشان چگونه تمامی این تجربه‌ها را نادیده می‌گیرند نیز٬ از جمله مواردی است که خود باید پاسخ‌گوی آن باشند.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">۶- کنگره ملی طرحی است که تا زمان آغاز به کار آن٬ نمی‌توان درباره موفقیت یا شکست آن حکم قطعی صادر کرد. موفقیت یا شکست این طرح بستگی به میزان تلاش حامیان برای تبلیغ و مخالفان برای تخریب دارد.</div><br /><div style="text-align: justify;"><small><br /></small></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 21px;">پی‌نوشت:</span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;"></span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;">۱ـ مجتبی واحدی در سخنرانی خود در پاریس به این نکته اشاره کرد که برای نخستین بار از این طرح در برنامه پارازیت ـ در تلویزیون فارسی صدای آمریکا ـ سخن گفت.(<a href="http://www.youtube.com/watch?v=HdNAIq4M0p4" style="color: blue; text-decoration: none;">لینک</a>) برای بار دوم نیز در یک گفت‌وشنود با کاربران سایت بالاترین٬ این مساله را مطرح کرد.(<a href="http://www.khodnevis.org/persian/permalink/13659.html" style="color: blue; text-decoration: none;">لینک</a>) وی در سفر به اروپا٬ در گفت‌وگویی با رادیو فرانسه٬ با تفصیل بیشتری در این‌باره سخن گفت. (<a href="http://www.persian.rfi.fr/node/67028/" style="color: blue; text-decoration: none;">لینک</a>)</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;"></span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;">۲ـ یادداشت «کنگره ملی٬ طرحی برای موفقیت» منتشر شده در سایت روز آن‌لاین (<a href="http://www.roozonline.com/persian/opinion/opinion-article/archive/2011/september/19/article/-80de04863e.html" style="color: blue; text-decoration: none;">لینک</a>)</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;"></span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;">۳- رجب‌علی مزروعی در گفت‌وگویی با روزآن‌لاین درباره نحوه تشکیل شورا می‌گوید: «شورای هماهنگی راه سبز امید توسط آقایان موسوی و کروبی در زمانی که فکر می کردند ممکن است در آینده مشکلاتی پیش بیاید تشکیل شده و اعضایش را هم انتخاب کردند. اعضای شورا که خودشان خودشان را انتخاب نکرده اند.» (<a href="http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/article/-cd3a213e47.html" style="color: blue; text-decoration: none;">لینک</a>)</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;"></span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;">اردشیر امیرارجمند که از وی با عنوان سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید یاد می‌شود٬ در گفت‌وگویی با برنامه «به عبارت دیگر» در شبکه تلویزیونی بی‌بی‌سی فارسی٬ می‌گوید: «یکی از مسائلی که در زمان تشکیل این شورا بسیار مورد توجه رهبران جنبش بوده است، تکثر جنبش بوده است و اینکه باید دیدگاه های مختلف در داخل این شورا عرضه بشود و افرادی که انتخاب می شوند باید دارای آن استعدادی باشند که بتوانند نقطه نظرهای مختلف را عرضه بکنند.«(<a href="http://www.bbc.co.uk/persian/tvandradio/2011/08/110809_hardtalk_ardeshir_amir_arjomand.shtml" style="color: blue; text-decoration: none;">لینک</a>)</span><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;"></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 21px;"><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 21px;"><small>۴- <span class="Apple-style-span" style="font-size: small;">از&nbsp;<a href="http://www.khodnevis.org/persian/permalink/12702.html" style="color: blue; text-decoration: none;">گفت‌وگوی</a>&nbsp;مجتبی واحدی با سایت خودنویس: «آقایان موسوی و کروبی با هم صحبت‌هایی در این‌باره داشته‌اند. البته پیشنهاد دهنده هم جناب آقای مهندس موسوی بوده است. اما به دنبال قطع ارتباطات، اعضای این شورا از سوی آقای موسوی انتخاب شدند. البته آقای موسوی و کروبی همیشه به دنبال این بودند که هماهنگی در کارها وجود داشته باشد. مثلا شما می‌بینید که بیانیه‌هایی که برای روزهای تظاهرات صادر می‌شد، از سوی هر دو نفر این عزیزان بود. اما درباره شورای هماهنگی با توجه به قطع ارتباطات، آقای کروبی نقشی در انتخاب اعضای این شورا نداشتند و در حال حاضر هم نمی‌دانند چه افرادی عضو این شورا هستند... البته من یقین دارم که به صورت کلی افراد منتخب آقای موسوی، مواضع‌شان مورد تایید آقای کروبی است. اما نه در همه جزییات. و باز هم تاکید می‌کنم که در نصب اعضای آن آقای کروبی نقشی نداشته‌اند.</span></small></span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: 14px; line-height: 21px;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-3417008868512327927?