خدا کند که نیایی...

گرچه همه دوستت داریم، گرچه دوران خوبی را با تو گذراندیم، گرچه الان می فهمیم که از 76 تا 84 چه داشتیم و قدرش را نداشتیم. اما باور کن که اگر نیایی خیلی بهتر است؛ هم برای خودت و هم برای ما و هم برای ایران. همین الان هم دلمان برایت تنگ شده است، اما امان از این خاطرات تلخ و امان از اشک ها و لبخندهایت که ما را در نیامدن تو مصمم می کند. هر چه قدر هم از تو درخواست یاری کنند،اما نیا. توهنوز هم نمی توانی در مقابل 18 تیر بایستی، هنوز نمی توانی انتخالبات آزاد برگزار کنی، هنوز نمی توانی نهادهای بالادستی ات را به ضرورت اصلاحات واقف سازی، هنوز قدرت نداری که لوایح دوقلو را به سرانجام برسانی، هنوز نمی توانی از مطبوعات محافظت کنی، هنوز نمی توانی از زندان رفتن فعالان سیاسی و فرهنگی و زنان و حقوق بشر جلوگیری کنی،هنوز نمی توانی در مقابل مگسان گرد شیرینی بایستی،هنوز نمی توانی در مقابل زیاده خواهی ها بایستی،اگر زمانی توانستی به ما خبر بده تا باز هم پشتت بایستیم، اما هنوز نمی توانی، نمی توانی، پس نیا... و باور کن این گونه هم تو و هم ما خاطراتی خوش از یکدیگر خواهیم داشت... خدا کند که نیایی...