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-4895255907581656342011-10-05T23:38:00.002+02:002011-10-05T23:39:01.709+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-WpPJboyQmkI/TozNt-Mw4nI/AAAAAAAAAkI/sC5DMbueDK0/s1600/RTEmagicC_minakhani2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" height="336" src="http://4.bp.blogspot.com/-WpPJboyQmkI/TozNt-Mw4nI/AAAAAAAAAkI/sC5DMbueDK0/s400/RTEmagicC_minakhani2.jpg" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">عکس منتشر شده در روزآن‌لاین - ۲۳ شهریور</td></tr></tbody></table><div style="text-align: justify;">انتشار عکسی از نهال سهابی در شماره روز دوشنبه روزآن‌لاین٬ در محیط مجازی واکنش‌هایی را برانگیخت. متهم کردن سایت روز و دست‌اندرکارانش به سانسور و استفاده از انواع و اقسام توهین‌ها برای توصیف آن‌چه که روز آن‌لاین انجام داده٬و مقایسه این رسانه - که کارنامه مشخصی در ۶ سال گذشته دارد - با رسانه‌ای چون کیهان البته کاری بود که تنها از عده برخی «منتقدان منصف» بر می‌آمد.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">این که شهاب‌الدین شیخی به راحتی از «<u><a href="http://www.shahabaddin.com/2011/10/blog-post.html">نقاشی کردن روی مرگ نهال</a></u>» سخن بگوید یا خانمی دیگر٬ یک‌تنه - و البته فقط و فقط از روی نگرانی بابت سانسور و در خطر افتادن آزادی بیان - در فیس‌بوک ندای هل‌ من مبارز سر دهد٬ برای من همان‌قدر معنای دفاع از آزادی دارد که سخنان محمود احمدی‌نژاد درباره دفاع از آزادی بیان.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">مگر می‌شود کسی نقدی بنویسد و <u><a href="http://www.shahabaddin.com/2011/10/blog-post_05.html">بعد هیچ واکنشی را بررسی نکند</a></u>؟ مگر می‌شود بدون این‌که کسی از جزییات ماجرا٬ از پاسخ‌ها٬ از واکنش‌ها و از اتفاقات رخ داده بی‌خبر باشد و باز هم هم‌چنان قلم نقدنویسی در دست بگیرد؟</div><div style="text-align: justify;">برای یک فرد عادی حتی٬ چگونه باورپذیر است که فردی٬ پاسخ‌های سه نفر از اعضای روزآن‌لاین به طور عمومی و نفر دیگری به طور خصوصی را ببیند و بخواند و بشنود٬ اما باز هم خواستار پاسخ‌گویی باشد؟&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">چگونه است که توضیح اعضای دست‌اندرکار روزآن‌لاین٬ درباره این‌که این عکس به همین شکل به دست شورای سردبیری رسیده٬ برای هیچ‌کدام از این دوستان باورپذیر نیست؟ احتمالن مسوولان روز باید از این دوستان عذرخواهی کنند که آن‌قدر «هیز» نیستند که به محض دیدن عکس یک دختر٬ به یک وجب بالای ناف و یک وجب پایین ناف او دقت نمی‌کنند. جالب است که عزیزان٬ همه هم از مبارزان حقوق زنان هستند!</div><div style="text-align: justify;">نمی‌خواهم سخن را به درازا بکشانم٬ فقط برای روسیاهی دوستانی که کاملن غرض‌ورزانه - و نه دوستانه - این‌گونه شمشیر از رو کشیده‌اند٬ لینک عکس و مصاحبه‌ای در همین سایت روزآن‌لاین را می‌گذارم که دو هفته پیش منتشر شده است. فقط امیدوارم دوستان٬ در خلوت خود٬ کمی به کار خود بیندیشند و به این فکر کنند که «یک دم نگاه کن که چه بر باد می‌دهی!»</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">-&nbsp;<u><a href="http://www.roozonline.com/persian/honarerooz/honare-rooz-2-item/archive/2011/september/14/article/-28ee432635.html">گفت وگو با مینا خانی رقصنده و شاعر:&nbsp;نفرین ادبیات، سلاح رقص</a></u></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">یادداشت‌های شهاب شیخی:</div><div style="text-align: justify;">&nbsp; &nbsp;-&nbsp;<u><a href="http://www.shahabaddin.com/2011/10/blog-post.html">روی مرگ نهال عقاید خود را نقاشی نکنیم</a></u></div><div style="text-align: justify;">&nbsp; &nbsp;-&nbsp;<u><a href="http://www.shahabaddin.com/2011/10/blog-post_05.html">ارزش‌گزاری میلی‌مترهای بدن زنانه</a></u></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-489525590758165634?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-19105513718487227172011-10-02T07:11:00.004+02:002011-10-02T07:13:03.154+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KRW3nH5q0zQ/TofwNOtC-6I/AAAAAAAAAkE/zP29-8MFges/s1600/00001.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="265" src="http://4.bp.blogspot.com/-KRW3nH5q0zQ/TofwNOtC-6I/AAAAAAAAAkE/zP29-8MFges/s400/00001.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;">اوضاع در‌آمریکا به سامان نیست. عده نه چندان کمی وال‌استریت را اشغال کرده‌اند. پلیس چون همه‌جای دنیا٬ با برخورد خشن٬ سعی در آرام کردن اوضاع دارد. بیش از ۷۰۰ نفر نیز تاکنون بازداشت شده‌اند.</div><div style="text-align: justify;">من اگر به جای نهادهای حقوق‌بشری ایرانی بودم٬ حتمن بیانیه‌ای پیرامون وضعیت آمریکا منتشر می‌کردم و به برخورد بد پلیس معترض می‌شدم. مگر نمی‌گوییم حقوق‌بشر جهان‌شمول است؟</div><br />- در همین زمینه:<br /><br /><div style="text-align: left;">FOXNEWS: <a href="http://www.foxnews.com/us/2011/10/01/500-arrested-after-wall-street-protest-on-nys-brooklyn-bridge/?test=latestnews">700 arrested Wall Street protest onBrooklyn bridge</a><br />TIME:&nbsp;<a href="http://newsfeed.time.com/2011/09/29/occupy-wall-street-12-days-and-little-sign-of-slowing-down/">Occupy Wall Street Protest: 12 Days and Little Sign of Slowing Down</a></div><div style="text-align: left;">Pictures: <a href="https://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150458052154152.457412.816319151&amp;type=1">America: occupy WallStreet</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-1910551371848722717?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0پاریس, فرانسه48.856614 2.352221948.773036 2.1942934 48.940192 2.5101504tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-68068599358852002992011-09-28T01:53:00.000+02:002011-09-28T01:53:42.096+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'Trebuchet MS', Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 12px;"></span><br /><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">پیش‌نوشت: این یادداشت پیش از این در سایت <u><a href="http://www.roozonline.com/persian/opinion/opinion-article/archive/2011/september/26/article/-88ecd8d72f.html">روز‌آن‌لاین</a></u> منتشر شده است.&nbsp;</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">۱ـ در کشورهایی که سیستم حکومتی آن‌ها به دیکتاتوری تمایل دارند و یا آنکه اساسا سیستم سیاسی آن‌ها را می‌توان در دسته توتالیترها تقسیم‌بندی کرد٬ انتخابات به عنوان فرصتی برای خودنمایی نیروهای اصلاح‌طلب و تحول‌خواه٬ فرصتی یگانه است.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">چنین رژیم‌هایی از آن‌جا که نیاز به نمایش مشروعیت دارند٬ در زمان انتخابات٬ فضا را برای مخالفان خود کمی باز می‌کنند و امکان طرح مطالبات را به آن‌ها می‌دهند. از سوی دیگر٬ چنین سیستم حکومتی٬ از هر انتخابات به عنوان رفراندومی نام می‌برد که حضور هر چه بیشتر مردم٬ نشان‌دهنده رای اعتماد آن‌ها به سیستم حکومتی موجود است. یعنی فارغ از فردی که به وی رای داده می‌شود٬همه این‌ آرا به حساب حاکمیت واریز خواهد شد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">در بسیاری از موارد٬ نیروهایی که به عنوان کاندیدا وارد صحنه می‌شوند نیز همگی از افرادی هستند که خود بخشی از همین سیستم محسوب می‌شوند؛ گرچه شاید زاویه دید و نگاه متفاوتی نسبت به دیگران داشته باشند.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">در سیستمی این‌گونه٬ تحول‌خواهان تلاش می‌کنند تا با سنگر گرفتن پشت چنین نیروهایی٬ امکانی برای تنفس سیاسی فراهم کنند و از سوی دیگر گام‌هایی٬ هر چند کوچک و بطئی٬ برای بهبود اوضاع بردارند. این اتفاق در حالی رخ می‌دهد که بسیاری از آنان به مشروعیت رژیم حاکم نیز اعتقادی ندارند٬ اما توافقی نانوشته میان آنان و حاکمیت بر سر حتی میزان سرکوب نیز وجود دارد٬ گویا سهمیه‌ای برای سرکوب "غیرخودی"‌ها نیز وجود دارد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">۲ـ‌ آنچه در سال‌های گذشته در ایران رخ داده است٬ شباهت تام و تمامی به چنین سناریویی داشته. کم نبوده‌اند افرادی که نه به مشروعیت سیستم جمهوری اسلامی معتقد بودند و نه نیروهای خواهان تحول را به عنوان نیروهایی که خواستار تغییرات اساسی در سیستم هستند٬ می‌شناختند. نکته اما این بود که با وجود نقض مکرر و متعدد حقوق‌بشر توسط جمهوری‌اسلامی و با وجود سرکوب‌های گسترده نیروهای سیاسی و مطبوعات٬ همواره روزنه‌هایی هر چند کوچک و امیدهایی برای تغییرات وجود داشته است.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">اتفاقی که بعد از ۲۲ خرداد ۸۸ رخ داد را به نوعی می‌توان اعتراضی به همین قضیه دانست. مردم معترض٬ اتفاق رخ داده را بسته شدن روزنه‌های هر چند کوچکی دانستند که می‌شد از نیروهای طالبتغییر انتظار داشت. درواقع با آنچه که در ۲۲ خرداد رخ داد٬ پروسه اخراج اصلاح‌طلبان از حاکمیت به مرحله نهایی خود رسید و حاکمیت گام دیگری در یک‌دست شدن خود برداشت. این همان اتفاقی بود که در دهه ۶۰ برای بسیاری ازاحزاب سیاسی ـ اعم از چپ٬ چپ مذهبی٬ راست مذهبی و... ـ افتاده بود.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">از سوی دیگر٬ در عصر رسانه و اینترنت٬ خشونت به کار گرفته شده از سوی حاکمیت٬ باقی مانده مشروعیت آن را نیز از افکار جهانیان و بسیاری نیروهای سیاسی زدود. بازداشت٬ شکنجه٬ اعدام٬ تجاوز در زندان‌ها و... حتی علیه نیروهایی که تا روز انتخابات٬ "خودی" محسوب می‌شدند٬ نشان از عزم حاکمیت برای سد تمامی راه‌های تغییر٬ ولو جزیی٬ داشت.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">۳ـ اگر بزنگاه‌های مختلف در تاریخ جمهوری اسلامی را بتوان سرآغاز فصلی نو دانست٬ آنچه بعد از ۲۲ خرداد رخ داده٬ تحولی است که بلاشک قشر عظیمی از نیروهای سابقا خودی را در بر می‌گیرد کهدر دهه اول انقلاب٬ تلاش بسیاری برای حفظ و تثبیت جمهوری‌اسلامی داشته‌اند. تغییر در نوع نگاه این افراد به حاکمیت٬ و لرزش پایه‌های مشروعیت از دید آنان٬ در کنار ناامیدی/خشم/استیصال مردم از آنچه که رخ داده٬ زمانی بسیار مناسب است برای تغییر در استراتژی و تاکتیک مبارزات سیاسی.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">در سیستمی چون جمهوری‌اسلامی٬ بلاشک فرصت انتخابات٬ زمانی مغتنم است برای امتیاز گرفتن از حکومت و یا حداقل طرح مطالبات از سیستم. اگر پیش از این دو طیف اصلاح‌طلبان و تحول‌خواهان در داخل بر دوگانه شرکت/عدم شرکت تاکید داشتند و این عدم شرکت از سوی نیروهای خارج از کشور نیز تبلیغ می‌شد٬ اکنون زمان آن است که طرحی نو درانداخت و با تاکتیکی جدید وارد میدان مبارزه شد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">در شرایط امروز ایران٬ دوگانه شرکت/عدم شرکت اساسا موضوعیت خود را از دست داده است. با فرض حفظ شرایط فعلی تا زمان انتخابات٬ کمتر نیروی سیاسی خواهان تغییر است که حاضر به ورود به این بازی باخت ـ باخت شود. دو سال تاکید مداوم بر بحث تقلب در انتخابات٬ به وقوع پیوستن تخلف‌های گسترده در سطح هیات‌های اجرایی و نظارت بر انتخابات و... همگی با شرکت در انتخاباتی که همان سیستم برگزار می‌کند٬ رنگ خواهد باخت. این مساله از سویی نشانه باطل بودن تمامی ادعاهای گذشته و از سوی دیگر نشانه پذیرفتن مشروعیت سیستم فعلی خواهد بود.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">۴ـ اگر بپذیریم که مقوله انتخابات٬ مقوله‌ای تحمیلی بر جمهوری‌اسلامی است و کم نیستند افرادی در داخل سیستم که به برچیده شدن آن معتقدند٬ از این فرصت نباید چشم‌پوشی کرد. اما باید توجه کرد که حاکمیت پیش از این تمامی تلاش خود را کرده است که انتخابات را تبدیل به یک بازی دو سر بُرد برای خود کند.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">این بدان معناست که هم در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۸۴ که بحث عدم شرکت ـ و نه تحریم ـ‌ در انتخابات از سوی تحول‌خواهان مطرح شد و با استقبال نسبتا خوبی نیز همراه شد و هم در انتخابات سال ۸۸ که تقریبا تمامی نیروهای فعال در عرصه سیاسی کشور٬ وارد انتخابات شدند٬ برنده اول بازی حاکمیت بوده است.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">اکنون برای به هم زدن این بازی٬ باید زمین بازی را عوض کرد. این بدان معناست که پیش‌فرض برگزاری انتخابات به هر شکل و بدون مشکل و سپس بحث و تصمیم‌گیری درباره شرکت/ عدم شرکت در آن را باید به کناری نهاد و نگاه سیاسی را به یک فاز عقب‌تر برد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">مشکل بحث‌های فعلی آن است که با گذاشتن پیش‌شرط‌هایی برای حاکمیت٬ در واقع به قواعد بازی در همین سیستم تن در می‌هیم. با فرض پذیرفتن پیش‌شرط‌ها از سوی حاکمیت ـ فرض محال٬ محال نیست ـ‌ باز هم برگزاری انتخابات و نحوه چیدمان مجریان و ناظران آن٬ بر عهده رهبر جمهوری‌اسلامی و دولت فعلی خواهد بود. یعنی همان افرادی که دو سال پیش٬ دست به تقلبی گسترده در انتخابات زده‌ و نشان داده‌اند که به هیچ شکل نمی‌توان به آن‌ها اعتماد کرد. فراموش نکنیم که جمهوری‌اسلامی همواره بر این افتخار تاکید داشت که هر سال یک انتخابات برگزار کرده است٬ اما پس از اعتراضات رخ داده٬ انتخابات شوراها را به زمانی دیگر موکول کرد و میان انتخابات ریاست‌جمهوری و انتخابات مجلس نهم٬ عملا فاصله‌ای قریب به دو سال وجود دارد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">برای این منظور لازم است که استراتژی‌ای طراحی شود که نفس برگزاری انتخابات را برای حاکمیت مشکل‌ساز کند. برگزاری هر انتخاباتی توسط حاکمیت٬ بدون هیچ‌گونه مشکلی٬ در واقع نشان‌دهنده آن خواهد بود که درصدی از مردم٬ هیچ اعتقادی به بحث تقلب/ تخلف/کودتا در انتخابات ندارند و دیگران نیز خواسته یا ناخواسته٬ این شرایط را پذیرفته‌اند.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">از طرفی با توجه به عدم وجود رسانه‌های اصلاح‌طلب در داخل و مشکلات عدیده بر سر برقراری ارتباط با اقشار مختلف مردم٬ و همچنین ساختار انتخابات مجلس در کشور٬ امکان در پیش گرفتن تاکتیکی چون تحریم فعال انتخابات که منجر به مشروعیت‌زدایی قابل توجه از حاکمیت شود٬ دشوار به نظر می‌رسد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">۵ـ در چنین شرایطی نیاز اصلی آن است که با فعال کردن شبکه‌های اجتماعی در داخل٬ و در پیش گرفتن تاکتیکی مناسب٬ در پی احیا کردن بدنه جنبش سبز بود. حضور گسترده نیروهای اجتماعی در صحنه٬ و در دست گرفتن ابتکار عمل٬ تنها راهی است که در شرایط فعلی می‌تواند حاکمیت را با مشکل مواجه کند.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">اگر تلاش شود که اتفاقی مشابه هشت ماه نخست جنبش سبز رخ دهد و بدنه جنبش٬ حضور و بروز فعالی در عرصه جامعه داشته باشند٬ می‌توان ابتکار عمل را از حاکمیت گرفت. وجود این نیروها و تاکید آنان بر عدم مشروعیت این انتخابات٬ راهی است که می‌توان از آن به عنوان راهکاری برای در دست گرفتن ابتکار عمل یاد کرد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">این راهکار البته پیش از این نیز حداقل یک بار مطرح و یک بار نیز اجرایی شده است. در زمان برگزاری انتخابات مجلس هفتم٬ سیدمحمد خاتمی و مهدی کروبی بحث تعویق انتخابات را مطرح کردند و سال گذشته نیز این مساله برای انتخابات شوراها اتفاق افتاد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">حضور این نیروهای اجتماعی در صحنه می‌تواند حتی شرایط را برای چانه‌زنی رهبران و معتمدان جنبش سبز با سران حاکمیت مهیا کند. اجبار حاکمیت به حضور بر سر میز مذاکره با مخالفان٬ سراشیبی سقوطی است که افتادن در ورطه آن می‌تواند باعث پیروزی جنبش سبز شود.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">انتخابات پیش‌رو تنها در صورتی می‌تواند به عنوان کاتالیزوری برای رسیدن به دموکراسی و در خدمت جنبش دموکراسی‌خواهی ایرانیان باشد که زمین بازی از طرف معترضان تعیین شود و آنان قادر باشند اراده خود را بر حاکمیت تحمیل کنند.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">برگزاری انتخابات بدون هیچ دردسری٬ در شرایط فعلی برای حاکمیت یک پیروزی بسیار بزرگ است؛ بردی که راه اقتدارگرایان را برای در پیش گرفتن مسیر سرکوب‌های بیشتر در آینده٬ هموارتر خواهد کرد.</div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 18px;"><strong style="font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"></strong></span><br /><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 18px;"><strong style="font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 18px;"><strong style="font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"><br /></strong></span></strong></span></div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 18px;"><strong style="font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;"></strong></span><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 18px;"><strong style="font-weight: bold; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px;">پی‌نوشت:</strong></span><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'Trebuchet MS', Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 18px;">&nbsp;</span></span><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'Trebuchet MS', Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif;"><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">۱ـ تیتر یادداشت برگرفته از نام یک مطلب قدیمی از سعید حجاریان است٬ با عنوان اصلاحات مُرد٬ زنده‌باد اصلاحات! تقریری متفاوت از این مقاله را می‌توانید در این&nbsp;<a href="http://www.ayande.ir/1385/08/post_76-printable.html" style="color: #4d87c7; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-decoration: none;" target="_blank">لینک</a>&nbsp;ببینید</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">۲ـ‌ برای بحثی بیشتر پیرامون در پیش گرفتن تاکتیکی متفاوت در انتخابات٬ نگاه کنید به بیانیه ۴ عضو سازمان ادوار تحکیم (عبدالله مومنی٬ حسن اسدی‌زیدآبادی٬ علی جمالی و علی ملیحی) در این&nbsp;<a href="http://advar-news.biz/article12955.html" style="color: #4d87c7; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-decoration: none;" target="_blank">لینک</a></div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">۳ـ‌ درباره نگاه اسطوره‌ای برخی نیروهای سیاسی به صندوق رای نگاه کنید به یادداشت سعید حجاریان با عنوان بت‌وارگی صندوق رای در این<a href="http://maghal.com/bank/?p=196" style="color: #4d87c7; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-decoration: none;" target="_blank">لینک</a></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-6806859935885200299?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-11101877942878593872011-09-24T02:34:00.004+02:002011-09-24T02:34:53.313+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-zZ_y0noPHo8/Tn0jPW1XvlI/AAAAAAAAAkA/wnpFSnq0f-M/s1600/304833_2473539357282_1216367979_2988289_1806085375_n.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="272" src="http://3.bp.blogspot.com/-zZ_y0noPHo8/Tn0jPW1XvlI/AAAAAAAAAkA/wnpFSnq0f-M/s400/304833_2473539357282_1216367979_2988289_1806085375_n.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">شک نباید کرد که ۲۳ سپتامبر٬ برای فلسطینیان٬ ماندگار خواهد شد. محمود عباس٬ با حرکتی زیرکانه٬ توپ را به زمین آمریکا/ اسراییل/ حماس شلیک کرده است. او از اشغال غزه انتقاد کرده٬ راه و روش اسراییل در مذاکرات صلح را مورد سوال قرار داده و در عین حال حملات به شهرک‌های یهودی‌نشین را نیز محکوم کرده است.&nbsp;افکار عمومی جهان٬ بی هیچ شک و تردیدی٬ اکنون پشت سر محمود عباس قرار خواهند گرفت. (فیلم سخنرانی محمود عباس در مجمع عمومی سازمان ملل٬ <u><a href="http://www.youtube.com/watch?v=d8_rd3PqT-k">قسمت اول</a></u>٬ <u><a href="http://www.youtube.com/watch?v=B7zWz4mTCyg">قسمت دوم</a></u>٬ <u><a href="http://www.youtube.com/watch?v=F9AqJ2_OZq8">قسمت سوم</a></u>). درباره پیشنهاد محمودعباس برای تشکیل کشور مستقل فلسطینی و پیامدهای مخالفت آمریکا و اسراییل با آن٬ پیشنهاد می‌کنم <u><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/world/2011/09/110923_l10_veto_us_palestine.shtml">یادداشت فرهمند علی‌پور</a></u> عزیز را بخوانید.</div><div style="text-align: justify;">برای ما ایرانیان اما٬ سخت‌ترین لحظات احتمالن همان وقتی بود که محمود فلسطین را با محمود ایران مقایسه می‌کردیم و افسوس می‌خوردیم به حال خود...&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پی‌نوشت: وسط همه این‌ بحث‌ها دو گفت‌وگو داشتم با صدای آمریکا و رادیو فرانسه. با صدای آمریکا درباره مجلس خبرگان و کارکردهای آن سخن گفتم و بحث در رادیو فرانسه مربوط به اختلافات درونی اصول‌گرایان بود.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">- <u><a href="http://www.voanews.com/persian/news/Sigarchi-Iran-assembly-of-experts-new-meeting-9-05-2011-129306138.html">متن مصاحبه</a></u> و <u><a href="http://www.youtube.com/watch?v=W2PO4pRtMeU&amp;feature=player_embedded">ویدئو</a>&nbsp;</u>&nbsp;صدای آمریکا :&nbsp;حاشیه ها در آستانه نشست نمایندگان خبرگان رهبری</div><div style="text-align: justify;">- گفت‌وگو با <u><a href="http://www.persian.rfi.fr/%D8%AF%D8%B1-%D8%BA%DB%8C%D8%A8%D8%AA-%D8%A7%D8%B5%D9%84%D8%A7%D8%AD-%D8%B7%D9%84%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D8%AC%D8%A8%D9%87%D9%87-%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D9%88-%D8%B3%D9%87%D9%85-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%DB%8C-%D9%85%D8%AD%D8%A7%D9%81%D8%B8%D9%87-%DA%A9%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D8%AA%D8%B4%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%D9%85%DB%8C%D8%B4%D9%88%D8%AF-20110922/%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86">رادیو فرانسه</a></u>:&nbsp;در غیبت اصلاح طلبان جبهه سازی و سهم خواهی محافظه کاران برای انتخابات تشدید میشود</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-1110187794287859387?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-85915233191096145392011-09-22T01:09:00.002+02:002011-09-22T01:09:57.814+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'Trebuchet MS', Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 12px;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-79pPMsKk_SQ/TnpuqyfW0OI/AAAAAAAAAj8/qmdsDNiM0NY/s1600/22-.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="281" src="http://1.bp.blogspot.com/-79pPMsKk_SQ/TnpuqyfW0OI/AAAAAAAAAj8/qmdsDNiM0NY/s400/22-.jpg" width="400" /></a></div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;"><br /></div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">پیش‌نوشت: این یادداشت نخستین بار در سایت <u><a href="http://www.roozonline.com/persian/opinion/opinion-article/archive/2011/september/19/article/-80de04863e.html">روزآن‌لاین</a></u> منتشر شد. </div><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 18px;">ارائه طرح ایجاد تشکلی برای&nbsp; ائتلاف میان اپوزیسیون جمهوری اسلامی ـ که فعلا با عنوان کنگره ملی از آن یاد می‌شود ـ از سوی مجتبی واحدی، مشاور مهدی کروبی، این روزها به&nbsp; یکی از بحث‌های اصلی میان اپوزیسیون جمهوری اسلامی تبدیل شده است.</span><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; font-family: 'Trebuchet MS', Verdana, Helvetica, Arial, sans-serif; font-size: 12px;"><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">البته آنچه که مجتبی واحدی اعلام کرده، طرحی جدید نیست. اپوزیسیون جمهوری اسلامی در سی سال گذشته بارها بر لزوم تشکیل چنین ائتلافی صحه گذاشته‌، اما اکثریت قریب به اتفاق این تلاش‌ها راه به جایی نبرده است.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">طرح مجتبی واحدی از این لحاظ تفاوتی با دیگر طرح‌ها ندارد. در صورتی که وی و گروه مشاورانش تمهیدی برای در پیش گرفتن راهی نو برای این ائتلاف نیندیشند، چنین طرحی نیز مانند دیگر طرح‌هایی که اپوزیسیون خارج از کشور در سی سال گذشته، در پیش گرفته محتوم به شکست است. بخصوص آنکه چند روزی از ارائه پیشنهاد اولیه این طرح نگذشته، برخی از آنان که خود را در مقام قیم اپوزیسیون می‌بینند، و متاسفانه کم هم نیستند، حمله به چنین طرحی را آغاز کرده‌اند.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">درباره لزوم چرایی چنین طرحی احتمالا نباید بحث زیادی را مطرح کرد. تجربه گذار به دموکراسی در بسیاری از کشورها، نشان دهنده آن است که لزوم وجود یک اپوزیسیون متشکل و فراگیر برای رسیدن به دموکراسی از الزامات است. این البته بدان معنا نیست که حزبی جدید هم چون ققنوس از خاکستر اپوزیسیون سی ساله سر برآرد و یک شبه همه چیز را به سامان کند. تشکیل چنین ائتلافی اساسا تنها تا مرحله اولیه موفقیت است. به طور حتم با توجه به گوناگونی وسیع اپوزیسیون ایرانی، اساسا تشکیل چنین ائتلاف یا جبهه واحدی نیز کاری دشوار خواهد بود.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">اما طرحی که توسط مشاور مهدی کروبی ارائه شده، دو خصلت برجسته دارد که می‌تواند راه را برای موفقیت آن رهنمون سازد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">نخستین مساله آن است که این طرح توسط مشاور یکی از دو رهبر جنبش سبز مطرح شده. مهدی کروبی در کنار میرحسین موسوی و سیدمحمد خاتمی، در دو دهه گذشته تنها نیروهای خواهان تغییری بودند که پشتیبانی اکثریت عظیمی از مردم ایران ـ چه در داخل و چه در خارج ـ را با خود داشتند. البته درباره علل عدم وجود یک نیروی خواهان تغییر در جغرافیای سیاسی ایران، می‌توان هزاران دلیل را ذکر کرد، اما در حال حاضر، واقعیت آن است که نیرویی جز این دو تن قادر نخواهد بود که افراد زیادی را گرد هم جمع کند. این مساله و اعتمادی که مردم در دو سال گذشته نسبت به مهدی کروبی داشته‌اند و نقش واحدی به عنوان مشاور این رهبر جنبش سبز در خارج از کشور که یکی از کانال‌های اصلی انتقال اخبار و اطلاعات از و درباره مهدی کروبی است، می‌تواند به عنوان یک برگ برنده مطرح باشد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">نکته دومی که درباره این طرح می‌توان از آن سخن گفت، تفاوتی است که میان انحلال‌طلبانی که در دهه اخیر از ایران خارج شده‌اند، با اپوزیسیون کلاسیک وجود دارد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">نسل قدیم‌تر اپوزیسیون در همان ماه‌ها و سال‌های اول انقلاب مجبور به ترک کشور شد. در یک بازه تاریخی می‌توان سخنان آیت‌الله خمینی مبنی بر ممنوع بودن فعالیت جبهه ملی تا زمان سرکوب دوم حزب توده در سال ۶۲ را به عنوان یک بازه تاریخی از سرکوب احزاب سیاسی در نظر بگیریم؛ موج عظیم مهاجرت ایرانیان نیز در همین بازه تاریخی روی داده است.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">این مساله به خوبی نشان دهنده آن است که اکثریتی عظیم از اپوزیسیون خارج از کشور، اساسا با محیط و فضای سیاسی و همچنین معادلات و مصلحت‌هایی که در سطوح میانی قدرت در جریان است، بی‌اطلاع است. این مساله از سویی به دلیل خروج زودهنگام آنان از قدرت روی داده و از سویی دیگر به دلیل عدم حضور آنان در دولت‌های پس از انقلاب ۵۷.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">آنانی که اما در یک دهه گذشته ـ و بخصوص در دو سال گذشته ـ از کشور خارج شده‌اند، تفاوت عظیمی با این گروه دارند. از سویی بسیاری از آنان سال‌ها در قدرت بوده‌اند و الزامات آن را به خوبی می‌شناسند، از سویی دیگر حضور در مقام اپوزیسیون داخل کشور را نیز تجربه کرده‌ و از ظرافت‌های عرصه سیاست در ایران مطلع‌اند. همین مساله باعث شده است که به نسبت ـ و نه به طور مطلق ـ درک و تحلیل آنان از شرایط سیاسی کشور، انطباق بیشتری با واقعیت داشته باشد.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">در چنین فضایی، طرح مساله اتحاد میان آن دسته از گروه‌های اپوزیسیون که حکومت فردی را نفی می کنند و به دموکراسی می‌اندیشند، از سوی یکی از انحلال‌طلبان جدید، می‌تواند مورد توجه قرار گیرد. خاصیت این طرح آن است که از سویی قابلیت جذب نیروهای مردمی را داراست، زیرا طرح کننده آن سال‌ها در حکومت بوده، از طرق مختلف برای اصلاح آن کوشیده و در نهایت با توجه به شناخت از مناسبات قدرت، به لزوم انحلال پی برده است. این پارامتر در کنار پارامتر حضور در قامت مشاور یکی از دو رهبر جنبش سبز، می‌تواند میزان اعتماد به وی را بیشتر کند.</div><div style="color: black; font-family: 'times new roman', times, serif; font-size: 12px; line-height: 1.5em; margin-bottom: 1em; padding-bottom: 0px; padding-left: 0px; padding-right: 0px; padding-top: 0px; text-align: justify;">از سوی دیگر، در پیش گرفتن یک استراتژی مناسب از سوی طراح چنین مساله‌ای، می‌تواند باعث حضور هر چه بیشتر نیروها پیرامون چنین طرحی شود. اختلافات قدیمی و ریشه‌دار میان نیروهای مخالف، تقریبا امکان ایجاد هر نوع ائتلافی در چشم‌انداز بعد از سقوط را غیرممکن کرده است. اما چنین تشکلی اگر بر پایه ایجاد امکان یک انتخابات آزاد و رفراندوم بر سر تعیین نوع حکومت در ایران تشکیل شود، حتی قدرت و قابلیت جذب اصلاح‌طلبان خارج از کشور را نیز خواهد داشت و در واقع محکی نیز برای میزان صداقت آنان خواهد بود که همواره از لزوم گردن گذاشتن بر رای و نظر مردم سخن می‌گویند.</div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5966837574264463761-8591523319109614539?l=arashbahmani61.blogspot.com' alt='' /></div>Arash Bahmanihttp://www.blogger.com/profile/09720449566069713515noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5966837574264463761.post-65103284324115799622011-09-12T21:26:00.001+02:002011-09-12T21:27:02.573+02:00<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="background-color: white; color: #333333; font-family: Tahoma; font-size: 12px; line-height: 18px;"></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bGbAO1aYPck/Tm5c2iwy3qI/AAAAAAAAAj4/hBd44fDe-xg/s1600/hadi-heidari-4.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-bGbAO1aYPck/Tm5c2iwy3qI/AAAAAAAAAj4/hBd44fDe-xg/s320/hadi-heidari-4.jpg" width="224" /></a></div><div style="margin-bottom: 15px; text-align: justify;">پیش‌نوشت: این یادداشت نخستین بار در سایت «<u><a href="http://www.sobh-emrooz.com/archives/876">صبح امروز</a></u>» منتشر شده است.&nbsp;</div><div style="margin-bottom: 15px; text-align: justify;">انتخابات مجلس نهم٬ تبدیل به معضلی جدی برای فعالان و همراهان جنبش سبز شده است. مدت‌هاست که بحث چگونگی حضور در این انتخابات٬ به معضلی برای فعالان سیاسی تبدیل شده و بحث درباره آن٬ به نقل محافل تبدیل شده است.</div><div style="margin-bottom: 15px; text-align: justify;">نیروهای اصلاح طلبی که خود را بخشی از جنبش سبز می‌دانند٬ در این میان به شروطی که سید محمد خاتمی رای حضور در انتخابات مطرح کرده٬ دل خوش کرده‌اند. آنان در انتظار این هستند که حاکمیت٬ به این نتیجه قطعی برسد که اصلاح‌طلبان قصدی بر براندازی ندارند و با تحقق شروط آن‌ها٬ می‌توان به تحکیم شرایط جمهوری اسلامی کمک کرد.</div><div style="margin-bottom: 15px; text-align: justify;">اشتباه بزرگ این افراد آن است که بر این تصورند که تنها با مطرح کردن این شروط٬ می‌توان به آن دست یافت. این دوستان خود نیز به این امر معترفند که چون در حاکمیت نیستند٬ پس کاری هم از دست آن‌ها برای برآورده کردن این شروط بر نمی‌آید.</div><div style="margin-bottom: 15px; text-align: justify;">این تصور اشتباه ناشی از فهم اشتباه از معنای تحریم انتخابات است. اصلاح‌طلبان پیش از انتخابات ۸۸ همواره بر این نکته تاکید داشتد که تحریم انتخابات٬ معنایی جز قهر نمی‌دهد. برای آنان جز دوگانه رای دادن ـ رای ندادن٬ حالت دیگری متصور نبود. به همین دلیل به جز انتخابات مجلس هفتم ـ که برخی گروه‌های اصلاح‌طلب از شرکت در انتخابات امتناع ورزیدند ـ‌در دیگر انتخابات برگزار شده٬ با هر کیفیت و شرایطی٬ ما شاهد حضور اصلاح‌طلبان بوده‌ایم.</div><div style="margin-bottom: 15px; text-align: justify;">نکته بسیار مهم در این زمینه آن است که تحریم انتخابات٬ اساسا به معنای قهر کردن نیست. بیاید شایطی را تصور کنیم که اصلاح‌طلبان٬ پس از برآورده نشدن شروط سیدمحمد خاتمی٬ در انتخابات حضور نداشته باشند: کاندیدایی از سوی اصلاح‌طلبان معرفی نمی‌شود٬ رد صلاحیتی وجود نخواهد داشت٬ حاکمیت با خیال راحت و بی هیچ مشکلی انتخابات را برگزار خواهد کرد و می‌تواند ژست دموکراسی و مشروعیت در انظار عمومی جهانیان به خود بگیرد. این مساله از نظر جهانیان به معنای آن خواهد بود که در میان قشر عظیمی از مردم٬ مشکل انتخابات ریاست‌جمهوری در سال ۸۸ رفع شده و اعتراضی در این زمینه وجود ندارد.</div><div style="margin-bottom: 15px; text-align: justify;">قاعدتا این بدترین سناریویی است که می‌تواند در انتخابات ۸۸ رخ دهد. اصلاح‌طلبان برای آن‌که هم نیرویی در جنبش سبز بدمند و از سویی برای آن‌که خود نیز امکان حضور در انتخابات ـ که گویا از جمله عناصر حیاتی برای زنده ماندن برخی از آنان است! ـ را بیابند٬ نیاز دارند که مشارکت جدی در فرایند انتخابات داشته باشند.</div><div style="margin-bottom: 15px; text-align: justify;">این بدان معنا نیست که از همین امروز٬ با اعلام شرکت بی قید و شرط در انتخابات٬ به حاکمیت مشروعیت ببخشند. فرصت انتخابات٬ و فضای نسبتا بازتری که در این برهه به وجود خواهد آمد٬ زمانی است بس مغتنم برای آن که مطالبات جنبش سبز مطرح شود٬ ابهام‌ها درباره برگزاری انتخابات و امکان تقلب در آن بار دیگر بازگو شود.</div><div style="margin-bottom: 15px; text-align: justify;">نکته‌ای که در این زمینه می‌تواند بسیار به دوستان اصلاح‌طلب کمک کند‌آن است که اکنون بسیاری از اصول‌گرایان نیز براین عقیده‌اند احمدی‌نژاد و همراهانش٬ در انتخابات به هر شکی دخالت خواهند کرد. در فضای سیاسی به وجود‌آمده در ز